20 juni



Leuk bedacht van Grootkonijn en Tantemeniek om alsnog de Bevrijding van Het Konijn (Pien) te vieren met iets speciaals; het zou nog leuker geweest zijn als ze ons van tevoren even hadden ingelicht - hadden we waarschijnlijk voorgesteld om het later op de avond te doen, in plaats van overdag in de hitte. Nu moesten we noodgedwongen binnen blijven terwijl zij zich buiten tegoed deden aan Theesap en een speciaal door Tantemeniek vervaardigde Wortelcake. Nou ja, de bedoeling was natuurlijk weer goed, en we snappen toch al niet hoe Tantemeniek het allemaal doet: een boek schrijven, en tegelijk Wortelcake maken! Wij kunnen geen van beide - daar staat weer tegenover dat wij ontzettend goed gaten kunnen knagen.
Pien heeft het later nog wel op haar eigen manier gevierd, door na donker de deur uit te glippen om een poosje in het gras te zitten, en bij het licht van de maan en de tuinlantaarn te luisteren naar de geluiden van de nacht. En gewoon even heel rustig helemaal Konijn te zijn, bevrijd en wel. Grootkonijn kwam nog een poosje bij haar hurken in het gras, wat ze heel leuk vond, en hij hoorde haar zachtjes knarsen van plezier.
Dat Grote Konijn verdacht Pien er een beetje van dat het eigenlijk een truc was om niet op de foto te hoeven, hij houdt er immers niet van om de Flits te gebruiken in het donker, dat geeft alleen maar rode ogen, moppert hij. Vinden wij weer een beetje jammer, we zijn juist zo benieuwd hoe rode ogen hem staan, volgens ons zou hij er alleen maar van opknappen.

 
25 juni



Kobus is over het algemeen maar een drukbezet konijn, met weinig tijd voor lichtzinnig gedrag. Hij heeft ook zoveel taken en verantwoordelijkheden, zoals het bijhouden van de vacht van Pien, het voldoen aan de troetelbehoefte van het Grote Konijn, het in de gaten houden van het Luidruchtig Stinkend Ding als dat weer eens losbreekt, of regelmatig checken of alle Spoken in huis nog op hun plaats zitten - en dan natuurlijk nog het werk voor de Konijnenbond wat veel tijd en hoofdbreuk vergt, de telefoontjes, de lange vergaderingen ..
Zo af en toe denkt hij met enige heimwee terug naar de tijd van zijn jeugd, toen hij nog een onbezorgd bestaan leidde als Enig Huiskonijn - niet dat hij echt daarnaar terug zou willen, want de situatie van nu, met Pien en zijn werk voor de Konijnenbond, is toch wel erg bevredigend, en ook goed geweest voor zijn persoonlijke groei moet hij toegeven.
Maar af en toe komen toch de kriebels weer op, en moet hij zich weer even lekker uitleven, bijvoorbeeld door zijn textielverzameling te lijf te gaan, of de stoffer in de lucht te gooien. Of, zoals nu, even wild tekeer te gaan met wat wilgetakjes. “In contact komen met je inwendige konijn”, noemt hij het zelf, als hij weer uitgedold is. “Gewoon de beest uithangen”, volgens Pien, die zich dan weer uitleeft door Kobus de stuipen op het lijf te jagen als ze wild binnen komt stormen, zodat hij zo’n beetje in de gordijnen zit die we niet hebben. “Rare jongens die konijnen”, vindt op zijn beurt dat Grote Konijn als hij dit allemaal gadeslaat. Nou ja, hij moet nodig wat zeggen, zelf doet hij ook genoeg gekke dingen, zoals in de tuin met stenen gooien, of wild op het Toeterbord rammen. Blijkbaar heeft hij ook een inwendig Groot Konijn waar hij mee in contact wil komen - vinden wij eigenlijk best, zolang dat inwendige konijn maar niet uit onze bakken gaat eten, of voor ons wil gaan zingen.

