2 februari



We hebben dus alweer een tijdje niets verteld over onze wederwaardigheden; misschien vraag je je af of er hier nog wel iets gebeurt? Nou, gelukkig niet zo veel! We slagen er steeds weer in om de dag vol te maken met eten, slapen en af en toe bij Groot Konijn op bed te springen - best leuk en zinvol allemaal, alleen een beetje lastig om daar een spannend verhaal over te maken .. GK begint dan af en toe te zeuren dat hij ons maar een stel suffe huiskonijnen vindt worden, maar waarom verzint hij dan niet gewoon iets uit zijn bolle hoofd, daar is hij toch zo goed in? Kobus bijvoorbeeld zou best eens een spannend verhaal over zichzelf willen lezen waarin hij een hele kudde wilde Steren te slim af is - dan hoeft hij het zelf niet in praktijk te brengen, dat is toch het mooie van fantasie?
Maar goed, waar is waar, we zijn de laatste tijd echte huiskonijnen; we zijn eigenlijk nauwelijks meer naar buiten geweest sinds die hele toestand met de kaak van Pien begonnen is. En nu dat dan een beetje op zijn eind loopt, hopelijk, is het buitenklimaat van dusdanige aard dat we ons er nog maar even niet aan wagen. En dan hebben we het nog niet eens over het alarmerende feit dat GK onlangs weer een Ego signaleerde die zich verdacht in de tuin ophield. Nee zeg, we willen echt niet het risico lopen dat we zo’n engerd tegenkomen, ook al roept dat Grote Merkwaardige Konijn nog zo hard dat hij het wel een lief beest vond en hem bijna geadopteerd had - we snappen niet wat hij ziet in zo’n stekelbeest, die kun je toch niet lekker troetelen zonder geprikt te worden?
Maar het heeft Pien wel aan het denken gezet .. ze is nog steeds erg op haar hoede voor GK, en bang dat hij haar zo weer kan oppakken om aan haar te frutselen of het een of ander in haar te spuiten. Als ze nu eens van een stelletje stekels voorzien was zoals die Ego, zou hij haar vast niet meer zo snel oppakken! Nu heeft ze dus weliswaar geen stekels, maar misschien zou ze iets in haar haar kunnen smeren waardoor het lekker hard en prikkelig wordt? Ze vraagt zich alleen af hoe Kobus het zou vinden ..
Als ik nu eens een Ego was
met hier en daar een stekel
vond Kobus me dan nog wel leuk
of kreeg hij dan een hekel?
Ach, zegt Kobus, ik zou je nog wel aardig vinden hoor Pien, maar ik zou toch iemand anders opzoeken om te troetelen; misschien vraag ik dan wel een hamster voor mijn verjaardag! Ja, hij is dus binnenkort jarig, maar weet niet precies wanneer, omdat Pien weer eens alle agenda’s heeft opgegeten. En zij zegt dus dat ze wel weet wanneer het is, maar ze wil het niet vertellen voor Kobus belooft om niet met een hamster te gaan scharrelen. Maar hij wil dat weer niet beloven voor zij belooft niets geks met haar haar te doen .. GK zou dit makkelijk kunnen oplossen door gewoon cadeautjes te gaan kopen, en koekjes voor Pien natuurlijk, maar hij beweert weer met een stalen gezicht dat hij er even geen geld voor heeft.
Ja, zo gebeurt er natuurlijk niets! Nou, dat zeiden we in het begin toch al? Dit hele verhaal gaat dus eigenlijk over niks - maar ondanks dat is het toch best een aardig stukje geworden, vinden we. Misschien moeten we dus de volgende keer gewoon weer een stukje over niks schrijven - maar dan wel iets anders natuurlijk, want steeds een verhaal over hetzelfde niks is ook niks.

