4 november



Het jaar loopt weer een beetje op zijn eind en we zien steeds meer donkere dagen langskomen. En voor Pien hangt er nog een extra donkere dreiging in de lucht, sinds we opgevangen hebben dat Grootkonijn van plan is om over te stappen op een nieuwe vorm van konijnen-transport. We vroegen ons al af waar die nieuwe fietsmand voor gebruikt zou gaan worden, en dachten dat hij er misschien heel veel lekkere hapjes mee ging halen om ons eens flink te trakteren - maar toen was er ook opeens een nieuwe Konijnen Transport Doos die precies in de fietsmand paste, en werd langzaam de volle omvang van de ramp duidelijk .. als Pien nu weer naar het Ziekedierenhuis moet voor haar gebit gaat ze in de mand op de fiets! Door weer en wind! En dat is dus iets wat ze helemaal niet ziet zitten, zeker niet met zo’n Groot Wiebelig Konijn dat natuurlijk regelmatig omvalt met Pien en al.
En nu is Pien dus druk bezig met die Grote ervan te overtuigen dat het eigenlijk Heel Erg Goed met haar gaat, en dat ze nog lang niet naar de dierendokter hoeft. Daarom doet ze haar best om zoveel mogelijk te eten als Grootkonijn kijkt, en loopt ze nog vrolijk sprintjes te maken door de slaapkamer en op bed heen en weer te springen. Dat heeft in elk geval zoveel indruk gemaakt dat hij al een afspraak voor de behandeling afgezegd heeft ..
Maar er hangt nog meer in de lucht helaas, hij begint ook af en toe bedachtzaam richting nagelkniptang te kijken en bedenkelijke geluiden te maken terwijl hij onze nagels bekijkt. Pien begon meteen al te protesteren dat ze nog helemaal niet toe is aan zo’n zware medische ingreep, en kan dat ook niet gewoon uitgesteld worden tot ze weer bij de dierendokter onder zeil gaat? En toen Kobus er lucht van kreeg begon hij (van onder het bed) direct te dreigen om namens de Konijnenbond een kort geding aan te spannen wegens onbevoegd uitoefenen van de geneeskunst. Goed, dat is misschien wat overdreven, maar zou hij niet op zijn minst eens een EHBO-cursus kunnen gaan volgen?

 17 november



Nou, het is dus weer een hele toestand hier, sinds het laatste bezoek van Pien aan het Ziekedierenhuis. Alleen maar even m’n kiezen slijpen, niet te kort graag, dank u wel mevrouw - komt ze thuis met een gebroken kaak! Wat een sufferds daar .. nou ja, wisten ze ook veel dat bij Pien alles zo stevig vast zit, en dat zo’n kies er bij haar echt niet zomaar uit gaat .. of misschien waren ze in de war met de olifant die in de kooi naast Pien zat (Groot Konijn twijfelt hier een beetje aan, en denkt dat Pien onder invloed van de Nare Kose dat allemaal gedroomd heeft).
Hoe dan ook, nu zit Pien met de brokken, en mag ze voorlopig helemaal niks eten waar ze haar kiezen voor moet gebruiken. En ze knabbelt zo graag! En dat betekent dus dat Grootkonijn haar drie keer per dag bij haar onwillige bruine lurven pakt en een heel arsenaal spuiten met prut in haar bek leegspuit. Nee, leuk is anders .. En dan moet ze ook nog ‘s nachts alleen in de kooi, anders komt Kobus ook niet meer aan eten toe.
De enige die hier nog een beetje normaal eet is Grootkonijn, tenminste als hij niet van de zenuwen op zijn rug ligt. Hij heeft het er ook behoorlijk druk mee, niet alleen met het dwangmatig voederen van Pien, maar ook met opletten of ze niet toevallig ergens op wil gaan kauwen, hij wordt al wild van de paniek als hij Pien aan een verdwaald sprietje hooi ziet knabbelen! En van de schrik gaat hij dan allerlei verschillende prutjes voor Pien klaarmaken, die hij voor haar in een bakje klaar zet ( “creatief met prut” lijkt zijn nieuwe motto te zijn), die Pien dan vervolgens doodleuk laat staan, want ze vindt dat ze al genoeg prut binnen krijgt.
Nou gaat dat al ruim een week zo, en het eind is nog lang niet in zicht. Pien had er gisteren zo de balen van dat ze zich urenlang terugtrok in de Lange Dunne Doos in de gang. En van daaruit verkondigde ze dat ze haar verjaardag dit jaar maar niet gaat vieren, want ze kan dan toch geen koekjes eten en wat heb je nou aan een verjaardag als je niet eens koekjes kunt eten? Kobus, die haar af en toe eens opzocht in de doos, bood aan om dan in haar plaats de koekjes op te eten - tenslotte neemt hij ook op ander gebied Pien’s taken over door ‘s morgens bij Grootkonijn op bed te springen. Maar Pien vond dat toch niet helemaal hetzelfde .. dus zoals het er nu naar uitziet zitten we binnenkort opgescheept met een klein bruin konijn van onbepaalde leeftijd. Nou ja, als dat konijn dan op den duur tenminste maar een beetje redelijk kan eten is dat nog niet het einde van de wereld ..

