24 januari



[Kobus]  Pien, zit nou eens even stil ..
[Pien]    Schiet dan ook een beetje op, jij!
[Kobus]  Maar hoe kan ik nou zo een foto maken terwijl jij je zit te wassen.
[Pien]    Je moet gewoon op het knopje drukken! Dan gaat het verder vanzelf!
[Kobus]  Zucht .. nou ja, je moet het zelf maar weten. [klik]
[Pien]    Laat eens zien wat het geworden is!
[Kobus]  Eh, hoe gaat dat dan ..
[Pien]    Gewoon weer op een knopje drukken dus - nee, dat andere knopje, sukkel!
[Kobus]  O ja .. nou, zie je wel, je hebt bewogen.
[Pien]    Nou, dan is het toch gewoon een film!
[Kobus]  Jij je zin, maar volgens mij is-ie toch mooi mislukt.
[Pien]    Ach, dan kan Grootkonijn hem toch wel retesjeren, daar is hij heel handig in.
[Kobus]  Bonk! Bonk! Stamp!
[Pien]    Wat krijgen we nou weer.
[Kobus]  Spookalarm! Bonk bonk! STAMP!
[Kobus schiet in de gordijnen]   
[Pien]    Kobus doe nou niet zo gek en kom uit de gordijnen - trouwens we hebben niet eens gordijnen.
[Spook]  Boe.
[Pien]    Hallo .. ben jij een spook?
[Spook]  Ja. Wat is dat een luidruchtig konijn, zeg! Daar schrik je gewoon van.
[Pien]    Niet doen hoor, hij schrikt er zelf nog het meeste van.
[Spook]  En waarom zit-ie eigenlijk in die denkbeeldige gordijnen?
[Pien]    Weet ik veel, hij doet gewoon af en toe een beetje raar.
[Spook]  Nou, ik ga er maar weer eens vandoor.
[Pien]    Doei.
[Kobus]  Bonk! Stamp! Bonk! Stamp!
[Pien]    Hoe kun je nou stampen terwijl je in de denkbeeldige gordijnen zit?
[Kobus]  Ik ben denkbeeldig aan het stampen, haha.
[Grootkonijn komt binnen]  Zeg jongens, wat is dat hier voor een herrie?
[Pien]    We waren foto’s aan het nemen, en toen was er opeens een spook! Maar het was best een aardig spook, hoor. Maar ik ben dus helemaal vergeten om een foto te nemen!
[GK]      Haha die Pien, wat heb je toch een levendige fantasie. Maar leg die camera nou maar terug voor er krassen op komen - Kobus, kom jij eens uit die denkbeeldige gordijnen, ik wil ze gaan wassen.

 5 februari



We zijn ons intussen aardig aan het ontwikkelen als Vogelkijkers! Grootkonijn blijft de voerplank voorzien van allerlei lekkere hapjes voor de vleugelaars, en die komen hier dus met grote regelmaat zich aan het aanbod te goed doen. Nou ja, het lijkt ons niet altijd een pretje om de hele tijd buiten in de kou te moeten doorbrengen, en dan heb je af en toe wel behoefte aan een hapje tussendoor lijkt ons zo.
In elk geval, we mogen er graag naar kijken - ook Kobus vertoont zich steeds vaker op de kijkplek (voor het gaas bij het metalen hekje met de steen ervoor). We zien meestal eerst meneer Merel opduiken, die dan een seintje geeft aan mevrouw Merel. Dan volgen de koolmezen, die druk heen en weer schieten, en daarna komt zich dan een Roodborst vertonen, al is de Mus hem soms voor. Soms komt er dan nog een Chaamse Vlaai aan wapperen, maar doorgaans is de Duif als laatste - als-ie het tenminste heeft kunnen vinden ..
Ja, die Duif is een apart verhaal, en ook wel een beetje zielig. Hij was vroeger een gerenommeerde postduif, hoorden we van de Kwark die ons onlangs weer eens opzocht. Tot hij op een dag opeens zijn richtingsgevoel kwijtraakte - “Ik wist niet meer waar ik het moest zoeken!”, verklaarde hij. En omdat hij onvoldoende verzekerd bleek te zijn, kon hij ook geen GPS systeem aanschaffen om toch nog de weg te vinden. En nu zwerft hij maar wat rond, zonder vaste boom of verblijfplaats; het is immers een beetje lastig om op een vaste plek te blijven wonen, als je het toch niet meer terug kan vinden.
Maar vandaag had hij de voederplank tenminste wel terug gevonden. “Het is ook niet zo moeilijk: gewoon na de tweede kastanjeboom rechtsaf”, zei hij. “Of was het nou linksaf .. ?”, begon hij opeens weer te piekeren. Nou ja, we hopen dat hij er morgen toch weer is. Het heeft in elk geval aangetoond hoe belangrijk het is om goed verzekerd te zijn; Pien heeft onmiddellijk via het interwep haar oren verzekerd - Groot Konijn schrok nogal van het bedrag toen het van zijn rekening werd afgeschreven (nou ja, wat moet je anders? we hebben zelf geen rekening). En Kobus denkt erover om zijn achterpoten te verzekeren; als daar iets mee gebeurt, en hij niet meer zo goed waarschuwend kan stampen, kan hij van het geld in ieder geval een automatische Spookmelder aanschaffen.