 19 februari



Ja, en wat blijkt nu? Dat de verjaardag van Kobus al weken geleden was! We hebben het wel gevierd uiteindelijk, maar we vragen ons af of het dan nog wel geldig is, of dat je gewoon een jaar moet overslaan om weer ouder te worden? We kwamen er dus achter door in het Archief van de Konijnenbond te bladeren; Grootkonijn had dat onder het bed verstopt om te voorkomen dat Pien het in een hongerige bui (en die zijn er veel) zou opeten, en we komen dus niet meer zo vaak onder het bed sinds we er achter zijn gekomen dat de Spoken daar overdag slapen. Gelukkig hebben ze het Archief grotendeels met rust gelaten, al staat er wel hier en daar “Boe!” in de kantlijn.
Maar goed, we hebben het toch nog maar eventjes gevierd in kleine kring - Pien zag eerst problemen en zei dat we geen kleine kring hadden, en dat GK die eerst morgen in de winkel moest kopen; maar GK kwam met het idee om zelf een kleine kring te maken, en dat werkte ook heel goed. Nou, en toen werd het best gezellig. Kobus kreeg toch nog een kado van GK: een mooi blauw pluiskonijn met hangoren dat we onmiddellijk Floppie hebben genoemd. En Tantemeniek had een appel bijgedragen, waar Pien met veel smaak een flink stuk van opat.
Het werd nog gezelliger toen Grootkonijn de fles met wiebelsap te voorschijn haalde, en voor ons wortelbier, wat ook een lekker draaierig effect had. Van wat er daarna gebeurde weten we eigenlijk niet zoveel meer, wel nog dat er een hele discussie ontstond over de vraag of konijnen nu knaagdieren waren of niet, en dat we uiteindelijk besloten dat we geen knaagdieren zijn maar knabbeldieren. En Pien probeerde op een gegeven ogenblik het Archief op te eten omdat ze het aanzag voor een koekje ..
De volgende ochtend kwamen we erachter dat Grootkonijn op de bank in slaap gevallen was, en de Spoken in zijn bed lagen. En GK bleek een hele serie mooie mislukte foto’s van Kobus te hebben gemaakt. Kortom, het is toch nog een leuke verjaardag geworden, en we doen het volgend jaar gewoon opnieuw!

 15 maart



Het begint langzaam aan een beetje naar voorjaar te ruiken, dus Groot Konijn denkt er over om toch maar uit zijn winterslaap te ontwaken, of om te beginnen in elk geval af en toe eens in de tuin te gaan kijken. Bij een van die bezoekjes ontdekte hij iets merkwaardigs .. daar, op het straatje, zat een vreemd bolvormig object, helemaal bedekt met roodbruin haar, met ergens onderaan een soort uitsteeksel met witte haartjes, dat er een beetje uitzag als een handvat. Hij dacht er over om er eens aan te trekken om te kijken wat er gebeurde, maar bedacht zich toen weer - je wist toch maar nooit, er zouden wel eens rare dingen kunnen gebeuren!
Hij vroeg zich af waar het vreemde ding eigenlijk vandaan kwam - had het iets met die ufo’s van vannacht te maken? Dat was ook een hele drukte in de tuin .. bij die gedachte begon hij zich een beetje onbehaaglijk te voelen, en besloot om maar niet aan het ding te gaan zitten prutsen, en er alleen maar een foto van te maken. Daarna ging hij naar binnen om eens te denken wat hij nou moest doen, en nam ook maar een glaasje wiebelsap voor de zenuwen.
Hierdoor gesterkt ging hij weer naar buiten om nog wat foto’s te nemen - maar toen bleek het ding opeens helemaal verdwenen te zijn, en zag hij alleen Pien rondscharrelen. En die beweerde bij hoog en bij laag dat ze helemaal van niets wist, en ook niets bijzonders gezien had. Nou ja, behalve dat Grote Konijn dan dat wiebelig rondliep met een camera, maar die zag ze daar wel vaker.
Grootkonijn snapte er nu helemaal niets meer van; hij nam voor de zekerheid nog maar wat wiebelsap, en ging toen een poosje op zijn rug liggen om bij te komen. Pien schudde eens flink met haar oren om uit te drukken wat ze van de hele toestand vond, en componeerde even later een gedicht.
Sneeuwklokjes zijn er
maar Grootkonijn ziet ze niet
hij drukt op een knopje.
Ze las het aan Kobus voor, en die zei dat hij het wel aardig vond, maar dat hij dacht dat de sneeuwklokjes inmiddels uitgebloeid waren? En Pien schudde nog maar eens met haar oren; het viel toch niet mee om een Dichterlijk Konijn te zijn als je omringd bent door Grote Warrige Konijnen en door Voorzitters die niets begrijpen van dichterlijke vrijheid.