 27 november



Pien zit te slapen in de kooi. Ze zit daar helemaal alleen, want dat moet ‘s nachts van Grootkonijn. Omdat Kobus dan eindelijk eens lekker kan eten, van de harde brokjes en de groente en het hooi, waar zij voorlopig nog niet op mag gaan kauwen (en intussen eet hij zelf natuurlijk alle koekjes op, dat Grote Achterbakse Konijn). Nou ja, slapen mag ze gelukkig nog wel, en dat doet ze dan ook maar.
Dan wordt ze even half wakker - ze dacht dat ze Kobus rond hoorde scharrelen, maar die blijkt daar nog gewoon op het Kleed te zitten. Zeg, wat waren dat eigenlijk voor rare dromen die ze net droomde? Iets over een hamster, en koekjes, en die hamster at alle koekjes op voor ze er zelf bij kon .. waar ging dat nou allemaal over? Dan herinnert ze zich opeens dat ze morgen jarig is - of niet-jarig, dat had ze nog niet definitief besloten. Daar had het dus waarschijnlijk mee te maken .. want ze wilde graag een hamster voor haar verjaardag, en natuurlijk erg veel koekjes. Nou, die koekjes zaten er dus voorlopig niet in, en die hamster waarschijnlijk ook niet, want Grootkonijn loopt steeds te klagen dat hij Geen Geld heeft.
Maar zou ze nu nog jarig worden of niet? Drie jaar was eigenlijk toch wel een belangrijke leeftijd om te vieren. Dus toch maar wel dan? Als ze dan maar niet zo vroeg in de kooi hoefde .. en Grootkonijn niet al te veel voor haar zou zingen .. Nu ze toch wakker is eet ze snel even wat van die lekkere grijze prut die de Grote voor haar klaargemaakt heeft, en dan gaat ze weer zitten op een stukje waar niet al te veel poepjes liggen, en dommelt weer in.
Kobus zit op het Grijze Kleed te slapen; terwijl hij slaapt houdt hij met een half oor de wacht, want hij moet toch ook een beetje over Pien blijven waken. Intussen droomt hij dat hij op een mooie zetel zit in de Andere Kamer, en een gloedvolle redevoering houdt waarin hij pleit voor de Rechten Van Het Dier, waarvoor de hele Kamer luid applaudisseert. Dan wordt hij wakker, omdat hij dacht dat hij Pien in de kooi rond hoorde scharrelen, maar die blijkt daar gewoon rustig te zitten slapen. En daar achter in de slaapkamer, waar Grootkonijn in zijn eentje op zijn bedhoop ligt, is alles ook rustig, dus er is gewoon niets aan de hand. Hij mijmert nog even wat na over zijn droom - jammer eigenlijk dat hij niet naar de Kamer gaat, want hij zou het daar best goed doen. Maar ja, hij kan Pien natuurlijk niet in de steek laten, zeker niet in deze omstandigheden; en Grootkonijn zou zich natuurlijk ook erg alleen gaan voelen .. nou ja, het is ook allemaal wel goed zo, toch? En er komen ook wel weer nieuwe verkiezingen, met meer zetels ..
Grootkonijn ligt op zijn rug onder zijn bedlap te dromen, van een splinternieuwe camera met de laatste snufjes, en een nieuwe pjoeter waarmee hij nog veel sneller kan pjoeteren dan met zijn oude .. dan wordt hij wakker .. hoorde hij nou Pien rondscharrelen, zou ze misschien al haar grijze prut op hebben, en hongerig aan de tralies zitten knagen? Hij gaat even kijken, maar alles is in rust, Pien zit gewoon in haar kooi te slapen, en Kobus houdt even verderop de wacht met een half oor. Hij gaat weer op zijn bedhoop liggen en denkt nog wat na over zijn dromen. Jammer dat hij geen geld heeft voor een nieuwe camera .. maar ja, deze doet het toch ook nog goed? En die pjoeter is toch eigenlijk nog snel genoeg? Als Pien nou eerst maar eens beter wordt, zodat ze ‘s nachts weer gewoon met zijn allen in de slaapkamer kunnen slapen .. Hij valt weer in slaap, en droomt van een hamster op een zetel, en Tantemeniek die langskomt en gezellig alle koekjes opeet.

