18 september



De boze bui van het Grote Gestresste Konijn lijkt intussen overgewaaid, en het leven hier gaat weer zijn gewone gangetje (voor zover er hier ooit iets normaal gaat).
Of toch niet? Vanmiddag in de tuin vonden we tussen het gras een kamperfoelieblad dat helemaal bruin en geel was, en echt niet meer te eten. Pien was helemaal verbaasd omdat ze nog nooit een herfst heeft meegemaakt, en toen ze daarover werd verteld was ze een poosje erg stil. Het is dan ook best een verontrustend vooruitzicht om straks geen paardebloemblad meer te eten te krijgen, een hele tijd lang.
We hopen maar dat het Grote Konijn daar iets op verzint ..

22 september



Wat er nu weer allemaal gebeurd is .. hiervan ben ik, Kobus, behoorlijk in de war. Pien was zo opeens helemaal weg, en toen ze terugkwam was ze ziek en werd ze in een doosje gestopt en kon ik er niet eens bij. Ze vertelde later dat ze in een bewegend ding naar een heel vreemde plek werd gebracht, waar ze in slaap viel. En toen ze weer wakker werd, was ze ziek en had ze het erg koud, en er was een stukje uit haar gegeten.
Gelukkig gaat het nu weer beter met haar, en hebben we even kunnen troetelen, maar er moet me als konijn toch iets van het hart: ik zou aan Groot Konijn en Tantemeniek (en anderen die zich met ons bemoeien) nog eens duidelijk willen maken dat de afspraak is dat zij er voor zorgen dat er eten is voor ons, en dat we zelf niet opgegeten worden - OOK NIET EEN KLEIN BEETJE!

23 september



Pien is weer een beetje beter, en mag af en toe uit de kooi. Maar ze heeft nog wel een zere buik, en zit het liefst ergens op een donker rustig plekje. Tantemeniek en Grote K. geven haar steeds iets te drinken wat nogal niet lekker is, maar ze neemt het ze niet echt kwalijk omdat ze gelooft dat ze zich er toch beter door voelt.
We menen te hebben opgevangen dat Pien “gestereleerd” is; we zijn er niet helemaal zeker van wat dat betekent, maar we vermoeden dat Pien, toen ze op die vreemde plek was, is aangevallen door een Steer. We zouden nu graag weten hoe een Steer er precies uitziet, en hoe je hem het beste kunt vermijden.
Pien heeft al voorgesteld dat we, zolang we dat niet weten, uit voorzorg maar zoveel mogelijk iedereen moeten bijten.

25 september



Af en toe denken we dat Grootkonijn het ook een beetje te kwaad krijgt en het liefst in een holletje zou kruipen - lastig, als je zo’n groot konijn bent.
Overigens heeft Pien vannacht gedroomd van een Steer (denkt ze): zoiets als een groot en heel eng konijn, met nagelschaartjes en andere scherpe dingen in plaats van klauwen.
We zouden het op prijs stellen als Grote K. uit zijn holletje komt en de zaak hier een beetje in de gaten houdt, en zo’n wezen wegjaagt als het zich hier vertoont.

1 oktober



Dachten we net dat alle opwinding nu wel achter de rug was, wordt Pien onverhoeds weer in een tas-met-raampjes gestopt en in een bewegend auto-ding naar het Ziekedierenhuis versleept! Gelukkig was ze al snel weer thuis, en hadden ze deze keer niets ergs met haar gedaan, maar het brengt je toch weer van je stuk! Toen ze thuiskwam, deed ze van de schrik eerst een plasje zomaar op het kleed, en daarna moest Kobus haar even goed troosten.
Pien vertelde even later dat Tantemeniek en Grootkonijn de hele tijd in de buurt waren gebleven om de Steer op afstand te houden, en dat ze op de terugweg bij Grootkonijn op schoot had gezeten. Maar toen ze zei dat ze ook nog even in de file hadden gestaan, en Kobus daarover van de zenuwen een grapje maakte over een gefileerd konijn, werd het Pien even te veel; ze beet van zich af dat ze niet gesteld was op dat soort mannenhumor, en dat hij trouwens ook niet zo’n held was en dat ze gehoord had dat hij, zodra ze weg was, de slaapkamer niet meer uit durfde.
Toen trok ze zich terug op een veilig plekje onder de bank, buiten het bereik van grijpende handen, een mogelijk voorbijkomende Steer, en de humor van Kobus.
Nou ja, het kwam later wel weer goed ..

3 oktober



We zijn weer een beetje in ons gewone doen, en kunnen ons weer concentreren op de belangrijke dingen in het leven. Eten dus, op de eerste plaats.
Pien laat hier zien hoe een echte dame een paardebloemblad eet, met het linkeroor in de nek, terwijl Kobus zich tegoed doet aan een eenvoudige salade met witlof en bruine broodkorst. - Het Grote Vadsige Konijn eet momenteel voornamelijk taart, maar om hem te sparen zullen we daar maar geen foto van plaatsen.

