27 juli



“Zeg Pien, luister eens ...”
“Mwa knmbs, ek nmbzig mnethn.”
“Kun je toch wel even luisteren terwijl je eet?”
“Mnok zegnt mmbr.”
“Wist je dat ik hier nu precies een jaar ben?”
“Ga weg!”
“Grappig, dat zei je een jaar geleden ook al tegen me, toen we elkaar voor het eerst zagen ...”
“Goh, ik zie het nog voor me, dat er opeens zo’n stomme Katten Verhuis Box op de vloer stond, waar een konijn in bleek te zitten!”
“Ja, dat was ik ...”
“Weet ik toch! En ik vond je meteen een heel interessant konijn!”
“Ja hè ...?”
“Maar vertel nou eindelijk eens waarom je nou met alle geweld met me wilde vechten toen?”
“Nou ja, dat kwam dus eigenlijk door dat andere rot-konijn waar ik eerst een poosje bij zat, dat steeds met me wilde knokken, en ik dacht eigenlijk dat jij ook wel zo zou zijn ...”
“Nou, dat was ik dus helemaal niet!”
“Nee nou ja, daar kwam ik dus ook wel achter, en eigenlijk hebben we het toen ook snel opgelost, vind je niet ...”
“Ja, dat was heel leuk - goh, een jaar al .. ‘t was toch best gezellig hè?”
“Heel gezellig ... alleen dat Grote Konijn hè, dat hier steeds maar rondhangt ...”
“Ja, zucht .. zouden we die toch niet gewoon buiten in een ren kunnen zetten? Zijn we meteen van een hoop gedoe af.”
“Maar van de winter dan - hij krijgt het vast koud zo zonder vacht ...”
“Zou-ie niet vanzelf een wintervacht krijgen als het kouder wordt?”
“Ik geloof niet dat het bij Grote Konijnen zo werkt ... en hij gaat zich vast alleen voelen ...”
“Kopen we toch gewoon een hamster voor hem .. nou ja, hij doet toch wel zijn best voor de wepsheid en zo, eigenlijk.”
“Ja, dat is wel zo ... zullen we dan gewoon maar zo doorgaan?”
“Ja, gezellig!”
“Ik moet toch zeggen, het is bijna ideaal zo, en ... Pien? ...waar ben je nou weer opeens?”
“Kzipt mn da lebkprme brkjsmn.”
“... al zou je eigenlijk wel wat minder kunnen eten ...”
“Jah zg knmuh rugop mb!”

 2 augustus



Het is een gewone regenachtige dag in Konijnencentrum Zuidoost. Het Grote Konijn zit op zijn achterstuk achter de pjoeter, die gezellig staat te zoemen. Op het grijze kleed speelt Kobus met de Borstel waar Tantemeniek mee aan kwam zetten; hij grijpt hem bij de haren en gooit hem omhoog: hoppa! anderhalve salto!
“Eigenlijk een borsteltje van niks”, gromt hij stoer. Pien kijkt van een afstandje toe. Ze is nog steeds wat bleekjes om de neus, natuurlijk omdat ze daar op dit moment weinig haar heeft, maar ook omdat ze dat Grote Konijn nog niet echt vertrouwt, en moet blijven opletten of hij geen verdachte bewegingen maakt in haar richting. Hij heeft haar weliswaar nu al dagen niet opgepakt en ingesmeerd maar ze is er niet zeker van of hij dat niet gewoon vergeten is, en het hem ieder ogenblik weer te binnen kan schieten .. of heeft Tantemeniek hem eens ernstig toegesproken en hem verteld dat hij dat rare gedoe eens moest laten? Ze weet het niet, en voelt zich op het moment toch een beetje kwetsbaar, nu ze flink aan het verharen is en daardoor weinig energie heeft.
Buiten begint het weer harder te regenen, en Kobus stampt tegen de regen die door de hordeur naar binnen spettert. De regen trekt zich daar voorlopig niets van aan en spettert lustig verder, maar Grootkonijn is zo aardig om de deur dicht te doen.
Dan komt hij ook op het Kleed zitten, en gaat met een pen in een boekje zitten krassen om Gedachten op papier te zetten. Pien wordt nu toch nieuwsgierig en komt erbij, ze vraagt zich af of Gedachten misschien eetbaar zijn en begint aan een hoek van het boekje te knabbelen. Hmm, het smaakt best, een beetje als Agenda .. Maar het Grote Konijn vindt het niet goed; is hij bang zijn Gedachten zo kwijt te raken? Hij zal toch hopelijk wel een bekkup hebben? Intussen heeft Kobus zijn zinnen gezet op de Broek van het Grote Konijn en probeert er wat gaten in te knagen. Maar dat is ook al niet goed! Hè wat flauw, hij heeft toch zeker broeken genoeg?
Maar nu staat-ie op en gaat op zijn hoge poten richting keuken. Is het al tijd om te eten? Nee? Nou ook goed, dan gaan we maar weer een poosje op het kleed liggen, dat is ook wel lekker. Of misschien in de schuilhut onder het tafeltje, waar het veilig en donker is en je een oogje dicht kan knijpen. En dromen van lekkere dingen waar je naar hartelust aan kan knagen zonder dat zo’n Groot Konijn zich ermee bemoeit ..