 15 december



Daar zit ze dan weer, alleen in een kooi. En het is niet eens haar eigen kooi, maar een kooi in het Ziekedierenhuis. Waar ze alleen zit, tussen de katten. En Kobus en Grootkonijn zijn nergens te bekennen. Dat is toch allemaal niet leuk, en waarom moet een klein bruin konijn dit nou allemaal meemaken?
Nou ja, gelukkig beginnen de effecten van de Nare Cose nu wat weg te zakken. En haar kaak doet minder pijn, daar hebben ze tenminste wat aan gedaan. Ze had toch steeds gezegd tegen Grootkonijn dat er niks met haar gebit was, deze keer? Die was natuurlijk weer zo eigenwijs dat hij haar niet geloofde .. maar ze had gewoon gelijk, het waren niet haar kiezen maar een Ab Zes of zo. Maar hoe lang het nou weer ging duren voor dit over was ..
Voorlopig zit ze hier dus in een kooi. En niet eens haar eigen kooi. Tussen de katten. Hoe zou Kobus het nu maken? En zou Grootkonijn het wel redden, zonder haar? Zouden ze haar nog op komen zoeken? Plotseling schiet haar de nare gedachte te binnen dat ze helemaal niet komen, en dat Grootkonijn misschien een ander konijn zou nemen als vriendje voor Kobus .. hij was de laatste tijd al verdacht veel bezig met tekeningen te maken van andere en vreemde konijnen .. Zou hij dat echt doen?
Maar dan ontspant ze weer, want als ze er over nadenkt gelooft ze gewoon niet dat die Grote haar zo in de steek zou laten. Ja, hij doet wel eens rare dingen, maar hij komt meestal wel weer bij zijn verstand - en anders is er Tantemeniek nog, die hem wel weer op het rechte spoor brengt.
Goed, ze gaat maar weer liggen - een beetje slapen misschien? Wat moet je tenslotte anders doen in een vreemde kooi in het ziekenhuis. Tussen de katten.

 20 december



Omdat Grootkonijn en ik (Kobus dus) de laatste dagen bij gebrek aan Pien niet zo goed wisten wat we moesten doen, hebben we ons om de zinnen te verzetten maar gestort op het schrijven van een zoop. Hieronder is het begin ..

