29 februari



Nou, het is hier weer een hele toestand. Net als je de lente een beetje aan voelt komen, en voorzichtige plannen begint te koesteren om eens een rondje in de tuin te gaan maken om te kijken hoe alles er voor staat - beginnen ze opeens alles plat te gooien! En deze keer is het niet ons Grootkonijn in een dolle bui, maar allerlei drukke mannetjes in rode jasjes met vervaarlijke machines die rondrazen achter onze tuin, en daarbij alles platwalsen voor zover het niet uit de grond gerukt wordt. Tot het landschap voornamelijk uit blub met rode mannetjes bestaat.
Onze eigen tuin is ook niet helemaal gespaard gebleven; de koninefeer was opeens verdwenen, en er kwam ook een grote gemene machine met een enorme happer (het leek wel een mechanische Steer!) die de prunus uit de grond rukte, en daarbij ook maar eventjes onze appelbes meenam. Om verder onheil te voorkomen staat Grootkonijn nu hele tijden aan de rand van de tuin de wacht te houden, gewapend met een moker om de nare rode mannetjes op afstand te houden. Erg dapper van hem, maar we maken ons wel zorgen en hopen dat hij niet ook door zo’n metalen steer gegrepen wordt.
‘Dat gaat met de botte bijl!’, roept hij verontwaardigd, terwijl de merels en koolmezen verward rond vliegen. En inderdaad, daar komt net weer een Botte Bijl voorbij daveren, zodat het hele huis staat te schudden. We trekken ons maar weer een poosje terug in de slaapkamer, waar het tenminste wat rustiger is. ‘s Avonds zijn de mannetjes en hun metalen monsters verdwenen, maar Grootkonijn staat weer aan de rand van de tuin naar het modderig landschap te staren, en neuriet daarbij een droevig lied voor de egeltjes die in hun winterslaap zijn platgewalst.
We gaan dus nog maar eventjes niet naar buiten! Eerlijk gezegd hebben we voorlopig een beetje genoeg van deze grootkonijnige maatschappij waarin rode mannetjes zo maar van alles kunnen vernielen. We hebben er al over nagedacht of we niet in het wild zouden kunnen gaan leven - Grootkonijn komt vaak terug van zijn fiepstochten met allerlei verhalen over hoe hij tientallen wilde konijnen in het wilde weg zag rondscharrelen, en dat lijkt ons best spannend! We zitten dan natuurlijk met het probleem dat Pien toch regelmatig haar gebit moet laten saneren, en trouwens Kobus vraagt zich ook af of hij nog wel Voorzitter zou kunnen blijven, zo helemaal verstoken van pjoeters en ander gemak. Bovendien wil Grootkonijn ook niet, omdat hij vindt dat hij nu al wild genoeg is. En daar valt natuurlijk weinig tegen in te brengen.

 27 april

Zeg Grootkonijn, we zitten ons hier eigenlijk behoorlijk te vervelen! Jij mag dan misschien denken dat we het leuk vinden om hier een beetje te zitten eten, slapen en poepen, maar wij konijnen hebben toch ook wel andere behoeften, hoor! En er gebeurt hier gewoon te weinig .. het is natuurlijk heel aardig van je dat je een nieuw kleed hebt neergelegd (en minder aardig dat je ons er de schuld van geeft dat je het vorige kleed hebt moeten wegdoen, kunnen wij het helpen dat jij zo’n gevoelige neus hebt), maar daar is de nieuwigheid intussen ook wel van af.
Kunnen we vanavond niet eens naar de DVD van het boek gaan kijken? Hoe bedoel je, de film is nog niet af, waarom moet dat allemaal zo lang duren? Het boek is al meer dan een week uit! - Wat is een draaiboek nou weer, en waarom moet dat eerst gemaakt worden? Nou goed, ga dat draaiboek dan maar snel maken, je drinkt genoeg wiebelsap dus dat draaien zou ook wel moeten lukken.
Nee, we zijn dus niet van plan om naar buiten te gaan. Jij mag dan beweren dat het weer veilig is in de tuin, met overal gaas en zo, maar daar zijn we het toch niet helemaal mee eens. We zien nog te vaak verdachte rode mannetjes en ander onguur volk rondlopen - en dan hebben we het nog niet eens over het uitzicht, dat voornamelijk uit zandwoestijn bestaat. Trouwens, jij loopt er ook nog te veel te klussen naar onze smaak, en als jij zo aan het gooien bent met aarde, hout en paaltjes, blijven we liever een beetje uit de buurt. En dan die andere beesten die hier rondhangen, zoals de katten die de buurvrouw steeds naar buiten mikt, zodat ze uit nood maar in ons konijnenhok gaan schuilen, en de eenden die de laatste tijd ook rond de voerplank te vinden zijn - goed, dat zijn dan op zich wel leuke gasten, en we zouden het niet erg vinden als mevrouw Eend een nestje gaat maken in ons hok - moeten ze natuurlijk eerst wel die katten er uit mikken! Maar al met al hebben we op het ogenblik toch niet het gevoel dat het onze eigen tuin is.
Luister eens GK, we hebben zojuist een leuk idee gekweekt met ons tweetjes. Kunnen we niet gewoon met zijn allen naar Frankrijk gaan, dat schijnen toch alle beroemde schrijvers te doen? We hebben best behoefte om er eens helemaal uit te zijn! Lijkt ons leuk - we gaan gewoon met de fiets, met een bakje erachter waar wij dan in zitten, en dan stoppen we af en toe onderweg als er wat lekkere paardenbloemen staan. Kun jij tegelijk een wiebelsap-pauze inlassen! En het zou best leuk zijn als Tantemeniek achter ons aan fietst, met haar eigen karretje met theesap, en koekjes en zo. Ja, laten we dat gewoon eens gaan doen! Tegen de tijd dat we terug zijn is dat gedoe van die rode mannetjes misschien achter de rug, en zijn die katten weer naar hun eigen tuin vertrokken. En als we het daar erg leuk vinden, komen we misschien helemaal niet terug - en dan kunnen die eenden misschien wel in ons huis gaan wonen!

