17 oktober



We zijn er nog niet helemaal uit hoe het nu verder moet met de Konijnenbond; vooral de vraag wie er lid kan worden zorgt bij ons voor veel hoofdbreuk. Een klein probleempje hierbij is dat we eigenlijk geen andere konijnen kennen .. ja, Kobus heeft wel eens een ander konijn ontmoet, maar daar had hij voortdurend ruzie mee zegt-ie, en hij wil hem er dus absoluut niet bij hebben.
Groot Konijn valt natuurlijk af (te groot), en dan hebben we alleen nog dat merkwaardige roze konijn dat in de slaapkamer huist maar eigenlijk nooit iets doet (trouwens hij schijnt Haasje te heten, wat het nog eens extra twijfelachtig maakt).
Dan is er nog Arie, die af en toe een ie-meel stuurt, en die bij Tantannelies in De Bult woont (we denken dat dat een soort konijnenheuvel is). Dat lijkt best een redelijk konijn waarmee het goed hooi eten is - al houdt Kobus nog een slag om de arm, en wil hij hem liever niet te dicht bij Pien in de buurt hebben.
Als het Grote Stroeve Konijn nou eens uit zijn slof schoot en een mobieltje voor ons aanschafte, zouden we lekker kunnen essemessen - maar ja, het duurt nog een tijdje voor het Sint Juttemis is.

19 oktober



We mochten vandaag gelukkig weer eens naar buiten van het Grote Onbegrijpelijke Konijn. Een mooie zonnige herfstdag, die helaas werd verstoord door een vreemde indringer - Kobus zag hem het eerst, verdacht rondscharrelend bij de bloembakken, en schrok zich de blubber omdat hij dacht dat het misschien een Steer was. Maar Pien kwam erbij en zei dat hij, hoewel hij lelijk genoeg was, te klein was voor een Steer. Kobus opperde nog dat het misschien een jonkie was, en dat we toch maar moesten uitkijken.
Maar toen begon hij ook nog allerlei vieze geluiden te maken, een beetje als het Grote Konijn als hij verkouden in zijn hoofd is, en toen hielden we het voor gezien en zijn we maar naar binnen gegaan.
We hopen dat hij niet meer terugkomt, echt, net alsof we geen last genoeg hebben van die luidruchtige eksters, en dan komt dit er nog bij .. de buurt gaat wel achteruit de laatste tijd.

21 oktober



Nieuw zand vandaag! We zagen eerst het Grote Konijn buiten zeulen met zakken, en toen we zelf naar buiten mochten bleek de Graafplek eindelijk goed van zand voorzien te zijn - Kobus was een beetje knorrig omdat hij nu weer een nieuw Gat moet maken, maar Pien was dolblij: ze maakte zeven Rare Sprongetjes en rende drie keer rond de buxus.
Die vreemde indringer hebben we trouwens niet meer gezien; we hebben gemerkt dat Grootkonijn foto’s van hem genomen heeft - goed idee, als hij weer mocht komen opdagen hebben we nu tenminste een goed signalement voor de politie.

25 oktober



Af en toe voelt het Grote Doe-het-zelf Konijn zich geroepen om een nieuwe behuizing voor ons in elkaar te organiseren. We kunnen niet zeggen dat dit altijd een succes is. Behalve dat hij blijkbaar voorzien is van twee linker voorpoten, heeft hij geloven we ook niet zo'n benul van wat wij als konijnen op prijs stellen.
Neem nu dit laatste bouwsel: met plakband bij elkaar gehouden karton van bedenkelijke kwaliteit, kieren in de muren, niks geen vloerbedekking, Pien klaagt dat er geen ruimte is voor de goudvissenkom .. en waar is de kabelaansluiting?
We moeten hem misschien maar eens op een cursus doen, anders wordt het nooit iets met die producten van hem.
Overigens kregen we een iemeel van Arie waarin hij schreef dat die vreemde toerist die hier onlangs langskwam, een “ego” heet. Grootkonijn is het hier niet mee eens, en zegt dat het een iglo moet zijn - maar volgens ons is dat de plek waar een ijskonijn zijn paardebloemblad bewaart ..

26 oktober



Nou moe .. we wisten dus van tevoren ook niet dat het Grote Prikkelbare Konijn zich zo aangesproken zou voelen door ons laatste stukje - maar sinds gisteren is het helemaal mis, en wordt er gegooid met de etensbakken (iets wat normaal alleen door ons gebeurt), wordt er luidkeels gemopperd op “dat stelletje ondankbare konijnen” (wie, wij??) - en worden we nu opeens naar buiten gemikt met de opdracht om maar eens met iets positievers op de proppen te komen.
Nou goed dan. We hebben wel even moeten nadenken, maar het volgende vonden wij wel aardig: toen Pien net gestereleerd was en met een zere buik zat, heeft het Grote en Bijzonder Aardige Konijn een stapeltje van Piens favoriete stenen voor de kooi gezet zodat Pien er wat makkelijker in kon komen. Een uitstekend idee vonden wij, en we maken er nog steeds dankbaar gebruik van - Pien gebruikt het zelfs om staande te slapen (mediteren, noemt ze het zelf). Al met al dus een nuttig en heel bruikbaar idee van dat Grootmoedige Konijn [“Nou niet overdrijven Kobus ..” - “Ja, wil je nou nog naar binnen of niet?”].
Ok dat was wel positief genoeg, vonden we zelf .. mogen we nu weer naar binnen alsjeblieft? .. ‘t is donker en we beginnen het koud te krijgen .. en er scharrelt iets rond bij de vijver en we weten niet wat het is ..