 12 februari



Het is nog vroeg in de ochtend - nou ja, eigenlijk is het al bijna middag, maar dat Grote Konijn van ons is nogal een laatbloeier - en we zitten lekker samen op ons matje bij de kooi. Dat is heel gezellig zo met z’n tweeën, terwijl GK nog ergens onder zijn bed-hoop ligt te langslapen. Gek eigenlijk, dat hij nooit eens zo tussendoor het zaakje oppakt en op een andere plek gaat liggen snurken, zoals wij (eh nou ja, snurken doen we natuurlijk niet). Zouden alle Grote Konijnen nu zo conservatief zijn?
Kijk nou eens, daar komt hij de keuken binnen schuifelen, hij heeft blijkbaar toch de uitgang van zijn bed-hoop weer weten te vinden! “Wat zitten jullie daar lief en onschuldig bij elkaar”, zegt hij. Ach de lieve schat, weet hij veel .. eigenlijk waren we net bezig de verrichtingen van de afgelopen nacht te bespreken (zoals dat nieuwe gat in het laken, dat hij blijkbaar nog niet ontdekt heeft), en al wat plannen te maken voor later op de dag: we hadden al bedacht om zijn sloffen eens onderhanden te nemen, die zien er namelijk nog veel te nieuw uit.
“Ik ga eerst even wat eten, en daarna zijn jullie aan de beurt, goed?”, vraagt hij. We zeggen niks terug, want wat moet je daar nou op antwoorden .. “Wie zwijgt stemt toe”, concludeert hij, natuurlijk volkomen ten onrechte. Hij zou inmiddels toch moeten weten dat wij als rechtgeaarde konijnen haast nooit ergens mee instemmen; meestal keuren we dingen op voorhand af, hooguit reserveren we onze mening, om in uitzonderingsgevallen alsnog achteraf onze goedkeuring te geven. En in dit geval zijn we gewoon zo geschokt door zoveel egoïsme, dat we er sprakeloos van zijn.
Maar goed, hij gaat toch eerst zijn Grote Inwendige Konijn voeren, en daarna moeten we nog langer wachten, want hij gaat eerst wat Taaie Tsjie doen - klinkt ons eigenlijk in de oren als een medische aandoening (met veel dik slijm en zo), maar het komt in feite neer op een soort slome dinky. Het is een merkwaardig schouwspel - we herinneren ons nog dat hij het voor het eerst deed, en zo vreemd met zijn armen begon te wapperen dat Kobus dacht dat er een grote roofvogel in huis was, en direct naar de slaapkamer stoof!
Als we dit allemaal doorstaan hebben, en intussen ook nog wat geduld geoefend hebben, zijn er dan toch verse knabbels. Kijk, dit is nu iets wat we zonder meer goedkeuren, ja zelfs toejuichen - al zouden de porties dan wel iets groter mogen zijn. En er is een toetje van Boerenkool en Dijvie!
Hierna zouden we eigenlijk wel even naar buiten willen, maar die Grote staat al weer met de Tas van de Boodschappen in de aanslag om naar de winkel te gaan, dus we moeten weer met ons geduld gaan oefenen - ons geduld is inmiddels zo goed geoefend dat het wel naar de Olympische spelen zou kunnen! Die winkel hebben we nog nooit gezien, maar het schijnt er erg mooi te zijn: wel twintig soorten Groen, en honderd verschillende Koekjes volgens Grootkonijn! We vragen ons af waarom hij dan steeds weer met hetzelfde beperkte assortiment komt aanzetten - misschien zouden we eens met hem moeten meegaan om adviezen te geven, natuurlijk na eerst uitgebreid gesnuffeld en geproefd te hebben? Tsja, het is wel een behoorlijke onderneming .. Misschien kunnen we beter eens op het Interwep gaan kijken, want daar kun je ook dingen bestellen; Pien had laatst al een leuke dierenwinkel ontdekt met allemaal lekker duur voer (we doen het natuurlijk gewoon op rekening van GK). Goh, die Grote zal helemaal verrast zijn als er opeens een grote vrachtwagen voor de deur staat! We worden helemaal enthousiast van dit idee en hebben besloten om dit zo meteen maar te gaan doen - die sloffen komen nog wel eens, heus ..