 19 april



De tuin ligt er mooi bij, in de rust van een vroege morgen in de lente. Pien zit lekker te genieten van het zonlicht, en het gras dat het druk heeft met groeien en groen zijn. En ze heeft dat allemaal voor zichzelf alleen, want Grootkonijn is nog bezig om wakker te worden met behulp van koffiesap, en Kobus had nog even geen zin. En verder is er alleen een merel die zich aan het wassen is in de vijver.
Natuurlijk kan die rust nooit lang duren, en ja hoor, daar komt Grootkonijn alweer naar buiten om de vrede te verstoren, met Kobus in zijn kielzog. Hij ziet de merel en roept opgeruimd: "Mooi, ik hou er van om de dag met een schone lijster te beginnen!" Pien doet net of ze hem niet hoort, ze is niet van plan om haar tuinplezier te laten vergallen, maar Kobus stuift direct weer naar binnen om een pamflet voor de Konijnenbond te schrijven waarin hij waarschuwt voor het effect op de gezondheid van slechte humor, en hoe belangrijk en nuttig het is om vogelsoorten van elkaar te kunnen onderscheiden en benoemen.
Pien gaat intussen gewoon door met haar vacht te verzorgen; ze is nog steeds aan het verharen en dan is het een heel gedoe om de haren toch een beetje netjes te houden. Grootkonijn zit toe te kijken, duidelijk broedend op plannen om nieuw onheil aan te richten. Dan neemt hij snel een paar stappen en pakt Pien bij haar niets vermoedende lurven, neemt haar op schoot en begint eens lekker aan haar te plukken. Pien neemt dit natuurlijk niet en wringt zich in allerlei bochten om aan dit onwaardige ritueel te ontsnappen. Die Grote laat haar nog niet zo makkelijk los, maar na een bepaald creatieve kronkel van Pien lukt het haar toch om zich met een flinke sprong te bevrijden; ze komt een meter verder neer en sprint langs een Groot Verrast Konijn om zich binnen achter de bank te verschuilen.
Daar zit ze een poosje bij te komen, doet haar beklag bij Kobus en schrijft dan een gedicht om haar verontwaardiging tot uitdrukking te brengen.
Grootkonijn speelt vals
ik hou geen haar meer over
o, was ik maar een merel
Kobus begint onmiddellijk aan een nieuw pamflet, waarin hij het belang benadrukt van de dichtkunst, en speciaal de haai-koe, voor de geestelijke ontwikkeling van konijnen. Intussen staat Grootkonijn buiten nog mistroostig in een wolk van haren, en probeert zichzelf en zijn kleren zo goed mogelijk op te schonen. Dan gaat hij ook maar naar binnen, om zijn gevoel van eigenwaarde weer wat op te krikken met behulp van koffiesap.
De tuin ligt er dan weer rustig bij, in het licht van een morgen in de vroege lente, met alleen een merel die zich stilletjes verheugt op het nest dat hij gaat maken, een nest dat dit jaar extra comfortabel zal zijn uitgevoerd met bruin konijnenhaar.

