(18 juli)
maanlicht en aarde
onder een lege hemel
rust hier een konijn

Het is nu twee weken geleden dat Kobus overleden is. En af en toe lijkt het er op alsof we alweer aan het nieuwe leven zonder Kobus beginnen te wennen. Pien is bezig om alle plekjes in het nieuwe huis bij haar territorium te trekken door overal poepjes achter te laten. En Grootkonijn zit veel in de tuin, met theesap of anderszins, en is druk bezig het gazon te fatsoeneren door een polletje gras van hier naar daar te verplaatsen. Of van daar naar hier, als dat beter uitkomt. Pien komt af en toe ook eens buiten kijken, en gaat dan voornamelijk met haar ogen dicht in de zon zitten.
Nou ja, eigenlijk doen we maar een beetje alsof. Met het idee in het achterhoofd dat, als we maar lang genoeg zo doorgaan, het op een dag normaal gaat lijken. Maar dat kan het natuurlijk nooit worden, want Kobus is er niet meer.



Eigenlijk missen we hem geweldig. Wie moet er nu ´s avonds, als alle lichten uit zijn, de laatste inspectieronde maken? En daarna lekker tegen Pien aan gaan zitten? En hoe moet Grootkonijn nu aan zijn knuffelbehoefte voldoen?
Er is nog een plekje in de tuin waar hij een beetje bij ons is, want daar is hij begraven. Grootkonijn heeft daar lievevrouwebedstro geplant, en vrouwenmantel. En nog wat leuke blauwe bloempjes. Ook brandt er iedere avond een vlammetje, en er staat ook een kabouter bij, want er moet toch iemand op Kobus letten als Grootkonijn binnen op zijn rug ligt? En zo is hij tenminste niet helemaal alleen - want als je dood bent, ben je toch wel erg alleen, bijna net zo alleen als degenen die achterblijven.

daar ligt Kobussie
het lievevrouwebedstro
dekt hem keurig toe

(4 juli) Kobus is opeens stilletjes van ons weggeglipt. Ik vond hem in een hoekje liggen, onder het tafeltje met de schemerlamp. Ik dacht eerst nog dat hij last had van de hitte, pas gaandeweg werd me duidelijk dat er wel iets meer aan de hand was. Na een lange nacht konden we naar de dierenarts - er was niets meer aan te doen, hij had overal knobbels, in zijn lymfeklieren en elders. Er was duidelijk al langer iets aan de hand, maar hij had niet veel laten merken. Ja, de laatste dagen was hij wat stiller en at minder, maar ik had dat toegeschreven aan de warmte, en de stress van de verhuizing nog. En opeens had zijn systeem het opgegeven, en was het te laat om nog echt afscheid te nemen, hij was in feite al weg.



Hij laat een grote leegte achter, na vijf jaar bij ons, bij mij en Pien. Ik zie nog voor me hoe hij was toen hij hier binnen kwam - een mager en gestresst konijn, dat leefde op de toppen van zijn zenuwen. Dat is gaandeweg wel goed gekomen; met Pien was het meteen al dikke mik, en langzaam aan begon hij rustiger te worden, en minder spoken te zien overal. Hij had zijn plekje gevonden in het collectief, en hield zich zeer gewetensvol bezig met zijn taken: voor Pien zorgen, opletten dat alles wel goed ging in huis, en zonodig aan de bel trekken als er iets niet in orde leek. Hij deed dat allemaal uitstekend, en wilde daar ook heel graag voor beloond worden in de vorm van wat extra knuffels. Volgens mij was hij zo ongeveer de grootste knuffeldoos op deze planeet.
Hij was een fantastisch konijn. En Pien en ik weten nog niet zo goed hoe we nu zonder hem verder moeten.