 5 augustus



Ja ja, weer eens een ander gezicht hier - dat komt zo: Groot Konijn was met Tantemeniek aan het wandelen, en ze zijn eens bij Spetter gaan kijken. “Wie is Spetter dan weer?”, vragen jullie je natuurlijk af. Nou, die woont dus al een jaartje bij Hansentantemarlies hier in de buurt, sinds die haar hebben gevonden in de vrije natuur waar haar vorige “verzorger” haar gedumpt had. Gelukkig heeft ze daar geen nare dingen aan overgehouden, en leeft nu heel gezellig en tevreden met - hier komt het - een hele verzameling honden en katten! waar ze heel goeie maatjes mee is! Ze heeft wel een mooi hok in de tuin waar ze zich terug kan trekken, en dat zal ze af en toe wel nodig hebben met zoveel andere beesten! Hmm, en dan te bedenken dat die Grote niet eens een hamster voor ons wil kopen ..
Natuurlijk hadden ze zich weer eens in haar geslacht vergist, en dachten een hele tijd dat ze een mannetje was. Vinden we toch eigenlijk een beetje dom van die Grote Konijnen, dat kunnen ze toch gewoon ruiken? Wij wel tenminste, terwijl we maar simpele kleine konijnen zijn, met een klein neusje.
We vinden het overigens vrij slordig van Grootkonijn dat hij zijn camera niet bij zich had, zodat we het met een oude foto moeten doen. Zeg daar betalen we hem toch niet voor, om zo maar een beetje rond te slenteren .. daar moeten we het eens over hebben op de volgende vergadering.

 9 augustus



Verslag van de vergadering van 9 augustus 2005.

[14:02 uur] De vergadering wordt geopend door de voorzitter.
[Groot Konijn] Goed, blij dat we er allemaal zijn, ik zou willen beginnen met een paar punten die ..
[Pien] Waar zijn de koekjes?
[GK] De koekjes zijn op, helaas; ik zou boodschappen doen maar toen moest ik de kooi nog schoonmaken en de vergadering voorbereiden, en ik ..
[Pien] Maar nu hebben we niks om op te knabbelen! En die vergaderingen zijn altijd zo saai!
[GK] Kan wel zijn, maar ze zijn nou eenmaal op en ik kan er verder niets aan doen op het ogenblik.
[Kobus] Zijn er geen koekjes?
[Pien] Even opletten, Kobus! Hij zegt net dat-ie ze vergeten is!
[GK] Ik ben ze niet vergeten! Ik had gewoon geen tijd om ze te halen met alle dingen die nog ..
[Kobus] Zullen we dan wat gaan troetelen?
[GK] Er wordt even niet getroeteld, en we gaan nu gewoon vergaderen want er zijn een paar dingen die ..
[Pien] Zonder koekjes vind ik het geen echte vergadering!
[GK] Zucht .. ik ga wel even kijken of Tantemeniek nog koekjes heeft ..

[14:05 uur] Groot Konijn verlaat de vergadering.

[Pien] Zo, die zijn we kwijt. Zullen we nu dan gaan troetelen?
[Kobus] Geen zin meer .. door al dat gepraat over koekjes ben ik helemaal knabbelig geworden.
[Kobus] Zullen we kijken of er ergens nog iets te knagen valt?
[Pien] Hè ja, ik heb wel zin in behang of zo.

[14:06 uur] Pien en Kobus verlaten de vergadering.
[14:06 uur] Einde vergadering in verband met gebrek aan deelnemers.