 13 mei



Best mooi weer, hè Pien?
Ach ja, valt wel mee, in elk geval beter dan al die regen ..
Heb je geen zin om even naar buiten te gaan?
Nee .. ik zit hier net lekker naast Kobus, en ik vind het toch wel een beetje fris nog.
Maar je bent al zo’n tijd niet buiten geweest - heb je echt geen zin om even door het gras te hupsen?
Even nadenken - ogenblikje nog, ik ben nog aan het denken - eh nee, eigenlijk niet dus.
Wat is er toch met je aan de hand Pien .. vroeger zat je iedere dag buiten, en nu wil je alleen maar binnen naast Kobus zitten! Is er wat mis met je?
Nee, waarom? En een konijn mag toch wel veranderen af en toe?
Ja, maar ik vind het zo gek, vorig jaar was je haast niet uit de tuin te krijgen, en nu opeens het tegenovergestelde - je hebt toch geen last van je gebit, of zo?
Nou, nog niet zo erg hoor, maar dank je wel voor de belangstelling. En mag ik nu gewoon even naast Kobus zitten zonder de Spaanse inquisitie aan mijn lijf te krijgen?
Dan vindt het Grote Zorgelijke Konijn de tijd rijp om, met behulp van theesap, in zijn Stoel te gaan zitten en eens hardop te speculeren over wat er aan de hand kan zijn; en hij begint de Theorie te ontwikkelen dat Pien, als nasleep van het hele gebeuren met haar gebit, en haar verblijf in het Dierenziekenhuis en Elders, een portie scheidingsangst heeft ontwikkeld waardoor ze niet meer op avontuur durft, en liever in de buurt van Kobus en Grootkonijn in het veilige huis blijft rondhangen.
En Kobus maakt een mentale notitie om eens een artikel in het orgaan van de Konijnenbond te schrijven waarin hij de neiging van Grote Konijnen tot onbevoegd uitoefenen van pseudo-diepzinnige kwakzalverij aan de kaak stelt.
Maar die avond komt Pien dicht bij Grootkonijn zitten en vraagt een beetje benauwd of hij niet van plan is om weg te gaan en haar alleen te laten, tenslotte is Tantemeniek ook pas verhuisd, hij heeft toch hopelijk ook geen plannen in die richting? Nee hoor, zegt Grootkonijn, ik laat je echt niet in de steek! En als er verhuisd gaat worden, doen we dat gewoon met zijn allen! En Pien gaat, een beetje gerustgesteld, weer gezellig naast Kobus zitten. En Grootkonijn komt er een poosje bij zitten om ze eens lekker over hun bolletjes te aaien.

