31 december 2004/1 januari 2005



Waarde konijnen, en andere bezoekers van deze website. Het is mij een genoegen om vanaf deze plek, dat is de drempel tussen de gang en de woonkamer, als voorzitter van de Konijnenbond het woord tot jullie te richten.
Zoals ik hier lig, op de drempel tussen de gang en de woonkamer, staan we nu op de drempel van een nieuw jaar, en is het aan mij als voorzitter van de Konijnenbond om een gedenkwaardig woord uit te spreken.
Veel is er gebeurd het afgelopen jaar; over de meeste dingen kan ik helaas weinig zeggen omdat Pien, de onderzitter van de Konijnenbond (ze zit graag onder dingen, vandaar) per ongeluk mijn Agenda heeft opgegeten. Maar voor ons persoonlijk waren de gebeurtenissen van belang op de eerste plaats dat wij hier bij dit Grote Oliebol-etende Konijn zijn gekomen, en elkaar hebben leren kennen - Pien wil hier nog aan toevoegen dat ze ook dankbaar is dat ze niet meer de hele tijd alleen in een kooi hoeft te zitten.
Verder moet ik denken aan andijvie en boerenkool, en natuurlijk aan de oprichting van de Konijnenbond; ook hebben we Arie leren kennen en waarderen als een zeer zekere Taris van de bond.
Wat de toekomst betreft, kan ik alleen maar de wens uitspreken dat de Konijnenbond, en hopelijk ook weer de paardebloem, tot grote bloei zal komen, en wij onze idealen kunnen verwezenlijken: dat er geen konijnen meer opgesloten zitten in veel te kleine kooien, maar dat ieder konijn zich vrijuit kan bewegen, en voldoende dingen heeft om aan te knabbelen en knagen.
Voor we ons nu tegoed gaan doen aan stukjes oliebol en worteltjesbier, wil ik nog iedereen in dit nieuwe jaar een zorgzaam Groot Konijn toewensen, en een aardige Nageltante.

8 januari



Nou dat was me een echte waai-dag! Het stormde, zei Groot Konijn, Kobus vond het leuker om het waai-met-lawaai te noemen. We zijn op het eind van de middag toch nog even buiten geweest zonder weg te waaien.
Pien wilde eens proberen of ze niet op kon stijgen door haar oren in de vlieg-stand te zetten. Ze heeft namelijk nog steeds wat last van haar pootje doordat het Grote Suffe Konijn niet opgelet had, en niet gezien had dat een nagel scheefgegroeid was (zodat Tantemeniek van de Konijnen Thuiszorg weer uitkomst moest brengen). En als ze nou kon leren vliegen zou ze haar poten niet hoeven te gebruiken. Misschien zou ze wel in een boom kunnen gaan wonen, net als Mevrouw Merel!
Maar goed, ze kwam toch niet van de grond, volgens Kobus omdat haar oren te klein waren, maar Groot Konijn vond dat het kwam omdat ze de laatste tijd teveel eet en dus veel te zwaar was, misschien moest ze maar eens wat meer Dijvie eten, en minder van die Lekkere Maar Ongezonde Knabbels?
Waarop Pien hem meteen voor straf in zijn broek beet - moet hij maar niet van die rare praatjes verkondigen!

12 januari



We zitten een beetje te wachten op sneeuw, volgens dat Grote Konijn moet dat heel leuk zijn. Maar iedere keer als we naar buiten gaan zien we alleen maar dezelfde bekende koude blub.
Intussen wordt het alweer een beetje lichter, en zien we die Grote weer meer met zijn camera achter ons aan sjokken - heel grappig om stil te zitten en te wachten tot hij gaat klikken en dan snel iets anders te gaan doen.
Pien is intussen nog steeds beledigd dat Grote K. haar een dik konijn heeft durven noemen, en draait zich steeds demonstratief weg als hij een foto wil nemen. “Zo’n dik konijn wil je vast niet op de foto hebben!”, zegt ze dan. Nou ja, het zal wel weer over gaan, en ze eet er intussen niet minder om.

