24 augustus



Het is een ontspannen ochtend in de slaapkamer, de Grote ligt nog op zijn rug in het gezelschap van een glaasje koffiesap, maar wij zijn al helemaal in actie. Pien loopt lekker rond te rennen; Grootkonijn werpt er eens een vage blik op (hij is nooit zo snel wakker) en vraagt waar ze zo nodig naartoe moet? Nou, zegt Pien, ik ren gewoon heen en weer, en dan weer terug! Grootkonijn weet hier niet zo snel op te antwoorden - we hebben al eens vaker gemerkt dat Grote Konijnen niet zo snel van begrip zijn, en de normaalste dingen niet snappen. Of misschien heeft hij gewoon nog wat meer koffiesap nodig.
Even later kruipt Pien achter de verwarming; Grootkonijn kijkt een beetje bezorgd toe - Pien is de laatste tijd zoveel aan het eten dat hij bang is dat ze weer te dik wordt, en misschien vast blijft zitten. En wat zoekt ze daar nou eigenlijk? Nou, zegt Pien, dat spreekt toch vanzelf: koekjes natuurlijk! Het was toen dat we er achter kwamen dat Grootkonijn met zijn hoofd kan schudden terwijl hij op zijn rug ligt, wat we heel knap van hem vinden; hij is dan misschien soms wat sloom, maar geeft er af en toe toch blijk van over onvermoede talenten te beschikken!
Uiteindelijk wordt het dan toch tijd om de dag bij zijn lurven te pakken; Grootkonijn staat op en gaat zichzelf afwassen - wij niet, we kijken wel uit, en beperken ons tot wat strategisch likken. En dan gaat de tuindeur open en Pien wurmt zich door het kattenluikje (die Grote kijkt weer wat bezorgd toe, hoe dat gaat met zo’n klein luikje en een dik bruin konijn) om eens te zien hoe het leven er van de buitenkant uitziet. Ze moet dat voorlopig nog even alleen doen, want Kobus heeft tot nu toe geweigerd om van het luikje gebruik te maken, en wil er alleen door als Grootkonijn het klepje open gezet heeft. “Ik ga me als Voorzitter niet langs zo’n wiebelig stukje plastic wringen”, verklaarde hij - waarop Pien zei dat ze als Onderzitter verklaarde dat hij als Voorzitter niet zo moest zeuren. Gelukkig voor hem is de Grote zo aardig om het luikje vast te zetten, zodat hij Pien buiten gezelschap kan gaan houden zonder zijn waardigheid als Voorzitter op het spel te zetten. Maar zal je altijd zien, zijn we net vrolijk aan het rondscharrelen, begint het al weer te spetteren! En aangezien we nog steeds niet van plan zijn om nat te worden, gaan we dus maar weer naar binnen. Nou ja, we hebben voor vandaag eigenlijk al weer genoeg gymnastiek gepleegd, dus we kunnen ons nu volledig gaan wijden aan de hoofdtaken van de dag: ons lekker volvreten, en dan flink uitrusten op het Grote Grijze Kleed .. waarbij we af en toe eens uit solidariteit een gedachte wijden aan het Grote Konijn dat nu mistroostig door de regen sjokt om zijn boodschappen te doen en onze voorraad paardenbloemblad op peil te houden. Nou ja we hadden toch al gezegd dat al dat was-gedoe op de vroege morgen nergens goed voor is; nat wordt je vanzelf wel als het je tijd is ..