 5 juni



In de keuken weerklinkt het geluid van een konijn in volle galop: het is Pien die besloten heeft dat ze voorlopig genoeg geslapen heeft, en dat het tijd is om zich weer met de toestand van de wereld te bemoeien. Behendig manoeuvreert ze over het matje, door de Dunne Doos en dan onder het krukje door, en door de gaten van de Houten Doos Met Gaten. Ze komt tot stilstand op het kleedje voor de voerbakken, met haar neus bijna tegen de Bak Met Stro En Vele Poepjes.
Daar blijft ze een hele minuut stokstijf staan. Van de verbazing. Omdat die Grote de bak nog steeds niet heeft schoongemaakt, ondanks de wolk van vieze lucht die er omheen hangt. Daar kan een net konijn toch niet in poepen? Het wordt tijd om Grootkonijn eens aan zijn verplichtingen te herinneren! Hij zit daar maar naar zijn breedbeeldige scherm te kijken, met dat grote lijf losjes verdeeld over twee stoelen, en heeft helemaal geen oog voor het lot van zijn medebewoners!
Ze gaat eerst maar eens naast zijn stoel zitten, als goede uitgangspositie voor een indringend gesprek. Waar zit hij nou weer naar te kijken? O, het is weer zo’n dierenserie uit een ver land, waar de Grote Konijnen het blijkbaar druk hebben met het uit de sloot halen van oude koeien, een paard uit een rioolbuis redden of een brilslang een nieuw montuur aanmeten. “Kijk eens Pien”, kraait de Grote, “wat die mensen allemaal voor de dieren doen! Dat is toch prachtig!” Pien vindt dit een goed aanknopingspunt, en komt met de voorzichtige suggestie dat hij misschien eens dichter bij huis moet gaan kijken wat het verzorgen van dieren betreft. Grootkonijn snapt het nog niet direct .. wil ze dat hij vrijwilligerswerk gaat doen? Eh nee, nog ietsje dichter bij huis, had Pien eigenlijk gedacht. O, de goudvissen dan? Nou, die hoorde hij nog niet klagen, en die hielden het best nog een paar dagen uit zonder verschoning.
Of bedoelde ze de firma Konijn? Kijk, denkt Pien, nu begint er langzaam iets door te dringen! Maar Grootkonijn begint nu aandachtig naar haar te kijken, en merkt op dat hij al een hele poos haar nagels niet geknipt heeft, en dat die nu wel erg lang worden .. Pien begint te beseffen dat het gesprek een onverwachte, en niet bepaald positieve wending heeft genomen, en probeert hem af te leiden door over het tv programma te gaan praten, en wat een mooie en leerzame dingen allemaal op dat scherm te zien zijn.
Maar als die Grote eenmaal iets in zijn hoofd heeft is hij niet meer af te stoppen, zeker niet door een klein bruin konijn. Daar loopt hij al naar de keuken om zijn martelinstrumenten op te zoeken! Wat nu te doen? Dekking zoeken heeft niet zoveel zin, heeft de ervaring geleerd, en aan Kobus heb je in zo’n geval ook niets, die probeert alleen maar om zichzelf onzichtbaar te maken. O, wat kan een konijn zich toch af en toe machteloos voelen!
In een bak met groezelig water in de hoek van de kamer prijzen de goudvissen zich gelukkig dat ze geen nagels hebben om te knippen, maar vragen zich tegelijk af hoe ze die Grote aan de andere kant van het glas zover kunnen krijgen dat hij hun verblijf eens schoonmaakt zodat ze de ondertiteling op de tv weer eens kunnen lezen ..

 28 juni



Zijn er weer Vale Gieren gesignaleerd .. net op het moment dat we voorzichtig besloten hadden om onze neuzen weer eens buiten de deur te steken, mogelijk gevolgd door andere lichaamsdelen. Bij het horen van dit nieuws bracht Kobus als Voorzitter meteen een negatief advies uit, waar Pien zich uit solidariteit vierkant achter opstelde - nou ja, bij wijze van spreken, het was niet echt vierkant maar meer een bolvormige bruine hoop met een paar oren.
Goed, dan blijven we dus voorlopig maar weer even binnen, dat lijkt ons wat veiliger. Al hebben we daar dan weer andere gevaren te duchten, en van wie anders dan dat Grote Vale Konijn. Hoe kan dat, vraag je je misschien af, want die ligt toch voornamelijk op zijn rug? Nou, niet altijd dus, hij hangt ook wel eens onderuit gezakt voor de breedbuis, en komt al kijkend soms op gedachten waar hij beter niet op had kunnen komen, omdat ze ons leventje hier nogal dreigen te ontregelen.
Laatst had hij dus een programma over interieur desaijn gezien, dat is een vrije tijds besteding van Grote Konijnen waarbij het de bedoeling is dat meubels en zo net zo lang verschoven worden tot alles opeens helemaal anders is. En beter dan het eerst was. Waarbij wij ons afvragen waarom de dingen niet meteen goed neergezet worden, dat spaart toch een hoop gedoe?
Maar goed, die Grote begon dus onmiddellijk met meubels te gooien, en, wat nog erger was, aan het Grote Grijze Kleed te rukken terwijl wij er nog op zaten! Nou vraag ik je, wij zijn toch geen meubelstukken?! We hebben hem in elk geval kunnen overtuigen om het kleed niet te vervangen door een ander kleed, met een andere kleur, anders zouden we ongetwijfeld ook nog een andere kleur poepjes hebben moeten gaan produceren in verband met de kleuren harmonie.
Maar het ergste is nog is dat, als wij dan uit behulpzaamheid met wat leuke tips aan kwamen zetten (zoals een paar leuk opgeschilderde kartonnen dozen met gaten erbij, of wat gordijntjes met creatief knaagwerk) dit direct van de hand werd gewezen door dat Grote Eigenwijze Konijn. Pien voelde zich daardoor zo miskend als desaijn konaijn dat ze daarna een hele dag in de slaapkamer heeft zitten mokken!
Nou ja, het gaat wel weer over hopen we dan maar - of anders moeten we toch maar naar buiten verhuizen, en eventuele Vale Gieren op de koop toe nemen - die gaan in elk geval niet zitten zeuren over de kleur van onze poepjes, denken we ..