 19 februari



Zul je altijd zien .. zit ik net lekker buiten met mijn kont in de blub, dan moet ik meteen weer naar binnen van dat Grote Konijn! Nee, ik denk er niet aan, ik heb gewoon behoefte aan frisse lucht, en ik wil wat naar de vogels zitten kijken en zo, en even wat sprintjes trekken - waarom zou ik mijn schema opeens helemaal omgooien? Alleen omdat Tantemeniek een dolle bui heeft, en heeft besloten dat ze met die Grote van ons wil gaan wandelen, moet ik daar dan het slachtoffer van worden? Ze maakt voortaan maar telefonisch een afspraak, dan kan ik eens in de Agenda kijken of er de komende week nog plek is, op een dag dat het regent of zo, en ik toch niet naar buiten wil. Echt, ze kunnen me wat, ik vertik het gewoon; ik blijf hier met mijn rug naar hem toe zitten, en als hij probeert om me te pakken, verstop ik me in het hoekje achter de vuilnisbak, daar kan hij me lekker toch niet pakken.
---
Nou ja zeg, het moet niet veel gekker worden! Komt-ie opeens naar buiten en begint wild in zijn handen te klappen! Ik schoot meteen helemaal in de stress omdat ik dacht dat er heel wat aan de hand was, dat er een kudde Steren in aantocht was of zo, dus ik schiet meteen naar binnen, waar Kobus zich van de weeromstuit in blinde paniek een weg boort door het meubilair om maar zo snel mogelijk in de veilige slaapkamer te komen, en ik zat al halverwege de gordijnen voor ik besefte dat we niet eens gordijnen hebben. Is het soms de bedoeling dat we een spontane hartverzakking krijgen .. Dat Grote Gestoorde Konijn moet niet teveel van dit soort gekkigheid uithalen! We begonnen net te denken dat we hem eindelijk een beetje gedresseerd hadden, en nu komt hij weer hiermee op de proppen - we vinden dat Tantemeniek een slechte invloed op hem heeft en hem teveel aanmoedigt om zijn eigen zin te doen. We moeten hier maar eens wat aan gaan doen, anders mogen we straks niet eens meer achter de pjoeter zitten, of gaten in zijn beddegoed gaan knagen!

 26 februari



Waarom, vragen jullie je af, verschijnt Kobus hier met zo’n officieel gezicht? Welnu, ik vond dat het tijd werd om weer iets van me te laten horen in mijn functie van Voor Zitter van de Konijnenbond. Degenen onder jullie die, net als wij, beschikken over een TV doos zal het ongetwijfeld niet ontgaan zijn dat er binnenkort weer Verkiezingen uitbreken!
Nu is het toevallig zo dat konijnen, om duistere redenen, nog steeds geen stemrecht hebben (terwijl we inmiddels toch al in de 21ste eeuw zitten!), dus waarom zouden we ons hier eigenlijk druk over moeten maken? Het lijkt alsof wij als langoren toch geen invloed uit kunnen oefenen op de loop der dingen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik er eerst ook zo over dacht, maar na ruggespraak met Pien en ons Groot Konijn (die toevallig op zijn rug lag, dus dat kwam goed uit) heb ik toch mijn mening herzien. Er is namelijk een manier waarop wij, zonder te stemmen, toch onze stem kunnen laten horen - en wel via de Media!
In deze hedendaagse maatschappij van vandaag waarin wij nu leven, is het belangrijk om je goed te presenteren via de Media, en wat dat betreft hebben wij konijnen toch zeker onze mogelijkheden. Het is een beetje jammer dat onze zender Konijn Vijf vanwege financiële perikelen nog steeds niet van de grond en dus ook niet in de lucht is (die Grote blijft hardnekkig weigeren om ons subsidie te verstrekken), maar we hebben altijd nog het Interwep en Iemeel als wapens tot onze beschikking!
Daarom zou ik namens de Konijnenbond het volgende willen voorstellen. Vraag aan je Grote Konijn om een lijst samen te stellen van de plaatselijke politieke partijen, en stel via iemeel een aantal indringende vragen aan de kandidaten over hun houding ten aanzien van voor ons belangrijke zaken, zoals aandacht voor dier-vriendelijke behuizing, gratis medische zorg voor zieke vogels, en een keurmerk voor gezond en lekker diervoer. Wat we hier in elk geval mee kunnen bereiken is een verhoging van het Dier Bewustzijn in de politiek, en een plaatsje voor ons op de politieke Agenda (Pien vraagt zich trouwens af of zo’n Agenda beter smaakt dan een gewone).
Dit kan dan voor ons een opstapje zijn voor de echt belangrijke Verkiezingen voor de Andere Kamer, waar we dan toe kunnen slaan met een keiharde poster-campagne en zo (we zijn hier al druk bezig om slogans te bedenken als “Spaar de varkens” en “Dieren zijn niet om te proeven” - “Dieren hun hok uit en het stemhok in” vinden we ook wel aardig). En zo kunnen we stapje voor stapje toewerken naar ons uiteindelijk doel: stemrecht voor dieren - als we ons collectief voor deze zaak inspannen, moeten we dit toch zeker kunnen bereiken!
Goed, dat was dan mijn officiële mededeling; nu wordt het weer tijd om ons aan de gewone dagelijkse dingen te wijden, zoals ons Grootkonijn zover zien te krijgen dat hij eindelijk de kooi eens gaat schoonmaken ..