 2 september



Nou dat was me het weekje wel! Het begon er mee dat Pien opeens weer veel minder begon te eten - ja, dat gebit van haar, dat al even onstuimig groeit als haar nagels .. En alsof dat nog niet erg genoeg is, komt dan direct dat Grote Zorgelijke Konijn in actie, en begint de spuiten voor de dwangvoeding al klaar te leggen. Pien moet daar nog steeds niets van hebben en had het er dus druk mee om de tuin in te vluchten en zich daar zo goed mogelijk achter een plant te verschuilen. Niet dat dit nou zo geweldig helpt, want uiteindelijk vindt hij haar toch wel, hij heeft nu zelfs een Lantaarn aangeschaft om haar in het donker op te speuren .. En aan Kobus heeft ze in zulke gevallen ook niet veel; ze had hem gesmeekt om haar te helpen door wat afleidende manoeuvres uit te voeren of zo, maar die durft dus nog steeds niet goed door het kattenluikje - laatst had hij het toch een keer gewaagd toen die Grote het luikje met de hand half open deed, maar hij vond het zo eng dat hij zich direct met acute hartkloppingen in de slaapkamer terug moest trekken.
En toen moest er ook nog zonodig een bezoek aan het Ziekedierenhuis afgelegd worden! En niet eens voor de kiesjes van Pien maar voor een prik tegen het Vreselijke Fieres van de Mystieke Penose (we zijn benieuwd wat de spellingsverbeteraar hier nu weer van maakt). We snappen eigenlijk nog steeds niet hoe dat nou werkt: vindt dat Fieres ons niet meer lekker als we geprikt zijn? Als toetje kregen we nog iets tegen wormen met aardbeiensmaak - wisten wij dus weer eens niet dat wormen naar aardbeien smaakten, dat weet je natuurlijk ook niet als je nooit wormen eet.
Pien werd op het eind een beetje horendol van al het gedoe (natuurlijk moest er ook weer in haar bek gekeken worden) en besloot er zelf maar een eind aan te maken door in de reistas te springen, die ze inmiddels een beetje als een tweede huis begint te beschouwen .. Kobus had zijn eigen strategie om alles te overleven, en deed de hele tijd of hij eigenlijk heel ergens anders was.
Maar goed, in elk geval zijn we nu voorlopig weer beschermd tegen de Mystieke Penose, en dat is een goed ding want daar vallen toch veel konijnen aan ten offer. Als we nu ook nog een prik zouden kunnen krijgen om ons te beschermen tegen Grote Grijpgrage Konijnen zouden we dat er wel voor over hebben ..

 10 september



Grootkonijn ligt op zijn rug op de bank; Pien staat op haar achterpoten tegen de bank op en kijkt zoekend rond.
[Pien]    Waar zijn de koekjes?
[GK]      Ik heb geen koekjes ..
[Pien]    Maar je ligt toch op je rug !
[GK]      Ja ..
[Pien]    Met koffiesap? Waarom zijn er dan geen koekjes?
[GK]      Ja, die zijn er dus gewoon niet.
[Pien]    Volgens mij hou je me voor de gek! Hoe kun je nu op je rug liggen met koffiesap, en zonder koekjes?!
[GK]      Toch is het gewoon zo.
[Pien]    Maar dat kan toch niet .. Kobus, zeg jij er nou eens wat van!
[Kobus]  Pientje is een koekjesmonster, haha.
[Pien]    Aan jou heb ik ook niets!
[Kobus]  Er zijn wel koekjes hoor, ik zag hem er stiekem eentje opeten in de keuken.
[Pien]    Zie je nou wel! Mijn koekjes detector is heel betrouwbaar! Grootkonijn, waarom eet jij alleen alle koekjes op?
[GK]      Nou, ik heb dus met de mensen van het Ziekedierenhuis gepraat over waarom je al weer zo snel haken aan je kiezen had, en ze vinden dat je meer hard spul moet eten zodat je kiezen sneller slijten.
[Pien]    Dat geloof ik niet!
[GK]      Zoals harde brokjes, en hooi en zo.
[Kobus]  Ha lekker, hooi, ik hou van hooi.
[Pien]    Maar ik niet .. en ik geloof er niets van. Volgens mij wil die Grote alle koekjes alleen opeten ..
[GK]      Het is toch echt waar; en het is gewoon niet leuk als je na drie weken alweer problemen krijgt en we je weer naar het Ziekedierenhuis moeten slepen voor een slijpbeurt.
[Pien]    Ik ga ze aanklagen .. volgens mij is het dierenmishandeling ..
[Kobus]  Wist je dat we nu twee soorten hooi hebben, met paardenbloem en met brandnetel? Dat is echt heel lekker. En misschien is er ook wel hooi met koekjes-smaak.
[Pien]    Ach Voorzitter, ga ergens anders zitten .. en die Grote ga ik vannacht lekker bijten als hij slaapt ..
Pien verdwijnt boos onder de bank.
Waar ze een hele poos blijft zitten.
Tot ze weer honger heeft.