Nou, dit was volgens ons wel de leukste vergadering tot nu toe: lekker kort, en nog koekjes toe!
We willen nu alvast voorstellen om de volgende vergadering bij Tantemeniek te houden, aangezien die lekkere koekjes heeft - we zijn trouwens ook heel benieuwd hoe haar behang smaakt.

 12 augustus



Ja, die Grote was de laatste tijd weer aardig aan het klussen, en Pien maakte van een droge periode gebruik om haar nieuwsgierigheid te bevredigen. Wat moest dat allemaal worden, al die paaltjes en dat gaas? Het Grote Drukdoende Konijn legde uit dat het een Ren moest worden, waarop Kobus zich meteen bezorgd afvroeg of dat betekende dat we de hele tijd moesten gaan rondrennen? Nee, dat bleek toch niet echt de bedoeling, gelukkig! Het zou zoiets moeten worden als een extra kamer voor ons, maar dan buiten, waar we ons af en toe kunnen terugtrekken. En we zouden ons dan niet de hele tijd zorgen hoeven te maken over Katten, Steren of ander onwelkom gedierte, omdat die er toch niet in kunnen komen - wat Kobus, als erkend Zorgelijk Konijn, wel een geruststellende gedachte vond.
Nou, voorlopig blijven we, met al die regen, maar gezellig binnen. Het is hier wel een ontspannen boel sinds we laatst, tijdens een informele vergadering van de bewonerscommissie, een paar dingen goed hebben doorgesproken (n.b. er waren lekkere koekjes). Het voornaamste punt was wel het gedoe met de Tieketrie olie, waar Pien schoon genoeg van had en ze verkondigde dat ze echt niet langer in een wolk van Garage Odeur rond wilde lopen. Het Grote Konijn heeft toegezegd dat hij daar mee ophoudt, als Kobus op zijn beurt belooft zich een beetje in te houden met zijn pluk-neigingen. Die zei dat hij zijn best zou doen, maar dat hij zijn Inwendige Konijn niet altijd in bedwang had .. Pien tenslotte gaf aan dat ze zich zou inspannen om haar haar zo snel mogelijk te laten groeien. Tot nu toe heeft iedereen zich keurig aan zijn voornemens gehouden, en Pien is zo blij dat ze nu weer naar konijn ruikt, dat ze het Grote Konijn beloont door hem iedere ochtend vroeg wakker te maken door op het bed rond te gaan springen. “Dat is toch eigenlijk wel het minste wat ik kan doen”, verklaart ze.
En dan is er nog het laatste nieuws van het culinaire front: dank zij wat handige tips van Spetter, eten we nu ook wilgeblaadjes en haagwinde (oftewel Ingewikkelde Langdradige Slingerplant, volgens Kobus). Dat betekent natuurlijk dat we die Grote iedere dag naar buiten moeten sturen, weer of geen weer, om een nieuwe lading groenvoer te halen, want het is toch het lekkerst als het vers geplukt is. En ach, hij moppert dan wel eens dat hij geen zin heeft om weer de regen in te gaan, maar dan gaan we gewoon heel hongerig zitten kijken tot hij toch maar de deur uitgaat. Nou ja, het is ook goed voor zijn gezondheid, en anders zit hij toch maar de hele dag achter de pjoeter te pjoeteren.

 16 augustus



Ging het net allemaal zo gezellig en ontspannen, hebben we opeens weer problemen met dat Grote Lastige Konijn! Dat komt, hij had zijn bed-hoop een poosje onbeheerd achtergelaten, en Pien had dat natuurlijk opgevat als een staande uitnodiging om het beddegoed eens onderhanden te nemen ... nou ja, niks ernstigs, alleen maar een paar gaatjes in de deken voor de ventilatie, en nog op een esthetisch verantwoorde manier aangebracht ook, dus wat viel er nu eigenlijk te klagen?
Maar dat Grote Pietluttige Konijn is nu eenmaal af en toe een ontzettende kniesoor, en loopt sindsdien rond met een gezicht als een donkere lucht waar binnenkort wel een paar flinke flitsen en donderslagen uit te verwachten zijn - en we zijn allebei toch al niet zo dol op onweer!
Hij wilde meteen een spoedvergadering van de bewonerscommissie bijeenroepen; die hebben we gelukkig tot nu toe weten te saboteren, want volgens de regels moet die in de officiële Agenda aangekondigd worden, dus Pien heeft die uit voorzorg maar snel opgegeten. Nou ja, voorlopig zijn we even gered, en misschien gaat-ie over een poosje die gaatjes wel leuk vinden? Dat hopen we tenminste maar .. maar voor het geval het ergste gebeurt: is er iemand bereid om eventueel een paar dakloze scharrelkonijnen in huis te nemen? We zijn heel makkelijk in onderhoud, en willen alleen maar regelmatig van knabbels, dijvie, paardebloemblad, weegbree, wilgeblaadjes en langdradige slingerplant voorzien worden!

