7 mei



Dat Grote Klussende Konijn is de laatste tijd weer aardig bezig geweest met het veranderen van de tuin; hij liep zoveel te sjouwen met zand en stenen dat we er moe van werden om er alleen al naar te kijken. Toen-ie weer een beetje uitgewoed was zijn we natuurlijk toch even gaan kijken naar het resultaat, en we vonden het Trappetje Van Stenen wel een interessante vernieuwing.
Onze wens om een grote Bult midden in het grasveld te maken, voorzien van een compleet gangenstelsel, is helaas nog niet gerealiseerd, maar misschien komt dat nog (Pien zou er graag nog een klein vijvertje bij zien, zodat we de goudvis ook eens uit kunnen laten). Onze verwachtingen zijn eigenlijk niet al te hoog gespannen, want de ervaring leert dat die Grote na zo’n inspanning altijd geruime tijd doorbrengt met op zijn rug liggen. Vinden wij eigenlijk een rare gewoonte, en ook wel een beetje riskant - al hoef je natuurlijk als Groot Konijn niet zo bang te zijn voor iets dat je wil opeten, zelfs niet een Steer of zo.

10 mei



We hebben het op het moment erg druk in de tuin, sinds Meneer Merel ons heeft verzocht om het gras een beetje kort te houden - dat maakt het makkelijker om regenwormen te vinden, zegt hij, en hij zal er wel verstand van hebben. Persoonlijk zien we daar de lol niet van in, maar je moet toch wat voor je buren over hebben, nietwaar? Vooral voor een buurman die zo mooi kan zingen - dat Grote Konijn zingt ook wel voor ons, maar lang niet zo mooi vinden wij persoonlijk. Misschien moet hij ook maar eens een keertje regenwormen gaan eten? Tenslotte eten Grote Konijnen de gekste dingen (we hoorden vandaag dat hij zelfs wortels had gegeten bij Tantemeniek!).
Maar goed, het is dus een hele klus voor ons om dat gras een beetje bij te houden, ook omdat we natuurlijk nog de gebruikelijke berg paardenbloemblad en weegbree naar binnen moeten werken. Het zou fijn zijn als Grote K. ook eens een poot uitstak, we weten dat hij een Bijzonder Grote Nagelschaar heeft om het gras mee te knippen; maar hij heeft het op dit moment nog erg druk met op zijn rug liggen. Of op zijn achterstuk zitten achter de Zoem Pjoeter. Nou ja, het voordeel daarvan is tenminste dat hij dan niet voor ons zingt.

17 mei



We blijven ons verwonderen over Kobus, en de manier waarop hij soms op de wereld reageert. Zoals vandaag, toen Pien zoals meestal direct naar buiten huppelde toen de deur openging, om eens lekker buiten te spelen; goed, na een poosje gaat ze eens kijken waar Kobus blijft, maar die durft maar niet. Eventjes om de hoek van de deur kijken, en dan onmiddellijk weer onder het huisraad schuilen .. en als hij dan toch eens durft, hoeft er maar een Ekster af te gaan of zo en in een flits is hij weer vertrokken.
Ook ziet hij af en toe een Spook - ‘s avonds in huis, als alles rustig, is springt hij soms zonder enige aanleiding geschrokken overeind, begint te stampen en schiet vervolgens de veilige slaapkamer in. Waarbij Pien noch Grootkonijn iets bespeurt wat de aanleiding zou kunnen zijn.
We vragen ons af wat de verklaring hiervoor kan zijn: is het misschien de herinnering aan de Duistere Periode in zijn leven toen Kobus zijn eerste baasje moest verlaten, om vervolgens ge-orkestreerd te worden, en daarna bij een Groot Gewelddadig Mannetjeskonijn gezet te worden dat alleen maar met hem wilde knokken? Of, dacht Pien, komt het doordat ons Grote Konijn steeds voor hem wil zingen?
“Pure verlatingsangst”, mompelt het Grote Duistere Konijn, en geeft Kobus nog maar eens een lekkere troetel.