 17 september



Goed, dat was dan alweer een dag - je hebt ze in allerlei soorten en maten, van kort en leuk tot lang en dun, dit was er dan een met laaghangende bewolking en een Groot Wiebelend Konijn. Wat is dat toch met die wiebeligheid van die Grote Konijnen? Het begon vannacht al, toen Pien voor de gezelligheid op het bed sprong; die Grote werd wakker en draaide zich om, waardoor het hele bed begon te wiebelen, en Pien zich dus weer genoodzaakt zag om er af te springen. Waarom kan-ie nou niet gewoon een lekker stevig bed hebben waar we naar hartelust op kunnen lopen? Ja, het zal wel weer te duur geweest zijn ..
En toen hij opgestaan was, liet hij ons al snel schandelijk in de steek (waarbij het ergste nog was dat hij niet eerst onze angstaanjagend lege voerbakken bijvulde) om met Tantemeniek een eindje op de fieps te rijden - een fieps is dus een soort wiebelding op wielen, waarvan je al helemaal niet snapt dat ze niet regelmatig omvallen! Nou ja, weten wij veel, misschien doen ze dat ook wel; we worden nooit uitgenodigd om mee te gaan, en zouden waarschijnlijk ook voor de eer bedanken - nee, we blijven liever lekker laag bij de grond! Wat ergens ook wel weer jammer is, want ze komen altijd terug met verhalen over interessante diersoorten die we hier nooit voorbij zien komen, zoals koeien, een kikker in de sloot, en een stoot eenden. Wat die beesten denken als ze een paar van die Grote Konijnen op een wiebelwielding voorbij zien komen is ons niet bekend.
We hoorden trouwens dat Tantemeniek nu wel moet fiepsen; ze kan niet zo goed lopen omdat ze haar Teen gekneusd heeft - waarschijnlijk dus door ondeskundig te wiebelen .. Maar ze fiepsen niet alleen om het gedierte in de omgeving te bewonderen, ze zijn ook bezig met naar huizen te kijken; de Grote vertelde ons dat ze er allebei over denken om binnenkort eens te gaan verhuizen. Nou, dat leek ons eerst nogal moeilijk: hoe krijg je nou een heel huis op een andere plek? Is dat niet een beetje veel gesjouw? Maar dat blijkt niet de bedoeling te zijn, het komt er dus op neer dat je naar een ander huis gaat - oei, dat is een gedachte waar wij nou wiebelig van worden.
We staan dus niet echt te springen van enthousiasme bij dit idee en zullen proberen om Grootkonijn op andere gedachten te brengen. Maar voor als dat niet lukt gaan we vast een eisenpakket formuleren voor het nieuwe huis: er moet in elk geval een lekker donkere kamer zijn waar we ons terug kunnen trekken, en natuurlijk ook een Mooi Kleed om op te relaxen met een tafeltje om onder te zitten - Pien wil ook graag een bank om achter te schuilen. En natuurlijk een mooie grote tuin met veel eetbare planten, en liefst een grote wilg om aan te knabbelen. En zonder katten. Of eksters. En graag ook een wat minder wiebelig Groot Konijn, als dat zou kunnen ..