 21 augustus



Goed, het schijnt allemaal weer overgewaaid te zijn intussen .. die onweersbui van het Grote Konijn werd al snel gevolgd door gebroken bewolking met een enkel regenbuitje, en spoedig daarna kwam hij alweer opdraven met Vredewilgetakjes, die we grootmoedig aanvaard en opgegeten hebben. Kortom, de situatie is weer zoals vanouds, en dat komt erg goed uit.

Want.

Dit is precies het honderdste stukje dat het Grote Konijn over ons schrijft! En dat vinden we toch een hele prestatie, vooral aangezien we er zelf in het begin niet al te veel vertrouwen in hadden. Maar hij heeft het toch maar mooi volgehouden, en we vinden dat we hem daarvoor moeten belonen door hem maar eens over zichzelf aan het woord te laten.
Maar eerst nog een paar opmerkingen van onze kant. Honderd stukjes is natuurlijk heel mooi, maar het hadden er nog veel meer kunnen zijn als hij beter opgelet had, en niet zo vaak op zijn rug gelegen had (dat schijnt besmettelijk te zijn, we horen dat Tantemeniek ook al op haar rug moet liggen, al is dat in haar geval niet zo gek, omdat ze nou eenmaal een hoop doet). Nou ja, het is natuurlijk ook een klus om steeds alles over ons op te moeten schrijven, aangezien we zoveel interessante dingen meemaken, en daarom heeft Kobus besloten om eens aan zijn vaardigheden op het toeterbord te gaan werken om hem bij te staan.
We vinden ook dat zijn werk voor de nieuwsrubriek niet hoeft te betekenen dat hij het schoonmaken van de kooi maar moet laten zitten, zoals hij nogal eens geneigd is te doen. En hij mag ook wel eens wat vaker met vers groen aan komen zetten, en wat vaker met ons spelen in plaats van een beetje achter de pjoeter te hangen. En wanneer is die ren nou eens eindelijk klaar?
O jee, we zien dat we de ruimte al weer bijna volgekletst hebben, dus dat verhaal van Grootkonijn moet dan maar tot een andere keer wachten. Of anders begint hij zijn eigen wepsheid maar! Dat schijnt hij toch al van plan te zijn, en van ons mag-ie, zolang hij deze seit ook maar bijhoudt. We moeten nog zien wat er van komt, en of hij dat een beetje volhoudt - het is natuurlijk een stuk interessanter om over ons te schrijven!

25 augustus



Nou, we wagen ons maar weer naar buiten nu het toevallig een beetje droog en zonnig is, iets wat in deze Zomer Van Het Verregende Konijn geen vanzelfsprekende zaak is. En dan is het altijd afwachten wat het Grote Ondoorgrondelijke Konijn nu weer allemaal aangericht heeft in de tuin. Hij is nu toch al weer tijden bezig met dit of dat, met paaltjes en gaas, en om stenen die hier liggen daar te leggen. We kunnen er eerlijk gezegd nog niet al te veel lijn in ontdekken; heeft hij eigenlijk wel een plan, of volgt hij gewoon de impulsen van zijn Inwendige Dinges? (Nee, geen idee wat dat voor een diersoort zou kunnen zijn). Na een poosje houden we het voor gezien, en gaan binnen gezellig onder de tafel zitten, die blijft tenminste gewoon op zijn plaats staan - hé, waar is die stoel gebleven die daar altijd stond? Is er dan niets meer veilig?!
Hm, de lucht trekt al weer aardig dicht, dus moeten we snel die Grote op pad sturen voor de noodzakelijke verse voorziening van wilgeblad en winde - helpt misschien ook om te voorkomen dat hij hier in huis nog meer overhoop haalt. Mopperend verdwijnt hij door de voordeur, gewapend met plastic zakken en snoeischaar. Nou zeg, hij moet niet zo zeuren, een lekkere wandeling zal hem goed doen na al dat gewroet in de tuin! We hopen voor hem dat hij niet al te nat regent onderweg - ook wel voor onszelf eigenlijk, want het is geen pretje om een Groot Konijn in huis te hebben dat steeds loopt te hoesten of andere onsmakelijke en ongezellige geluiden produceert. Dat werkt zo verstorend voor de harmonische sfeer die wij hier in huis proberen te creëren!