Pien ligt met buikpijn in een zaal in het Zieke Dieren En Mensen Huis; bij haar op de zaal liggen (of zitten, of staan): Evert Paard, die door zijn rug is gegaan, Hanneke Hamster die een ongelukje met haar rad heeft gehad, Meneer Verkeer met een verzakte knieschijf, en een Merel met een lekke stemband.
[Merel] Kwiwimihlaa-aoeoeflufluuupsssssss....
[Meneer Verkeer] Ja, daar wordt ik dus niet goed van! Alsof het niet erg genoeg is dat ik hier lig tussen allerlei knaagdieren en vee, moet ik ook nog naar die herrie van een lekke merel luisteren!
[Pien] Dat is niet erg aardig, Meneer Verkeer - bovendien, wist u dat konijnen helemaal geen knaagdieren zijn?
[Meneer Verkeer] Kan mij wat schelen! Net alsof ik me daar druk over moet maken, terwijl ik hier lig te verkommeren met mijn verzakte knieschijf .. en wanneer komt die dokter nou eindelijk eens bij mij kijken?
Zuster Tantemeniek komt binnen met het eten.
[Tantemeniek] Hallo allemaal! Hier zijn de lekkere hapjes! Kijk eens, hooi voor iedereen die wil, lekkere hamsterbrokjes, geweekte brokjes voor Pien, en een paar sappige regenwormen voor onze Merel.
[Merel] Fluu-uu-luaaoeoemwutitipsssssss...
[Evert Paard] Ha, lekker, hooi; ik hou van hooi.
[Meneer Verkeer] Maar ik niet .. en het komt me intussen mijn neus uit!
[Tantemeniek] O, ik wil nog wel een paar wormen voor u halen, Meneer Verkeer? Of misschien wat geweekte konijnenbrokjes?
[Meneer Verkeer] Nee dan eet ik nog liever hooi! Hoewel het volgens mij helemaal niet goed is voor mijn knieschijf. Maar wanneer komt die dokter daar nou eens bij kijken?
[Tantemeniek] Dokter van der Steer is even weggeroepen voor een spoedgeval - een kip die van de leg is - maar daarna komt hij meteen bij u, hij heeft zijn messen al geslepen.
[Meneer Verkeer] Help! (kruipt onder het bed)
[Tantemeniek] Meneer Verkeer, doe niet zo kinderachtig .. En denk om uw knieschijf.
[Tantemeniek] En, hoe is het nu met onze Pien?
[Pien] Nou ik heb nog steeds wel buikpijn, vooral in mijn buik maar af en toe ook in mijn hoofd, maar verder gaat het wel geloof ik al vind ik dat mijn poepjes een beetje raar ruiken zou dat door de medicijnen komen? maar ik heb vannacht ook heel raar gedroomd, dat Kobus hier binnenkwam en onmiddellijk onder het bed kroop, hij zei omdat hier allemaal katten waren, zou dat wat betekenen? trouwens ik begrijp niet waarom Kobus en Grootkonijn nog niet langs geweest zijn om me op te zoeken, nou ja van Kobus kan ik het nog wel begrijpen want die durft natuurlijk het huis niet uit, bij de gedachte alleen al zit hij in de gordijnen tenminste als we gordijnen zouden hebben maar die hebben we dus niet, maar van Grootkonijn snap ik dus ECHT niet waarom hij nog niet op bezoek geweest is - er zou toch niets met hem aan de hand zijn?
[Meneer Verkeer (van onder het bed)] Misschien heeft-ie een verzakte knieschijf?
[Merel] Fnugloeoeuuuuuklillilalalaaapsssssss....

Nou, dit is tot hoever we gekomen zijn - het is natuurlijk nog niet erg uitgewerkt, maar we denken er toch al over om het als idee aan te bieden aan verschillende tv-omroepen. En als die het niet willen kunnen we het altijd nog bewaren voor onze eigen zender Konijn Vijf (in oprichting), dan kunnen we tenminste de productie in eigen hand houden. We zouden dan ook zelf mee kunnen spelen, we denken bijvoorbeeld aan Pien voor de rol van Pien, en Tantemeniek als Tantemeniek. We zouden dan wel een of meer geldschieters nodig hebben - zijn er onder onze lezers nog mensen die goed met geld kunnen schieten?

 31 december



Een kerstverhaal

Het was op de avond voor Kerst, en .. Zeg wacht eens even, Grootkonijn, je wilt toch niet beweren dat je nu nog met een kerstverhaal aan komt zetten? Het is al bijna zo’n beetje nieuwjaar! Nu zijn we wel het een en ander van je gewend, en we weten dat je niet altijd even snel bent, maar we vinden toch dat je dit niet kunt maken! We bedoelen maar, straks krijgen we nog een nieuwjaars boodschap van de paashaas .. Dus als je met alle geweld je verhaal kwijt wilt moet dat dan maar, maar maak er dan geen kerstverhaal van maar iets anders, ok? Goed, gaan we dan.