 
30 juni



Het regent vandaag weer eens, met af en toe een flits en een klap - we hebben het idee dat dat Grote Konijn In De Lucht een camera met een enorme flitser heeft, die na het flitsen steeds omvalt. Buiten staat intussen ons kostelijke gras en ander voer nat te worden, zodat alleen van die blote slakken zich er thuis in voelen. Dus zitten (of beter gezegd: liggen) we ons maar weer eens binnen te ontspannen, op het Matje met de afgekloven Wilgetakjes en hier en daar een Poepje, voor de doos met de extra ruime ingang (die we zelf op maat gemaakt hebben, wij konijnen kunnen best ook het een en ander) waardoor we als het nodig is direct naar de veilige Slaapkamer kunnen vluchten.
Nu kun je natuurlijk niet alles voorkomen, vooral met dat Grote Verrassende Konijn in de buurt, die dan opeens weer opduikt met zijn camera in de aanslag; en dat terwijl Pien nog steeds niet op de foto wil, met haar neusje in staat van ontharing. Ze kan dan alleen maar hopen dat hij haar van de goede kant gefotografeerd heeft. Geeft niet, zegt die Grote, ik kan die foto wel “retesjeren” - of zoiets. Nou, dat zullen we dan ook maar moeten afwachten, bij hem is er in onze ervaring vaak niet zo’n verschil tussen geretesjeerd of gewoon versjteerd.

 
4 juli



En ja hoor, het was weer eens zover .. Arie had al gemeld dat er een offensief van Nageltantes aan de gang was, en dat hij al een behandeling had moeten ondergaan; en vandaag was Pien dus aan de beurt (Kobus heeft er tot nu toe op miraculeuze wijze aan kunnen ontsnappen, misschien omdat hij als Voorzitter speciale privileges heeft?). Gelukkig was Tantemeniek van de Konijnen Thuiszorg erbij om ons Groot Onhandig Konijn bij te staan, zodat het allemaal een beetje snel en zonder problemen verliep - al liep die Grote toch weer te mopperen dat Pien van die onhandelbare dikke nagels heeft, dus behalve geknipt werd ze nog beledigd op de koop toe!
“Eigenlijk viel het allemaal best mee”, zei ze later stoer; Kobus was daar geheel van onder de indruk, en vond haar toch wel erg dapper. Ze was in elk geval wel blij dat ze weer wat beter uit de voeten kon, en misschien was ze ook stiekem opgelucht dat een eventueel bezoek aan het Ziekedierenhuis op de lange baan geschoven lijkt, omdat er toch niet echt iets mis is met haar pootje, behalve dan dat ze er teveel aan blijft bijten. Nou ja, ze is niet de enige die zich niet kan bedwingen, want later op de avond, toen het Grote Konijn even niet in de buurt was, heeft Kobus van de emotie haar neusje weer kaalgeplukt, terwijl dat net voorzichtig begon te begroeien. Dus in plaats van het Ziekedierenhuis wordt het misschien binnenkort voor Pien een schoonheidsbehandeling, en anti-kaalpluk-therapie voor Kobus.

 
9 juli



Dat Grote Konijn zit de laatste tijd weer hele avonden achter de pjoeter; vinden wij eigenlijk wel best, omdat het allemaal voor onze wepsheid is - tenminste, dat moeten we maar aannemen: misschien zit hij wel de hele tijd spelletjes te spelen? Nou ja, hij doet maar waar hij zin in heeft .. al zou hij wel eens wat meer met ons mogen spelen, en Kobus af en toe een extra troetel geven.
Maar goed, af en toe gaat hij zo lang door dat het buiten al bijna licht is voor hij naar bed gaat. En dan komt hij vaak nog een poosje bij ons zitten op het Kleed, met een glaasje Theesap bij de open deur. Wij gaan dan bij de deuropening zitten om de vroege morgen op te snuiven,  en te luisteren naar de geluiden van de vogels. Meneer Merel zingt weer eens het hoogste lied, al weten we nog steeds niet waar het over gaat - over dat nest dat niks geworden is, of misschien zingt hij wel over ons?
Als die Grote zijn sap op heeft, gaat de zaak helemaal dicht, en verdwijnt hij naar de slaapkamer. En als we zin hebben gaan we erachter aan, om nog even Tunneltje te spelen onder de dekenlap waar hij altijd onder slaapt. Dan gaat het licht uit, wat voor ons een signaal is om nog even vrolijk te gaan keten in het donker, voor Kobus zich bij het hoofdeind posteert en Pien een leuk hoekje uitzoekt voor de nacht. Grootkonijn blijft dan vervolgens hele tijden op zijn rug liggen, en droomt daarbij waarschijnlijk van pjoeteren .. vrede alom, tot we ons collectief de blubber schrikken van dat Luidruchtig Ratelend Ding op het nachtkastje. Het is weer tijd om overeind te komen, tenminste voor Grootkonijn die steunend en kreunend Koffiesap gaat maken - wij blijven nog even lekker uitrusten! Tot op een gegeven moment het bekende geluid klinkt van knabbels die in de voerbak gemikt worden, als teken dat de dag nu echt begonnen is.