 26 september



Kobus zit op zijn gebruikelijke plaats onder het tafeltje, op het grijze kleed met de poepjes dat over de Grote Laminaat Vlakte is uitgespreid. Hij zit daar gewoon lekker rustig zonder iets bijzonders te doen, want er is eigenlijk geen reden om iets bijzonders te doen. Het Grote Konijn zit achter de zoem pjoeter en zoemt af en toe zachtjes mee; Pien ligt op het kleedje naast de kooi bij te komen van de vorige vreetaanval en zich voor te bereiden op de volgende. Kortom, de toestand is volkomen normaal, het kan haast niet normaler.
Dan zou je dus gewoon wat kunnen gaan slapen, maar daar heb je ook niet altijd behoefte aan; bovendien moet je als Voorzittend Konijn toch de zaken een beetje in de gaten blijven houden. Dus blijft hij maar gewoon een beetje zitten, en begint wat te mijmeren over zijn leven, en hoe dat veranderd is. Hij weet nog hoe het was toen hij hier voor het eerst over de vloer kwam (die toen nog alleen Laminaatvlakte was zonder kleed) en hoe hij helemaal op was van de zenuwen na de schokkende ervaringen met dat Gemene Konijn dat steeds met hem wilde vechten, en daarbij zijn vacht aardig geplukt had. En dan weer in een nieuw huis komen met vreemde luchtjes, een vreemd Groot Konijn en een charmant maar wispelturig klein bruin konijnen meisje. En er zouden ook vast wel nieuwe enge spoken zijn! Hoe moest hij daar nu weer mee overweg gaan, met al die nieuwe dingen? Hij herinnert zich nog dat hij zo opgefokt was dat hij af en toe kramp in zijn poten kreeg van al het stampen!
Nou, achteraf moet hij vaststellen dat het allemaal wel mee gevallen is. Dat Grote Konijn had geen bijzondere en onmogelijke eisen aan hem gesteld en bleek heel aardig te kunnen troetelen, en hij had wel flink aan de relatie met Pien moeten werken, maar die was intussen toch uitstekend te noemen. En die spoken bleken na een tijdje ook wel mee te vallen toen hij ze eenmaal een beetje leerde kennen; hij kon zich eigenlijk niet herinneren wanneer hij voor het laatst had moeten stampen .. zou hij het nog wel kunnen? Misschien een idee om dat voor de grap weer eens te gaan doen, bijvoorbeeld vannacht als iedereen sliep, dat zou die Grote en Pien wel in de gordijnen jagen .. o nee, er waren geen gordijnen .. nou dan misschien wel op de kast, want die was er wel ..
Dan wordt hij opeens onderbroken in zijn mijmerijen doordat Pien komt aanstormen en hem haast torpedeert door haar kop onder zijn lijf te duwen - ze heeft blijkbaar behoefte aan een troetel voor ze weer een stukje gaat eten! Nou ja, geen probleem dus, hij was eigenlijk toch niets bijzonders aan het doen ..