Geen kerstverhaal maar iets anders

Het was op een avond van een van de donkere dagen na Kerst, in feite liep het al tegen nieuwjaar, dat Grootkonijn somber in zijn stoel voor het raam zat te mopperen, zoals steeds in deze tijd van het jaar. Hij moest dan altijd weer denken aan zijn kleine bruine konijn Pien dat hem jaren geleden had verlaten om de wijde wereld in te trekken, en nooit meer iets van zich had laten horen. Hij was er nogal eenzelvig en verbitterd door geraakt, en vond dat hij door iedereen in de steek was gelaten - nou ja, de mensen vonden hem ook maar een mopperpot en lieten hem zoveel mogelijk met rust. Alleen zijn trouwe huisknecht Kobus was steeds aan zijn zijde gebleven, en zat nu op het grijze kleed aan zijn voeten.
Kobus zat er op het oog rustig bij, maar diep van binnen slaakte hij een paar zuchten. Wat moest je nu met zo’n Groot Melodramatisch Konijn beginnen? Hij wist toch best waar Pien was, hij had haar immers een week geleden pas bezocht in het Ziekedierenhuis? En ze zou vast binnenkort wel terugkomen, als ze weer beter was. Dus waarom moest die Grote zich weer zo door zijn gevoel voor dramatiek laten meeslepen? En hij wist eerlijk gezegd ook niet zeker of hij er wel zo blij mee was om plotseling tot huisknecht gebombardeerd te worden. Nou ja, ergens begreep hij Grootkonijn ook wel weer, het ging nu toch wel lang duren voor Pien terug kwam, en af en toe begon hij zelf ook bijna de moed te verliezen.
Intussen zat Grootkonijn nog steeds te mopperen en te somberen, tot hij er zelf niet goed van werd. “Ik heb frisse lucht nodig!” bromde hij, en stond op en wierp de buitendeur wijd open. Voor de open deur stond hij een poosje naar buiten te kijken, met Kobus op de mat naast hem. Hmm, dat was vreemd .. dat leken wel sneeuwvlokken? En er was nog wel voorspeld dat het warm water zou gaan regenen. Nee, het was toch echt sneeuw - en behoorlijk dikke vlokken ook, de grond werd al snel bedekt door een witte laag. Ze stonden daar een tijd te kijken naar het sneeuwlandschap dat zich vormde in de stille nacht. Er was geen mens te bekennen, alleen onder die lantaarn een eindje verderop bewoog iets, een kat waarschijnlijk. Het dier kwam langzaam deze kant op, terwijl het zich voorzichtig met kleine sprongen door de sneeuw verplaatste - was het eigenlijk wel een kat? Terwijl het dichterbij kwam leek het steeds meer dat het geen kat was maar misschien een konijn of zo - ja, dat was echt een konijn! Wat deed het daar buiten in de sneeuw? Met stijgende verwondering keken ze hoe het konijn dichterbij kwam, en hoe het zich onder het tuinhek door wurmde en naar de deur kwam, tot het voor hun neus op de stoep stond.
“Hallo”, zei het konijn - het pauzeerde even om de sneeuw van zijn oren te schudden - “Ik ben Pien. Kennen jullie me nog?”.
Het was Pien! En ze kenden haar nog! Ze werd vlug naar binnen gehaald, om bij de verwarming een beetje bij te komen. Intussen vertelde ze hoe ze, wegens gezondheid, was ontslagen uit het Ziekedierenhuis, en omdat ze geen geld had voor een taxi was ze maar stiekem zonder kaartje met de metro naar huis gegaan. Alleen was het toen gaan sneeuwen, dus het laatste stukje naar huis lopen was een beetje moeizaam gegaan, en ze had intussen ook wel honger gekregen. Maar ze was wel blij dat ze er weer was! Nou ja, dat waren ze allemaal, dus er werd flink getroeteld en geknuffeld, tot Pien verklaarde dat het nu tijd was voor dijvie en brokjes. En toen ze dat op had en ze welgedaan naast Kobus op het grijze kleed zat, beet ze Grootkonijn eens flink in zijn vinger om duidelijk te maken dat ze weer terug was en nog steeds de baas in huis was.

Een paar uur later was iedereen gezellig bijeen in de slaapkamer; Pien en Kobus zaten knus naast elkaar onder een stoel, terwijl Grootkonijn op zijn rug op bed lag en genoot van zijn laatste glaasje wiebelsap. Af en toe wierp hij eens een bedenkelijke blik op zijn bepleisterde vinger, om dan weer gewoon heel dom en heel gelukkig voor zich uit te gaan liggen staren. Buiten was de sneeuw allang weer verdwenen en was het warm water gaan regenen, in verband met de wereldwijde opwarming van het klimaat. Maar binnen was er niemand die dat op dit moment ook maar iets kon schelen.