4 oktober



We hebben een klein probleem met sommige foto’s van ons die hier geplaatst worden. Neem nou die foto’s van de vorige keer .. we hebben toch echt niet zulke grote koppen en neuzen! Daarom een verzoek aan het Grote Bijziende Konijn om met die camera wat minder op onze neusgaten in te zoomen. Dat we nu toevallig konijn zijn wil nog niet zeggen dat we geen esthetisch gevoel hebben .. (Hij zou natuurlijk ook een betere camera kunnen kopen, maar we weten dat hij daar veel te krenterig voor is).

5 oktober



En dan reageert hij met deze foto’s! Zucht .. we vragen ons soms af wat we met dat Grote Gestoorde Konijn aan moeten. Het is dat het pas Werelddierendag is geweest, anders zouden we hem zo de wei insturen.

6 oktober



Het was een perfecte gras-dag vandaag, en Pien heeft daar vanmiddag flink van genoten. Zelfs Kobus, die toegeeft dat hij toch meer een huis-konijn is, heeft zich een poosje buiten gewaagd, al klaagde hij wel over de wind, en dat het te fris was .. eigenlijk durft deze held op witte sokken alleen echt naar buiten als het Grote Konijn de wacht houdt bij de deuropening. Maar goed, hij is toch op een gegeven moment bij de geranium gesignaleerd, kauwend op een blaadje, en heeft ook nog even gekeken of zijn gat-in-de-grond nog steeds op zijn plaats zat. Om vervolgens weer snel het veilige huis binnen te schieten en onder de bank te gaan schuilen.
Nou ja, ieder zijn meug (we moeten eens aan het Grote Konijn vragen wat een meug nou eigenlijk is, en of het eetbaar is).

8 oktober



Kobus zou alvast gaan oefenen voor zijn eerste toespraak als voorzitter van de Konijnenbond (in oprichting). Maar iedere keer als hij het spreekgesteente besteeg en wilde beginnen, bleek het publiek, in de vorm van Pien, opeens weer nergens te bekennen - omdat er zo nodig aan een grasspriet geknabbeld moest worden, of in een geheimzinnig hoekje gesnuffeld.
Goed, van die toespraak is dus niets terecht gekomen, en Kobus heeft al een beetje knorrig voorgesteld dat Pien dan misschien maar voorzitter moet worden. Pien wil daar niets van weten en vindt dat Kobus maar eens aan zijn voordracht moet gaan werken, om zo het publiek te blijven boeien.
Het ziet er voorlopig naar uit dat de Konijnenbond nog wel even in oprichting zal blijven.

10 oktober



Het is avond, en er heerst een diepe rust rond de voerbakken; Kobus zit wat te suffen bij  de kooi. Als daar plotseling iets vreemds opduikt - wat is het? Het is een Voet! Als de bliksem schiet Kobus erop af, en met een paar welgemikte uithalen weet hij de Voet te verdrijven! - Weer een rivaal op afstand gehouden!
Nou wist Kobus natuurlijk wel dat dit gewoon de Voet van het Grote Platvoetige Konijn was, maar hij heeft nu eenmaal een levendige fantasie, en laat zich er makkelijk door meeslepen.
Pien kon het allemaal wel goedkeuren, het is goed voor zijn assitiviteit zegt ze (wat volgens haar een ingewikkelde manier is om “zelfvertrouwen” te zeggen). En dat is iets wat hij toch nodig zal hebben, als voorzitter van de Konijnenbond (in oprichting).

11 oktober



De herfst is nu in volle gang, en het was vandaag behoorlijk fris, met een harde wind. Pien had er niet zo’n moeite mee en wilde toch gewoon even naar buiten; als ze op haar favoriete plekje onder de tuinbank zit, op haar stapeltje stenen, en zichzelf goed opvouwt tot een compact bolletje konijn, vindt ze het heel goed uit te houden.
Kobus het mooi-weer-konijn zag het allemaal niet zo zitten, en heeft zich maar kort buiten gewaagd. Net als het Grote Konijn trouwens. Die had als smoes dat hij een verkouden hoofd heeft - het zal wel, daar hebben wij meestal niet zo’n zicht op; we hebben meer met zijn Voeten te maken, en dat is al erg genoeg.

14 oktober



Geen nieuws is goed nieuws, wordt er wel beweerd, en als dat zo is hebben wij behoorlijk goed nieuws .. alles gaat hier zo’n beetje zijn gangetje.
Kobus worstelt nog steeds met zijn assivitiviteit, maar daar wordt aan gewerkt met Voet-therapie (Kobus heeft zelfs al geleerd om dreigende geluiden te maken als hij aanvalt).
Pien begint al weer sprintjes te maken in de slaapkamer, dus met deze jongedame gaat het ook wel goed.
We vragen ons soms wel af of het Grote Langwerpige Konijn wel genoeg eet - we zien hem eigenlijk nooit aan een blaadje andijvie knabbelen, of van de buxus snoepen. Maar ja, zolang hij niet omvalt maken we ons geen grote zorgen - en we hopen dat hij even waarschuwt voor hij omvalt, zodat wij uit de weg kunnen gaan.