23 mei



Tantemeniek is inmiddels al lang en breed weer terug komen vliegen (we weten nog steeds niet hoe ze dat voor elkaar gekregen heeft), samen met Rups - die geen rups is maar een jong en erg lang Groot Konijn (deze foto laat zien hoe hij er uit ziet) en eigenlijk de Haas heet - nee, wij begrijpen het allemaal ook niet, misschien komt het doordat ze ons nooit eens iets uitleggen.
Maar goed, ze kwam hier dus en at alle koekjes op, en ze liet wat foto’s zien van haar vakantie waar we nogal van schrokken: van een stel konijnen die de hele tijd in een klein en vies hok moeten zitten. Wat dat betreft hebben wij het toch eigenlijk maar goed voor elkaar, we hebben alleen maar af en toe wat last van een kat die de tuin binnendringt, herrieschoppende eksters of een Groot Konijn dat zo nodig voor ons moet zingen.
Met de Dag Van De Bevrijding Van Het Konijn in aantocht hebben we gemeend dat we toch iets moeten doen voor al die andere konijnen die het niet zo goed hebben als wij; we hebben in elk geval besloten om allemaal een baantje te zoeken om wat geld bij elkaar te verzamelen. Kobus heeft inmiddels al een functie gevonden als deurstopper, en Pien is zich aan het bekwamen als secretaresse van het Groot Konijn; dat gaat heel goed, al heeft ze wel een keer per ongeluk de Agenda opgegeten (ze dacht dat het alweer lunchpauze was), en ze snapte ook niet helemaal wat hij bedoelde toen hij zei dat ze de telefoon moest opnemen - dat bleek dus niet te betekenen dat ze hem in haar bek moest pakken en ermee gaan gooien.
Dat Grote Konijn zou dus eigenlijk ook een baantje moeten nemen, vinden wij; hij kan helaas niet zoveel (ja, met zand en stenen gooien, maar daar kun je toch geen geld mee verdienen?). Maar misschien kan hij wel een krantenwijkje gaan doen - hebben we in elk geval meteen genoeg kranten voor de kooi.

28 mei



We zitten gewoon gezellig bij elkaar op het Matje Met De Wilgetakjes; Pien houdt een oog gericht op de voerbakken, en houdt tegelijk dat Grote Konijn een beetje in de gaten - dat blijft noodzakelijk, want zijn hart zit dan misschien wel op de goede plaats, maar met zijn Voeten blijft het uitkijken. Intussen luistert ze naar de geluiden die van buiten komen; er zijn weer een hoop vogels in actie, en ze probeert ze allemaal uit elkaar te houden en te herkennen. Pas hoorde ze er nog een die klonk als een telefoon; net alsof iemand zijn mobiel uit het raam had gegooid, en die had vervolgens leren vliegen. Misschien was het Tantemeniek die voorbij kwam vliegen terwijl haar mobieltje afging? Ach, het zal wel weer een Ekster geweest zijn die een gekke bui had.
Intussen vragen we ons nog steeds af wanneer die Dag Van Het Bevrijde Konijn nu gevierd gaat worden; sinds Pien de Agenda heeft opgegeten kunnen we het zelf niet meer natrekken, en als we het aan dat Grote Vage Konijn vragen krijgen we alleen een ontwijkend antwoord - misschien weet hij het zelf ook niet meer, maar we vermoeden eigenlijk dat het komt doordat hij het ontwerp van de vlag nog niet klaar heeft. Kobus begint af en toe al te mopperen dat op deze manier al het werk van de Konijnenbond tot stilstand komt, maar Pien zegt dat hij zich niet zo moet opwinden: straks gaat hij weer Spoken zien, en we moeten die Grote maar even zijn gang laten gaan. Tenslotte hebben Grote Konijnen ook recht op hun vrijheid - zo lang ze ons maar op tijd eten geven en met ons spelen.