11 juli



We leven hier dan wel zo vredig en genoeglijk, en van alle gemakken voorzien, maar af en toe worden we er op ruwe wijze aan herinnerd dat het leven toch maar een onzekere toestand is. Ons Grote Konijn kwam vanmiddag thuis en trok zo’n somber gezicht alsof zijn pjoeter kapot was of zo. Maar het was nog erger: hij moest ons vertellen dat er geen dijvie meer te krijgen was in de winkel .. Geen dijvie! Dat was echt wel even een schok. Pien begon van de zenuwen onmiddellijk weer aan haar pootje te knagen, en Kobus trok uit frustratie een stelletje draden uit het Kleed.
Nou goed, we passen ons wel weer aan; tenslotte zijn wij konijnen een vindingrijk volkje en we redden ons wel, ook in moeilijke tijden. We hebben ons eerst maar eens buiten op het gras gestort (binnen hebben we geen gras, helaas), en we vertrouwen er maar op dat die Grote ons verder blijft voorzien van knabbels, ons geliefde paardenbloemblad en weegbree.
Maar we denken ook dat we als Konijnenbond stappen moeten ondernemen, en ons sterk moeten gaan maken voor een wettelijke bepaling dat winkels die groen verkopen verplicht zijn om altijd dijvie in voorraad te hebben. Tenslotte hoort dat, net als knabbels en karton, tot de eerste levensbehoeften!

 
14 juli



Het leven van een konijn zit vol contrasten - hier liggen we nog in volstrekte rust, en niet een klein beetje tevreden, naast elkaar op het matje (Pien met geretesjeerde neus); een half uurtje later schiet Kobus als een raket door het huis, in zijn kielzog een spoor van omgegooide dozen en verschoven matjes, alsof een Steer hem op de hielen zit. Dat kwam dus door Pien, die er van houdt om af en toe Kobus de stuipen op het lijf te jagen, door plotseling in de deuropening te verschijnen waar hij gespannen zit te loeren op ieder gevaar dat van buiten kan komen. De algemene opinie was dat dit wel een bijzonder geslaagde stuip was; Pien was er persoonlijk erg tevreden mee en Kobus ook, omdat hij zijn persoonlijk record (van tuindeur naar slaapkamer, met stilstaande start) met bijna een seconde verbeterd had. Groot Konijn was iets minder tevreden, omdat hij van de schrik bijna van zijn stoel gevallen was, maar dat is natuurlijk van minder belang.
En dan was er plotseling weer dijvie! Niet helemaal vers uit de grond gerukt, en wat zanderig, maar toch: dijvie .. We stellen ons voor hoe zo’n dijvie-karavaan door de woestijn trekt (vandaar al dat zand, denken we), belaagd door Dijvie Struik Rovers en Steren, en allerlei andere gevaren trotserend, om toch maar de winkels van dijvie te blijven voorzien! - En dan hoeft dat Grote Konijn alleen maar even naar de winkel te gaan om het op te halen, en begint hij al te zeuren dat hij eigenlijk geen zin heeft ..
Nou ja, het is er weer, en we hadden het wel gemist. Pien had al een gedicht geschreven:

   O dijvie, o dijvie
   Waar ben je, waar blijf-ie
   We lijden hier honger
   O dijvie

Dat Grote Konijn zat wat te mopperen omdat ze het in de Agenda had geschreven, en dat die alleen voor zakelijke dingen bedoeld was. We beginnen te denken dat hij niet alleen geen echt Konijn is, maar ook geen echte kunstenaar ..