14 januari



O nee .. het Grote Vreemde Konijn heeft weer een aanval van creativiteit! Misschien moeten we maar een paar dagen bij Tantemeniek intrekken, tot het weer overgaat. Want nu zitten we weer opgescheept met een Kunstzinnig Konijn dat vergeet om ons op tijd eten te geven, of de kooi schoon te maken, en intussen met een wazige blik door het huis dwaalt, met het risico dat hij ons onder de voet loopt.
Gelukkig gaat het meestal vanzelf weer voorbij - en de bedoelingen waren goed, hij vertelde dat hij tenminste even wilde laten zien hoe een konijn in de sneeuw eruit ziet.
“Wie moet dat dikke bruine konijn voorstellen?”, vroeg Kobus nog zogenaamd onschuldig. Om het hem betaald te zetten heeft Pien toen snel alle lekkere knabbels opgegeten, en alleen de niet-lekkere restjes voor hem overgelaten.

19 januari



En nog steeds geen sneeuw, alleen maar regen - Pien had zich vanmiddag even buiten gewaagd, en had netaan een paar rare sprongetjes kunnen maken toen het natte gedoe weer begon.
Nou ja dan maar weer naar binnen .. niet dat het daar veilig is, want het Grote Konijn heeft de rare gewoonte ontwikkeld om Piens zere pootje in te smeren met Antieke Trie Olie of zoiets. In elk geval het stinkt naar iets waar je de meubels mee insmeert, en Pien vindt het dus absoluut niet leuk.
Dat Gekke Konijn zal toch niet denken dat Pien een stoel is of zo? Weliswaar heeft die ook poten, maar wij zijn dus niet bedoeld om op te zitten, en dat staat dan ook uitdrukkelijk in de huisregels!
“Ik zou het niet nemen”, zei Kobus, en stortte zich weer grommend op zijn verzameling textiel, om met tanden en nagels aan Groot Konijn duidelijk te maken wat er gebeurt als hij probeert hem ook in te smeren.

24 januari



Het was vandaag de verjaardag van Kobus, al leek dat eerst een beetje in het water te vallen (iets waar wij konijnen niet dol op zijn) - Kobus was al een beetje knorrig omdat het vannacht gesneeuwd had, maar het Grote Slaperige Konijn weigerde gewoon om op te staan tot het te laat was, en toen was alles al weer weggezakt in de blub.
En toen bleek hij ook nog eens zonder boerenkool thuis te komen, en zeg nou zelf, wat is nou een verjaardag zonder boerenkool?
Uiteindelijk werd het toch nog een leuke dag: Tantemeniek kwam langs, we kregen later een Koekje en Kobus een stevige lap textiel voor zijn verzameling, alsook een iemeel van Arie; en Groot Konijn had een Mooi Dik Kleed tevoorschijn gehaald en over de Laminaatvlakte uitgespreid - ergens een beetje zonde van het ongerepte uitzicht, maar we hebben wel een prachtig nieuw terrein om over te rennen zonder slipgevaar; en we kunnen nu ook lekker tv kijken vanaf het Kleed, of het Grote Konijn overwachts in zijn voet bijten, en misschien via de bank bij de telefoon komen.
Nou goed, er zijn dus toch een heleboel leuke dingen gebeurd; Pien was er op het eind zo opgewonden van dat ze twee telefoonboeken tegelijk te lijf ging, waarna ze helemaal voor Pampus lag.
Pien heeft al besloten dat zij nu weer jarig wil zijn, volgende week of zo. Of misschien is nu de goudvis aan de beurt? Probleem is dat niemand weet wanneer hij jarig is, en hij wil het zelf niet vertellen.