2 juni



De vlag is klaar, en we hebben hem inmiddels gezien! Pien was er zo van onder de indruk, dat ze hem eens uitgebreid van dichtbij moest inspecteren - of misschien moet ze eens aan een leesbrilletje? Kobus schrok zich aanvankelijk een ongeluk van die grote witte lap, en verdween na wat gestamp onder het meubilair; later verklaarde hij dat hij hem toch wel mooi vond, en de gelijkenis met Pien heel goed gelukt.
Overigens hebben we besloten, na enige ruggespraak (wat een raar woord eigenlijk! we kennen niemand die met zijn rug praat, ja, die Grote wil wel eens uit zijn nek kletsen ..), dat we geen officiële Dag Van Het Bevrijde Konijn houden, maar het gewoon de hele zomer gaan vieren, en lekker iedere dag gaan doen waar we zin in hebben. En als we eens geen zin hebben dan doen we dus niks.
Nou, vandaag was dus eigenlijk zo’n dag waarop we er gewoon behoefte aan hadden een beetje in huis rond te luieren. We konden eindelijk weer beschikken over een schone kooi (we begonnen ons intussen een paar derde-wereld-konijnen te voelen), nadat we dat Grote Konijn hadden gedreigd met een kort geding wegens onderstallig achterhout, of om hem voor de Hoge Konijnenraad te slepen of zo. Niet dat dit nou zo makkelijk zou zijn - hij is zo groot en zwaar dat we naar schatting wel twintig konijnen erbij moeten hebben om hem te verslepen, en waar haal je zo snel twintig konijnen vandaan? Je kunt niet zomaar een blik open trekken, want wij komen niet in blik - en trouwens, we kunnen toch niet met een blikopener overweg.
Maar goed, uiteindelijk heeft hij het toch weer gedaan; en we moeten zeggen dat het ook een beetje komt door Tantemeniek, die hem aan het werk houdt omdat ze bezig is een boek te schrijven. Vinden we eerlijk gezegd heel knap van haar, en dat naast al het werk dat ze voor de Konijnen Thuiszorg doet; geen wonder dat ze hier af en toe alle koekjes komt opeten, wij zouden er ook honger van krijgen - dat krijgen we al als we zien hoe Grootkonijn hard aan het werk is om ons verhaal op de wepsheid te zetten!
We waren wel wat teleurgesteld om te horen dat het boek niet over konijnen gaat. Nou moet Tantemeniek natuurlijk zelf weten waar ze over schrijft, maar een boek dat niet over konijnen gaat dat gaat toch niemand lezen?

8 juni



Pien had onlangs de gelegenheid om Tantemeniek eens goed te inspecteren, en kwam tot de verrassende bevinding dat ze geen staart heeft! Net als ons Groot Konijn! Nou ja, van die laatste wisten we het natuurlijk al, maar we hebben daar nooit zo veel aandacht aan besteed omdat we wel wisten dat hij een heel apart exemplaar was. We gaan ons nu dus afvragen of alle Grootkonijnen staartloos zijn? En zou dat kunnen komen doordat ze zo vaak op hun rug liggen?
Verder krijgen we via de iemeel af en toe berichten door van het konijnenfront: meneer Vos schrijft dat hij binnenkort ook een Bevrijd Konijn is (hoera!) en ook de Vlag wil uithangen, konijn Muffin wil eigenlijk Nijn heten en heeft een dakterras om te zonnen en door te waaien (brr, zegt Kobus het huiskonijn), en Kluts en Boontje melden dat de voorraad winterwortels op is - geen ramp, vinden wij persoonlijk, als zijnde erkende Anti Wortel Konijnen. Tenslotte, als dat Grote Konijn In De Lucht gewild had dat konijnen wortels aten, waarom heeft hij ze dan onder de grond gestopt?
Nu we het toch over voedsel hebben, dit brengt ons wel op een teer punt ... dat Grote *!*#*  Konijn is opeens begonnen ons op dieet te zetten! En dat alleen omdat Pien een beetje aan de mollige kant is?! Wat een rare ideeën houden die staartloze schepsels er op na! We bedoelen maar, straks gaat-ie nog bordjes in de tuin zetten met “Verboden om van het gras te eten” of zo. “Geranium: niet meer dan 1 blaadje per konijn / per dag” ... wat een onzin, zeg.
Goed, als we helemaal eerlijk zijn, bij Pien mogen er intussen misschien wel een paar grammetjes af. Maar waarom, vindt Kobus, moet hij daar ook onder lijden? Hij is nu al niet zo dik, en als hij nog verder vermagert gaat hij er misschien zelf als een Spook uitzien. Ook koestert hij de geheime angst dat Pien, in een hongerige bui, hem begint op te eten ... Maar Pien vindt dat hij niet zo mal moet doen; als ze echt trek heeft eet ze wel per ongeluk een Agenda op, of als er echt niets anders te eten is gaat ze wel aan dat Grote Konijn knagen als hij slaapt. Bij hem kunnen er immers ook best wat grammetjes af, en hij zal ze waarschijnlijk niet eens missen - dat schijnt hij met zijn staart ook niet te doen.