 7 maart



O Grootkonijn
doe me geen pijn
ook al zijn mijn nagels lang
dat je te ver knipt ben ik bang
dus schei uit met die ongein

Ja, we werden dus weer eens met de nagelsnoeitang te lijf gegaan, en Pien moest natuurlijk met een gedicht verslag uitbrengen van het gebeuren en de emoties die erbij los kwamen. Maar ook Kobus moest er deze keer aan geloven! Hij was er naderhand wel een poosje stil van, en zat ook te piekeren of hij nog wel Voor Zitter kon blijven met zulke korte nagels, dat zou toch ten koste gaan van zijn uitstraling. Maar Pien zei dat hij niet moest zeuren, en gewoon zijn tanden laten zien, daar was immers niets mis mee.
Het voorval riep uiteraard om een reactie van onze kant, en Pien had het briljante plan bedacht om ‘s nachts bij dat Grote Snurkende Konijn op bed te springen, en zijn kussen te slopen. Helaas werd die Grote net wakker toen Pien bij het hoofdeind was aangekomen, en riep verbaasd “Lieve hemel, er zit een dik bruin konijn op mijn bed!” - de aansteller .. Pien riep meteen dat ze niet dik was, en sprong verontwaardigd weer van het bed.
Nu zijn we niet de enigen met problemen op het gebied van de gezondheid (waarbij onze problemen er dan voornamelijk uit bestaan dat dat Grote Konijn ons steeds te lijf wil gaan). De Gevleugelde Griep rukt ook steeds verder op, en we maken ons wel zorgen over de vogels die nu nog zo vrolijk bij ons in de tuin komen tafelen. En nu werd opeens de pjoeter ook nog ziek - we dachten eerst dat dit de straf was voor Groot Konijn omdat hij ons zo toegetakeld had, tot we beseften dat we er zelf ook het slachtoffer van werden, en een poosje niet meer zo makkelijk op het Wep konden komen.
We weten niet precies wat er aan de hand was; we dachten natuurlijk eerst aan een Fieres, maar het bleek iets te zijn met de Harde Schijf die opeens brokkelig werd en niet meer zoemde maar pruttelde. Of zoiets. In elk geval was de Grote er een paar dagen druk mee in de weer, en had niet zoveel aandacht voor ons. Ach dat begrijpen we wel, zo’n zieke pjoeter moet natuurlijk flink getroeteld worden, en Grootkonijn was dan ook druk bezig met lekkere Zachte Waren aan de Harde Schijf te voeren. Nou ja, we hebben ons maar een poosje met onszelf bezig gehouden; tenslotte hebben we het ook druk met onze nagels weer te laten groeien ..