 5 oktober



Pien zit onder de bank, waar het veilig en donker is, en waar ze een beetje kan bijkomen van alle gebeurtenissen van vandaag. Het waren er een heleboel, en ze gebeurden allemaal achter elkaar, en soms tegelijk, wat het heel verwarrend maakt voor een klein bruin konijn. Waarom kunnen gebeurtenissen eigenlijk niet een beetje rustiger gebeuren, bij voorkeur niet meer dan eenmaal per dag?
Wat gebeurde er eigenlijk ook weer het eerst? O ja, ze werd weer eens in de tas gepropt door die Grote, en toen gingen ze met het wiebeltuig van Tantemeniek een hele tijd rijden, en toen waren ze opeens in het Ziekedierenhuis. Wat er daarna gebeurde weet ze niet helemaal zeker, het is een wat wazige herinnering, maar ze dacht dat ze in slaap geprikt werd - en toen moet er ook het een en ander hebben plaatsgegrepen waar ze niets meer van weet, maar toen ze weer een beetje wakker werd voelde ze zich heel slap en wiebelig. En haar bek voelde heel anders aan, alsof die scherpe punten van haar kiezen verdwenen waren.
Maar erg lekker voelde ze zich voorlopig nog niet, ook niet toen ze weer thuis was en in de kooi gezet werd. Ze viel gewoon iedere keer achterover als ze zich even wilde wassen, dat was heel stom .. maar toch wel heel attent van Grootkonijn om haar daarna weer rechtop te zetten.
En nu zit ze dus onder de bank; ze voelt zich in elk geval weer wat steviger en heeft niet meer het gevoel dat ze ieder ogenblik om kan vallen. Maar ze is er nog steeds niet erg gelukkig mee dat dit iedere keer weer gebeurt; waarom moet ze ook zulke moeilijke kiezen hebben .. en dat allemaal op Wereld Dieren Dag ..
Kobus komt even langs om de Poolse Hoogte te nemen, en ze begint haar beklag te doen bij hem. Waarom gebeuren er toch zulke vervelende dingen in een konijnenleven? Waarom toch iedere keer dat vervelende en pijnlijke gedoe? Ja, zegt Kobus, hij begrijpt het wel, en het is allemaal niet leuk, maar het is toch wel goed dat er iets aan haar gebit gedaan wordt. Anders zou ze helemaal niet meer kunnen eten, en dus ook wel een beetje doodgaan, en dat is toch ook niet leuk? Dus wat wil ze nou eigenlijk?
Nou, zegt Pien, ik wil heel wat .. een hamster, op de eerste plaats, en lekkere koekjes, en mooi weer met geen regen zodat ze fijn buiten kan zitten, en een eigen camera, en nog een heleboel dingen meer! Kobus wappert eens met zijn oren, en concludeert dat het met Pien toch weer een beetje de goede kant op gaat, en dat hij dus wel ergens rustig een dutje kan gaan doen.
Pien blijft nog een tijdje op haar schuilplek zitten. Na een poosje moet ze constateren dat ze zich inderdaad wat beter voelt, ze begint zelfs een beetje honger te krijgen .. zou ze toch maar niet voorzichtig wat proberen te eten ..?

 13 oktober



Sommige dingen begrijpen we echt niet - en dat komt dan misschien omdat we maar een paar simpele konijnen zijn, maar we hebben zo’n vermoeden dat sommige dingen gewoon van nature onbegrijpelijk zijn. Zoals in dit geval .. ons Groot Onverklaarbaar Konijn heeft sinds gisteren zijn camera terug gekregen, nadat die tijden in het Zieke Camera Huis had verbleven. Goed, de camera is voorzien van een nieuw Oog, en werkt nu gewoon weer als je op een knopje drukt - dus zou je mogen verwachten dat er eindelijk weer eens een normale foto boven ons stukje staat, nietwaar? Nou nee dus, er staat tot onze ontsteltenis weer zo’n rare tekening, die blijkbaar Kobus moet voorstellen - wisten wij dus niet dat Kobus zo’n woeste snorgroei had, of zulke buitenmaat oren. Nou ja, dat die tekeningen niet veel met de werkelijkheid te maken hebben hadden we al een poosje door, maar waarom gebruikt hij dan ook niet gewoon de camera, waar hij alleen een beetje hoeft te mikken en op een knopje te drukken? En als hij zo eigenwijs is om toch zelf wat te gaan krabbelen, waarom geeft hij die camera niet aan ons?
En hij is niet het enige Grote Konijn dat een beetje raar doet; Kobus verbaast zich er nog steeds over dat Tantemeniek laatst helemaal opgewonden werd toen hij gewoon wat aan haar broek zat te knagen. En het was alleen maar aan de onderkant, en haast niet te zien! Bovendien, als iemand het wel zou zien zou ze toch gewoon trots kunnen verklaren dat dit het werk van een echte Voorzitter was? Nee, die Grote Konijnen zullen we wel nooit helemaal leren begrijpen ..