 
19 juli



En ja hoor, het is weer eens zover! Je bent een konijn, dus volgens sommigen moet je zomaar opgepakt worden en moeten er allerlei dingen met je gedaan worden die helemaal NIET LEUK zijn! Natuurlijk is Pien weer het slachtoffer, dat schijnt intussen ook een natuurwet te zijn. Het vervelende is, dat je het niet aan ziet komen - dat Grote Geslepen Konijn komt nonchalant aan sluipen, en zo uit het niets grijpt hij Pien bij een van haar lurven en tilt haar meters van de grond.
En waarom moet dat alles nou weer? Goed, Kobus kan zich nog steeds niet bedwingen en blijft de neus van Pien attaqueren .. is dat een reden om die neus dan steeds in te smeren met die verderfelijke Tieketrie Olie, waardoor Pien een uur in de wind gaat stinken? Toen Kobus het voor het eerst rook, schrok hij zich zo’n beetje het konijnenlazarus; toen hij van de schok hersteld was vroeg hij Pien (van een afstandje) of dit haar nieuwe lijfluchtje was, of had ze net haar jaarlijkse doorsmeerbeurt gehad? Waar dat Grote Konijn nog een schepje bovenop deed door over “Eau de garage” te beginnen. Mannen ...
Toen Pien weer in het wild werd losgelaten, moest ze zich eerst een poosje terugtrekken in een donker hoekje om het gebeurde te verwerken. Daar zette ze haar emoties om in een gedicht, dat helaas niet voor het nageslacht bewaard is gebleven omdat ze het later per ongeluk opat - nou ja, als je een tijdje in een donker hoekje zit en je hebt helemaal niks te knabbelen .. het nageslacht moet dan maar zijn eigen gedichten schrijven, vindt ze.
Pien zon natuurlijk op vergeldingsmaatregelen, maar nadat de eerste boosheid gezakt was nam haar vergevingsgezindheid toch weer de overhand. Bovendien, besefte ze, zou ze natuurlijk niet zoveel kunnen doen: dat Grote Konijn optillen en insmeren zou, zelfs met hulp van Kobus, niet zo makkelijk zijn - en bovendien kan ze het flesje met de Olie niet openmaken. Dus beperkte ze zich ertoe om hem eerst eens in zijn broek te bijten, en later onder dekking van het duister een hoekje van de slaapkamer onder te poepen. Ja, konijnen zijn toch niet helemaal machteloos! Vergeven en vergeten is mooi, en ook noodzakelijk, maar af en toe moet je ze toch eens een poepje laten ruiken ..

 
23 juli



We weten echt niet meer wat we met dat Grote Onhandelbare Konijn aan moeten - hij blijft iedere dag maar op komen draven met zijn Onwelriekende Olie om Pien te besmeuren. Ze heeft nog zo geprobeerd om hem aan zijn verstand te brengen dat ze daar gewoon niet van gediend is, eerst door de slaapkamer onder te poepen, en toen die boodschap niet leek door te dringen, door hem een paar keer goed te bijten ... het lijkt wel of het allemaal niet tot hem doordringt. Zouden Grote Konijnen echt zo dom zijn dat ze zo’n simpele communicatie niet begrijpen?
Maar goed, Pien rest dus voorlopig niets anders dan zich maar weer, vol onbegrip, in een hoekje af te zonderen om zich af te vragen waar het met de wereld naar toe gaat, en meer in het bijzonder met haar neus. Aan Kobus heeft ze ook niet veel, want die laat het allemaal een beetje aan zich voorbij gaan - erger nog, hij begint een beetje aan die Olie te wennen, en toch weer voorzichtig aan Pien’s arme neusje te plukken, zodat ze er nog steeds niet mooier op wordt.
Het lijkt nu wachten op het moment dat die Grote het eindelijk opgeeft, en weer normaal gaat doen. Dat wordt intussen een keertje tijd, want wij konijnen zijn dan wel ontzettend tolerant en vergevingsgezind, maar er komt een punt dat we het niet langer nemen - hij zal nog gek opkijken als we hem op een dag het huis uitzetten, of inruilen voor een hamster.