Naschrift Pien en Kobus: Tsja, wat moeten we hier nu weer van zeggen .. misschien was een verhaal over de paashaas toch beter geweest? Dit had in elk geval nauwelijks iets met de werkelijkheid te maken: Pien is gewoon netjes thuisgebracht door Esther en Dennis, het heeft niet gesneeuwd, en ze heeft hem ook niet gebeten. Alleen dat van die dijvie en brokjes klopte aardig, en dat Grootkonijn af en toe heel dom kan kijken is ook wel waar. We geloven te moeten concluderen dat Pien voortaan niet meer te lang weg moet blijven, omdat die Grote anders helemaal het contact met de werkelijkheid verliest. Misschien moet ze hem af en toe toch maar gaan bijten, zodat hij weer stevig met zijn achterpoten op de aarde staat? Daar is nog gelegenheid genoeg voor, omdat hij haar toch nog steeds oppakt om haar vol te stoppen met anti bidioten. En om te voorkomen dat Grootkonijn voor Nieuwjaar weer met zo’n raar verhaal op de proppen komt (waarschijnlijk tegen Pinksteren - en dan over een ufo waar Sinterklaas uit komt, of zoiets) moeten we misschien iedereen nu maar vast een gelukkig nieuwjaar wensen.

 14 januari



Er is al weer een nieuw jaar uitgebroken, geloven we, al weten we dat nog niet officieel omdat Kobus nog geen Nieuwjaars toespraak heeft gehouden - hij heeft even geen zin, zegt hij, en dat is wel typerend voor de toestand hier. We houden het gewoon even rustig, en genieten ervan dat we weer met zijn drieën bij elkaar zijn. Grootkonijn is ook al niet vooruit te branden (of zijwaarts, of in welke richting dan ook), en wil eigenlijk alleen maar oefenen in het op zijn rug liggen - net alsof hij daar nog oefening in nodig heeft! Nou ja, we laten hem maar even, omdat we ook geen zin hebben om ons druk te maken.
Het schijnt een beetje bij een nieuw jaar te horen dat je eens achterom kijkt naar vorige jaren, en de Grote zit af en toe herinneringen op te halen aan de tijd dat Pien net hier was. Dat kwam eigenlijk doordat hij wat oude papieren aan het opruimen was, en daarbij het kaartje tegenkwam dat Pien toen in de supermarkt had laten ophangen toen ze uitgekeken was op haar vorige Grootkonijn.
“Klein bruin konijn zoekt, wegens teleurstelling, nieuw Grootkonijn. Nette buurt graag (katten geen bezwaar). Wil graag regelmatig uit kooi, en lekker eten. En aan dingen knagen. Een vriendje zou erg leuk zijn! Kom langs voor meer inlichtingen, vanaf het politiebureau de weg overvliegen, dan het tweede blok huizen, het hoogste balkon tegenover de kastanjeboom met een spar in de tuin ernaast. Hoopvol, Droppie (o ja, kan ik een andere naam krijgen?)”.
Die aanwijzingen waren afkomstig van een bevriende postduif die het briefje voor Pien had opgehangen, maar Grootkonijn had het toch wel kunnen vinden, en had haar toen meteen maar meegenomen, omdat hij haar een leuk konijn vond. En achteraf moest je toch concluderen dat het allemaal heel goed gelopen was, vond hij. Maar Pien had daar wel een paar aanmerkingen bij, en vond dat ze eigenlijk ook op dat briefje had moeten schrijven dat ze onder geen beding ondersteboven gehouden moest worden om Antieke Bidioten of andere kwalijke stoffen toegediend te krijgen, iets wat naar haar mening veel te vaak gebeurde. Kobus bood onmiddellijk aan om eens na te gaan of dat niet al verboden werd door de Wet op de Proefdieren, of anders de Conventie van Genève. Pien had intussen al zitten nadenken over andere methoden, zoals een stikker op haar zijkant met “Deze kant boven”, maar ze twijfelde een beetje of zo’n subtiele hint wel door Grootkonijn begrepen zou worden. Hoe dan ook, er moet iets gebeuren, vindt ze, want hier wordt ze een beetje depressief van - anders kan ze net zo goed haar naam weer gaan veranderen in Wentelteefje of zo!