30 januari



Soms voelen we ons niet helemaal begrepen door onze omgeving. Zoals gisteren, toen dat Grote Merkwaardige Konijn het in zijn suffe hoofd had gehaald dat we graag naar buiten wilden, terwijl er kledderige blubsneeuw uit een naargeestige grijze lucht viel, en er allerlei ongezellige vogels als meeuwen en kraaien krijsend aan het rondvliegen waren .. nou, mooi niet dus, wij blijven liever gezond.
En komt-ie ook weer met worteltjes aanzetten - terwijl wij nog aan het bijkomen waren van de schok veroorzaakt door die rare Spruitstukjes die opeens voor onze neus stonden, dankzij Tantemeniek. Onnodig te zeggen dat we ons ook aan dit culinaire avontuur niet gewaagd hebben; misschien zijn we een stelletje behoudende konijnen, maar we houden het toch liever bij de goede ouderwetse boerenkool, al schijnt die dan nogal schaars te zijn op het ogenblik, tenminste we hebben het al een week niet meer mogen proeven.
Een lichtpuntje in al deze somberheid is dat die Grote er mee opgehouden is om Pien in te smeren met Antieke Meubelolie; misschien hebben de dreigementen van Kobus dan toch hun uitwerking gehad.

4 februari



Gelukkig, de boerenkool is er weer, we begonnen al angstige vermoedens te koesteren dat het niet meer te krijgen was, of dat ergens een bijzonder hongerig konijn alle voorraden had opgekocht. Dus wat voedsel betreft is de normale toestand vrijwel hersteld (al ontdekten we vanavond wel weer van die rare witte stronkjes in de groenbak - waarom blijft Tantemeniek dat spul kopen en op ons afschuiven als ze het zelf niet lust?).
Ook begint Pien af en toe al weer aardig door het huis te stuiven, dus met dat pootje gaat het ook de goede kant op .. ze is nog wel voorzichtig met gladde plekjes, maar verder is ze weer bijna de oude onstuimige Pien.
Wat helaas ook bij het oude is, is dat het Grote Konijn zo’n beetje de halve dag achter elkaar doorslaapt. Met zijn ogen dicht, nog wel - dat kan toch niet gezond zijn! Pien deed laatst midden in de nacht een poging om hem wakker te krijgen, door als een gek door de slaapkamer te gaan rennen, als een echt Hoge Snelheids Konijn.
Maar hij mompelde alleen wat onverstaanbaars, draaide zich weer om en sliep vrolijk verder. Ja zeg, wat hebben we daar nu aan? Voor dat slaap-gedoe hebben we hem niet in huis gehaald ..

6 februari



We zijn wel erg blij met ons Nieuwe Grote Kleed. Het voelt zo lekker zacht aan, een beetje als gras, maar dan zonder blub - je kunt je er zo heerlijk op ontspannen, dat Kobus er af en toe bijna in begint op te gaan, zodat je alleen nog maar een paar oren boven het tapijt uit ziet steken. Goed, dat is dan misschien wat overdreven, maar hij lijkt dan wel een beetje op een bruin-witte pannekoek met oortjes.
Maar waar we wel een beetje mee in de maag zitten (behalve boerenkool) is dat die Grote steeds langer begint te slapen, gisteren heeft-ie denken we een nieuw record gevestigd, toen hij dan eindelijk weer op zijn poten stond waren alle voerbakken leeg en was het te laat om nog buiten te kunnen spelen. Kobus heeft al het vermoeden geuit dat hij eigenlijk geen echt Konijn is, maar in feite een Ontzettend Grote Marmot - dat zou dan meteen verklaren waarom hij van die belachelijk kleine oren heeft.
Maar goed, wat doen we daar nu aan? Arie stelde via iemeel voor om eens flink te gaan stampen, maar de kans bestaat dat hij daar zo van schrikt dat hij wild rond gaat rennen en ons onder de voet loopt. We denken eigenlijk dat we dit niet alleen afkunnen, en iemand anders in moeten schakelen - misschien kan Tantemeniek zijn poten insmeren met die Tieketrie-olie, of iets verzinnen met bloemkool? Dat is in elk geval iets waar wij niet zo goed van kunnen slapen ..
We kunnen natuurlijk ook een Merel in huis nemen die erg goed het geluid van een wekker na kan doen - en als dat niet helpt kan hij hem altijd nog wakker pikken.