29 oktober



Kobus zag in de tuin weer zo’n raar ding, voorzien van harde stekels, en dacht dat het misschien een familielid was van die Eeglo die ons onlangs lastig viel. Nu wilde zijn vooreind dat ding eens goed onderzoeken, maar het gekke was dat zijn achtereind het hier niet mee eens was en gewoon op zijn plaats bleef.
We denken dat dit komt doordat de assivitiviteits-therapie van Groot Konijn tot nu toe alleen zijn inwerking op het voorste stuk van Kobus heeft gehad - misschien moet zijn achterkant een speciale therapie hebben?
Hoe dan ook, er moet iets gedaan worden, want op deze manier dreigt Kobus een heel langgerekt konijn te worden, en dat is natuurlijk geen gezicht.

31 oktober



We snappen echt niet wat het Grote Ondoorgrondelijke Konijn buiten allemaal aan het uitspoken is. Hij loopt steeds te sjouwen met zand en stenen, en wil niet zeggen wat hij aan het doen is. “Dat begrijpen jullie toch niet!”, zegt-ie. Nou ja, dan zoekt hij het zelf maar uit - als hij maar niet denkt dat wij dan nog een poot uitsteken om te helpen.
Daarnaast is hij al een tijdje een hok aan het bouwen, waar hij ook al zo geheimzinnig over doet. Hij denkt toch hopelijk niet dat wij erin gaan wonen? Misschien wil hij er zelf in gaan zitten (zou wel lekker rustig worden voor ons in huis).
Kobus opperde al dat het wel een goede plek voor de goudvis zou zijn, maar Pien zegt dat een vis zich niet gelukkig zou voelen in een hok, en ziet meer in een kwakwarium: dat is een grote bak met water en kikkers.

2 november



Omdat de achterkant van Kobus nogal ter discussie stond de laatste tijd, wilde Pien wel eens van dichtbij zien hoe het hier nu mee gesteld was. Na een grondige inspectie kon ze in feite niets bijzonders ontdekken, “eigenlijk heel normaal voor een konijn” zei ze. Nou ja, dat weten we dan ook weer.

4 november



We waren vandaag even bang dat Groot Konijn aan een winterslaap was begonnen, zonder ons daar van tevoren over in te lichten. Maar uiteindelijk is hij toch weer op zijn poten gaan staan en konden we nog een poosje naar buiten.
We geloven dat nu echt de Grauwe Zompige Tijd is begonnen, alles is grijs-grijs en druilerig. We waren helemaal vochtig aan de buitenkant toen we weer naar binnen gingen, omdat het te donker werd - vooral Pien is in het donker moeilijk te herkennen, zodat ze zelf even niet meer wist wie ze was.
Kobus grapte al dat Pien nodig van een reflector moest worden voorzien, waarop Pien aardig terugkwam met de opmerking dat hij zelf maar zo’n ding aan zijn twijfelachtige achtereind moest hangen.

8 november



Het Grote Konijn had al dagenlang geen foto’s meer gemaakt, klaagde steeds over te weinig licht - snappen we niet, we kunnen het zelf nog best zien - en sommige foto’s van ons die hier geplaatst zijn, hadden zelfs door een blind paard gemaakt kunnen worden - tenminste als dat paard een camera had gehad.
Misschien moet Grootkonijn iets aan zijn ogen laten doen: zo kwam hij er vanmiddag blijkbaar pas achter dat we oren hebben! Tenminste, hij liep voortdurend achter Pien aan te sjouwen met die camera en wilde steeds haar oren op de foto krijgen.
Allemaal erg hinderlijk, vooral omdat we net op het punt stonden om vriendjes te worden met een aardige Merel-dame, die het natuurlijk ook op haar zenuwen kreeg van al dat gedoe, en er via de kamperfoelie vandoor ging. Jammer .. we hebben al besloten dat als de Konijnenbond van de grond komt, er best een paar Merels bij mogen, gewoon voor de gezelligheid.

12 november



Lekker buiten gespeeld vandaag, het was wel donker en nat maar daar hadden we geen last van. De Merel-dame kwam ook nog even langs, en Kobus probeerde haar te bespringen in het gras - grapje natuurlijk, en dat snapte zij ook wel. Ze vroeg waar we al die tijd gebleven waren, en wij vertelden dat we niet naar buiten mochten van het Grote Suffe Konijn.
Het blijkt overigens dat zij geen huis heeft, en in een boom moet wonen, zonder licht of verwarming; we vinden het eigenlijk best een beetje zielig voor haar. Zou er nu niemand zijn die een leuke Merel in huis wil hebben?

13 november



We hebben een nieuw spelletje ontdekt dat we In De Weg Liggen noemen, en het is echt leuk. We gaan samen in een deuropening liggen, en wachten tot Groot Konijn er door wil. Het is gewoon erg grappig om te zien hoe hij bijna van zijn poten valt omdat hij ons pas op het laatste moment zag en over ons heen moest stappen.
“Stelletje rare deurstoppers!” roept-ie dan, en andere dingen die we hier niet zullen herhalen.
Ach ja, je moet wat doen als konijn om die saaie avonden door te komen. Bovendien houdt het dat Grote Konijn een beetje wakker, en voorkomt hopelijk dat hij een winterslaap gaat houden.