 4 augustus



Pien zit in de tuin. Onder de buxus. Ze zit daar al een poosje te treuren, en zich te verstoppen voor dat gemene Grote Konijn met zijn nagelschaar. Die hij dus zojuist weer gebruikt heeft om haar nagels wreed in te korten, reden waarom ze nu dus zit te treuren. Onder de buxus.
En het ging allemaal net zo goed .. Ze had de afgelopen tijd wel weer het een en ander meegemaakt, met haar kiezen natuurlijk die steeds weer geslepen moesten worden, en de laatste keer haar tanden die opeens ook scheef begonnen te groeien. Volgens Grootkonijn omdat ze de laatste tijd scheef was gaan eten - hij wilde zeker dat ze bij dat alles ook nog eens een schuldgevoel kreeg!
En toen vond dat Grote Merkwaardige Konijn het ook nog eens nodig om haar in Tere Pie te stoppen, omdat ze nooit meer naar buiten ging. Dus werd ze iedere dag ruw opgepakt en naar buiten gemikt, lekker is dat .. Nou ja, eerlijk gezegd had dat ook wel geholpen, want ze was er al snel toe overgegaan om op eigen houtje door het luikje naar buiten te floepen - het was ook eindelijk een beetje beter weer geworden, en dan was het eigenlijk best leuk om een paar uur tussen de struiken te zitten mediteren.
En dan komt dat GK opeens weer langs met die nagelschaar om alles te verpesten - hij heeft het echt op haar voorzien, gelooft ze. Want Kobus hoeft zijn nagels niet te laten knippen. En hij hoeft ook niet in Tere Pie, hoewel hij haast nooit buiten komt. Dat is toch gewoon niet eerlijk?
Kijk, Grootkonijn is ook naar buiten gekomen .. maar wat doet hij daar nu? Jawel, hij zit op de bank zijn eigen nagels te knippen! Hij is er zeker aan verslaafd geraakt, en als hij geen onschuldig konijn te pakken kan krijgen, neemt hij zichzelf maar - wat een rare wezens zijn die Grote Konijnen toch eigenlijk! Maar het zou toch hopelijk niet betekenen dat hij straks ook onder de buxus komt zitten? Daar is echt alleen maar plaats voor kleine konijnen ..
Nee, hij gaat weer naar binnen; misschien gaat hij nu wat wiebelsap innemen, en dat betekent meestal dat je voorlopig geen last meer van hem hebt - hee kijk, die tak van de bruidssluier komt haast op de grond, daar moet wel even van geproefd worden.
En dan is ze opeens dat Grote Konijn en alle andere vervelende dingen vergeten, en bestaat er alleen maar Pien en bruidssluier. Tot de bruidssluier-tak op is, en alleen Pien er nog is.