13 juni



Nou daar gaan je oren toch scheef van staan! Zit Pien net lekker in de schuilhut (de salontafel die wij voor eigen gebruik in gebruik hebben genomen, met het mooie gordijn-met-de-gaten die we zelf gemaakt hebben - de gaten, bedoelen we), wordt ze opeens weer opgepakt door dat Grote Grijperige Konijn, die haar dan op haar kop houdt en van alle kanten gaat bekijken, en daarbij bezorgde geluiden maakt.
Het schijnt allemaal te gaan om dat pootje dat nog steeds niet echt beter is omdat Pien er maar aan blijft knabbelen; hij mompelt ook iets over een bezoek aan het ziekedierenhuis waar hij een Deskundig Oog om zijn mening kan vragen - geen prettig vooruitzicht, maar misschien nog beter dan een nieuwe behandeling met die Antiekolie, of een wortelsap-kuur van Tantemeniek. En misschien is het dan ook eens uit met dat getil en gezeul, wij horen toch gewoon met onze poten op de grond te blijven!
Loopt-ie daarbij ook weer te zeuren dat Pien te zwaar is, en dat hij zo een Hernia krijgt .. laat hij haar dan gewoon niet optillen, en trouwens wat is een Hernia nu weer voor een diersoort? We kunnen er hier echt geen nieuwe dieren bij gebruiken, die natuurlijk uit onze bakken gaan eten terwijl wij al zo schaars van voedsel worden voorzien. We moeten de laatste tijd toch al op een houtje bijten; op zich niet zo erg als het van die lekkere wilgetakjes zijn waar we de laatste dagen met plezier aan knagen - maar het zou natuurlijk gewoon een extraatje moeten zijn naast ons gewone voer, in plaats van .. eh .. nou ja, in plaats van.

17 juni



Pien heeft de laatste dagen een kaal plekje op haar neus, dankzij de attenties van Kobus de Plukker, die nogal eens wil overdrijven met zijn verzorgdrift, en Pien een beetje behandelt alsof ze deel uitmaakt van zijn textielverzameling. Zoiets gebeurt wel vaker en het gaat altijd vanzelf weer over, dus maakt ze zich daar normaal niet erg druk over. “Ach, hij moet er zelf tegenaan kijken”, zegt ze dan. Niet dat Kobus zich er iets van aan trekt overigens ..
Maar deze keer schrok ze toch wel een beetje, toen ze zichzelf toevallig weerspiegeld zag in de goudvissenkom; ze vond het eigenlijk geen gezicht! En nu wil ze niet meer op de foto; als het Grote Konijn zijn camera in de aanslag heeft duikt ze meteen met haar kop in een struik. “Fotografeer me maar van mijn goeie kant!”, klinkt het dan vanuit de buxus.
Nou ja, dan maar op deze manier, vindt Grootkonijn; en hij kan altijd nog Kobus op de kiek nemen, die persoonlijk vindt dat hij alleen maar goeie kanten heeft. Wat Pien daar over denkt weten we eigenlijk niet, ze zei er wel iets op terug maar vanonder zo’n struik was dat toch vrij moeilijk te verstaan.