 28 augustus



Er kunnen toch heel wat dingen gebeuren in een konijnenleven, die je van tevoren niet kan voorspellen. Zo is er gisteren best wel het een en ander gebeurd, waar we nog tijden over na zullen praten.
Het begon ermee dat Kobus al een paar dagen geen lekkere knabbels meer lustte, en verder ook maar heel weinig at, af en toe een half blaadje dijvie of zo.
We dachten eerst dat het misschien van de stress kwam, door al het werk voor de Konijnenbond en de verantwoordelijkheid; of doordat hij teveel worteltjesbier genipt had, wat hij wel eens doet na lange vermoeiende vergaderingen.
Maar gistermiddag zat hij al een poosje wat zielig ineengedoken in een hoekje, toen Groot Konijn hem eens aan de oren voelde en besliste dat het helemaal niet goed ging. Toen ging het snel, en werd Kobus voor hij het wist met de Tantemeniekmobiel naar het Ziekedierenhuis vervoerd.
Dat kende hij wel van de verhalen van Pien, maar het grappige was dat ze hem ook kenden, zonder dat hij er zelf ooit geweest was! En dat kwam allemaal door de verhalen op het Interwep, waardoor we toch blijkbaar een beetje beroemd aan het worden zijn!
In elk geval, de mensen waren daar best aardig; dokter van der Steer leek eerst een beetje eng en deed ook wat rare dingen, zoals Kobus in zijn oren en zijn bek schijnen en hem prikken, maar hij viel uiteindelijk erg mee. En daar was ook Esther, die heel goed wist hoe ze een bang konijn een beetje op z’n gemak moest stellen. Nou ja, hij werd er volgens Grootkonijn echt als een Vip behandeld, en kreeg nog een gratis manicure toe! (Sorry, we weten dus even niet wat een Vip voor een diersoort is, we hebben het niet zo snel kunnen vinden in onze Dieren Enziekele Pedie - we denken aan een Vooraanstaande Kip, of misschien een Vis met Pootjes .. in elk geval een of ander bijzonder belangwekkend dier. Of misschien stond Groot Konijn van de zenuwen weer eens uit zijn nek te kletsen, dat doet hij ook wel vaker).
Eenmaal weer thuis, moest Kobus eerst een poosje bijkomen op het Grijze Kleed. Na een tijdje kwam Pien uit de slaapkamer tevoorschijn, en kon hij haar alles vertellen. Het bleek dat ze hem niet eens gemist had! “Ik dacht dat je even boodschappen was gaan doen”, zei ze - wat ze zelf achteraf ook een rare gedachte vond, omdat ze natuurlijk wel wist dat de winkels op zaterdagavond dicht zijn. Om het een beetje goed te maken, gaf ze hem een grondige aflikbeurt, die hij dankbaar aanvaardde.
Gelukkig is het daarna snel beter gegaan met hem, een paar uur later begon hij al weer van de knabbels te eten, en vandaag liep hij weer af en toe te dollen en lijkt hij weer helemaal de oude Kobus. Ook heeft hij zijn activiteiten voor de Konijnenbond weer opgenomen, zijn eerste daad was om namens de Bond zichzelf een iemeel te sturen met felicitaties voor zijn herstel. “Iemand moet die dingen toch doen”, zegt hij, en aan Pien kun je zoiets eigenlijk niet overlaten: voor ze het weet, heeft ze per ongeluk in plaats van een iemeel te sturen een bestelling gedaan voor honderd kilo hamstervoer.
Maar goed, we zijn allemaal erg blij dat alles weer in orde is met Kobus, en we willen dit verhaal besluiten door hierbij aan het Ziekedierenhuis Amsterdam het predikaat “Aanbevolen door de Konijnenbond” te verlenen, en Grootkonijn een voorspoedig herstel te wensen van zijn buikpijn die hij door alle opwinding heeft opgelopen ..