 19 oktober



Tijdens een gezellig samenzijn in de slaapkamer (waarbij Grootkonijn op zijn rug liggend een beetje wakker probeerde te worden door middel van koffiesap) hoorden we weer eens wat nieuws van Spetter, een konijn bij ons uit de buurt. Die bleek de laatste tijd regelmatig uit zijn hok uitgebroken te zijn, en was wel eens drie tuinen verder aangetroffen! De Grote vroeg zich hardop af waarom wij eigenlijk nooit meer eens iets deden op het gebied van gangen graven en zo - toen we hier pas waren deden we dat inderdaad nog wel eens, maar dat is de laatste tijd helemaal in het slop geraakt. Ja, waarom eigenlijk? Nou, op de eerste plaats omdat het erg veel werk is om die tunnels te graven, en er eigenlijk weinig goede redenen voor zijn, omdat er in die tuinen naast ons niet veel te beleven lijkt. Maar ook, en dat is niet onbelangrijk, om een beetje onvoorspelbaar te blijven; wij moeten er als konijnen toch voor blijven zorgen dat iedereen steeds op het verkeerde been staat! Zo kun je nog eens voor leuke verrassingen zorgen ..
Zo heeft Pien een paar weken geleden Grootkonijn volledig verrast doordat ze opeens weer begon te zingen! Dat had ze dus ook niet meer gedaan sinds ze gestereleerd was - hij dacht dus echt dat ze het niet meer kon zonder hormonen, nou mooi niet dus, ze had er gewoon een poosje geen zin in! Kobus was dus ook blij verrast, en begon opgewonden sprongetjes over Pien heen te maken en vreemd heen en weer te rennen. Hij vond het dus jammer dat ze er weer mee stopte, maar Pien had dus opeens geen zin meer nadat die Grote weer onheuze opmerkingen begon te maken en vergelijkingen te trekken met het gekoer van een Dementerende Duif .. Hij is vaak niet zo complimenteus, wij gaan toch ook niet hardop commentaar leveren bij zijn zangwerk, ook al lijkt dat op het geluid van een Eentonige Egel?
In elk geval, de zangcarrière van Pien lijkt nu voorlopig weer van de baan - al zijn verrassingen natuurlijk niet uitgesloten, we blijven tenslotte konijnen ..

 21 oktober



Hoera, we hebben eindelijk weer eens een echte foto bij ons stukje! Al hebben we dat dan wel aan onszelf te danken, want dat Grote Duistere Konijn verkiest om onbegrijpelijke redenen nog steeds zijn tekeningen boven een levensechte foto van ons, en naar onze mening wordt dan weer niet gevraagd. Gelukkig heeft die Grote er dan wel in toegestemd dat wij zolang de camera gebruiken; tenminste, hij had hem onbeheerd achtergelaten, wat volgens ons toch ongeveer op hetzelfde neerkomt. Dus hebben we vanmiddag een leuke sessie in de slaapkamer geschoten, met Pien als model en Kobus als cameraman.
En het resultaat is boven verwachting! Kobus was nog niet helemaal tevreden, want hij zat zich af te vragen hoe hij ook weer die lichtval zo had gekregen, en of hij het een volgende keer weer zou kunnen. Maar Pien was er echt mee in de wolken; op de eerste plaats omdat Kobus zo goed op het knopje had kunnen drukken, maar ook omdat ze vond dat ze er zelf erg goed op stond. En dat haar oren zo goed tot hun recht kwamen met dat licht dat er doorheen scheen. En ze wist trouwens niet eens dat ze tegelijk op haar achterpoten en haar neus kon staan zonder haar voorpoten te gebruiken, ze stond versteld van zichzelf!
De enige die niet zo tevreden was, was Grootkonijn, toen hij de camera later in de kooi terugvond en onmiddellijk in paniek raakte omdat we er misschien wel eens op geplast zouden kunnen hebben .. net alsof we zulke vandalen zijn die alles kapotmaken .. nee, als het nou een van zijn tekeningen zou zijn geweest ..