 13 maart



We hebben sinds kort een stukje tuin erbij om in te spelen, sinds Grootkonijn zo aardig was om het gaas een eindje op te schuiven. Leuk dus; niet dat we er al veel aan hebben, want veel groen is er nog niet te bekennen, en wat er staat is op het moment niet al te eetbaar - laat het nou eens een keertje voorjaar worden! Dat Grote Konijn In De Lucht dat voor dit soort zaken moet zorgen heeft zeker iets anders aan zijn hoofd?
Nou ja, we kunnen er in elk geval wel in op ontdekkingstocht gaan; vooral Pien dan, met haar aangeboren onderzoekingsdrang (of, zoals Kobus het uitdrukt, ze is gewoon een nieuwsgierig Aagje - wat zou een Aagje trouwens voor een dier zijn?).
Bij een van haar eerste expedities vond Pien een interessant gat in de grond, en begon te fantaseren over welk beest daar nu in zou wonen. Het was geen Mol, want er lag geen Hoop bij - zou het misschien een slang zijn?! Want het was wel een beetje een smalle tunnel. Of misschien toch een lang dun konijn, dat zou eigenlijk wel veel leuker zijn.
Ze was dus nogal ontnuchterd toen de Grote haar vertelde dat het gewoon een gat was waar een paaltje had gezeten. Eigenlijk had ze dat liever niet geweten, want het was veel spannender toen ze nog dacht dat daar een onbekend en mogelijk eng Beest zou zitten. Maar Kobus bracht gelukkig wat spanning terug door te zeggen dat er misschien toch wel iemand in zou gaan wonen; hopelijk geen slang dus, maar misschien wel een Merel. Of een Aagje.
Overigens hebben we intussen echt wel genoeg van die winter die maar niet weg wil gaan. Als symbolisch protest hiertegen zijn we er toe overgegaan om geen boerenkool meer te eten, en van Grootkonijn te eisen dat hij eens met wat anders op de proppen kwam. Dat heeft hij ook braaf gedaan (af en toe denken we dat we hem al aardig opgevoed hebben), en hij kwam aanzetten met lekkere Brokken Lie, en iets wat hij bleke schelerij noemt of zoiets, maar wat we snel hebben omgedoopt in Lange Bleke Stengel. Nou, hier komen we hopelijk de komende weken mee door - en dan is het toch echt tijd voor het voorjaar, en kunnen we voorzichtig gaan denken aan de eerste Paardenbloem en Weegbree. We vertrouwen er maar op dat het er toch een keertje van komt, in elk geval is Pien al begonnen na te denken over een thema voor haar nieuwe Voorjaarsdans ..

 21 maart



Het is nog wel wat koud, maar ook zonnig, zodat we toch regelmatig naar buiten kunnen en net doen alsof het al echt voorjaar is. Pien is intussen serieus bezig met haar nieuwe Voorjaarsdans, en is flink aan het experimenteren met nieuwe thema’s en bewegingen. Kobus zat dit zo wat aan te kijken en commentaar te geven, tot dit Pien de keel uit begon te hangen - als echte kunstenaar wil ze toch eigenlijk niet voortdurend op de vingers worden gekeken!
Dus heeft ze kordaat ingegrepen en Kobus in een hoekje gezet, en hem verteld dat hij zijn ogen dicht moest houden terwijl ze bezig was. Nou, hij heeft haar maar haar zin gegeven, omdat hij anders weer met een humeurig konijn opgescheept zou zitten; en natuurlijk heeft hij toch stiekem door zijn oogharen gekeken ..
Later, toen iedereen weer binnen was en gezellig onder het tafeltje bij elkaar zat (nou ja, Groot Konijn niet natuurlijk, want hij past er niet onder) vroeg hij Pien waarom ze zo vaak in een kringetje rond gerend had, en of dit nu haar nieuwe thema was? Pien verklaarde toen dat ze besloten had om haar dans te baseren op het idee van de Tekens van de Dierenwinkel. Ze had zich daar de laatste tijd een beetje in verdiept en was er door geboeid geraakt, en ze had het idee dat het allemaal wel waar zou kunnen zijn. Zelf was ze een Boogschutter, en dat klopte precies want ze springt altijd met een sierlijk boogje de kooi in, en ze was ook een schutter omdat ze af en toe foto’s schoot. En Kobus was een Waterman; nou, hij dronk vaak water en was ook een man, nou ja even afgezien van die ingreep waar hij het liever niet meer over heeft.
Alleen dat Grote Vreemde Konijn stelt ons dus weer voor problemen; hij beweert dat hij een Weegschaal is .. dat vinden we toch moeilijk te aanvaarden van iemand die voortdurend op zijn achterpoten loopt te wankelen, vooral als hij weer eens wiebelsap heeft gedronken. En trouwens, een weegschaal hoort toch eigenlijk helemaal niet thuis in de Tekens van de Dierenwinkel? Daarom hebben we in onderling overleg maar besloten om er een Weegbree van te maken; dat is in elk geval iets wat wij graag eten, en het klopt dan beter omdat die Grote steeds bezig is om ons (en een stelletje vogels) van voer te voorzien.
We hebben hem nog niet gevraagd of hij het er mee eens is; dat doen we uit principe eigenlijk nooit, en we geloven niet dat we er nu mee moeten beginnen ..