 30 mei

Pien zit onder het hok in de tuin. Dat konijnenhok dat al twee jaar in aanbouw is, en waar tot nu toe alleen maar katten in gezeten hebben (en wie weet een egeltje, af en toe). En ze zit er te balen - geen wonder toch, als je tegen je wil bent opgepakt en de tuin in gemikt met een boodschap van ‘ga jij nou eens lekker buiten spelen, Pien’.
Ja, mehoela. Leuk bedacht van dat Grootkonijn, maar als ze daar nu toevallig helemaal geen zin in heeft? Ze zat eigenlijk best goed, daar op het kleed in de zon. Naast Kobus. Dus waarom moest ze zo nodig de tuin in, die eigenlijk ook nog steeds onaf is, en waar nog regelmatig luidruchtige rode mannetjes met vervaarlijke machines te zien zijn door het hek? Gelukkig zijn die al een paar dagen niet gesignaleerd, maar ze zullen vast wel terugkomen, want het is daar nog steeds een woest landschap met slordige zandhopen, en hier en daar een verdwaalde merel die er nog wat van probeert te maken.
En echt rustig is het nu ook niet bepaald - vandaag is het Grootkonijn zelf die loopt te klussen dat het een vaart heeft. Wat hij allemaal probeert te bereiken is niet helemaal duidelijk, maar blijkbaar staat dat ene paaltje een beetje scheef, of juist niet scheef genoeg, zodat er tegenaan geschopt dient te worden, en de moker een paar krachtige tikken uit mag delen. En in die ene plank zitten spijkers die er uit moeten, terwijl dat andere plankje juist behoefte heeft aan een paar schroeven. Kortom, het is een hele toestand, waarbij Grootkonijn zich regelmatig loopt op te winden omdat het niet gaat zoals hij wil, en dan van de emotie op zijn eigen vingers slaat in plaats van op de spijker.
Waarom staat hij nu weer zo te vloeken? O, hij is zijn schroefdraaiding weer eens kwijt! Dat is nu al een paar keer gebeurd; de ene keer was die onder het zand terecht gekomen, en heeft het een kwartier geduurd voor hij teruggevonden werd. En de tweede keer lag hij gewoon, maar onverklaarbaar, op een stoel in huis.
Deze keer ligt hij dus voor de variatie in het gras, een paar meter van Pien en duidelijk zichtbaar voor haar, maar blijkbaar niet voor Grootkonijn, die intussen een behoorlijke staat van opwinding bereikt heeft. Kijk, zo wordt verplicht buiten spelen toch nog leuk! Ze gaat eens naast het schroefding in het gras zitten, en kijkt geamuseerd naar Grootkonijn, die nu voortdurend heen en weer rent en naar zijn hoofd grijpt. Nu gaat hij weer in het zand graven - zal ze hem vertellen dat ze hem gevonden heeft, of Grootkonijn maar even zijn gang laten gaan? Ach ja, dat is toch eigenlijk veel leuker!
Dus doet ze lekker niets, en blijft gewoon zitten kijken naar Grootkonijn die rondjes blijft rennen en nog wat krachttermen de wereld in stuurt, voor hij zijn draaiding eindelijk teruggevonden heeft. ‘Dus daar lag het de hele tijd! Waarom heb je me dat niet even gezegd, Pien!’ Ja hallo, zij is hier alleen maar voor verplicht buiten spelen, en hij moet zijn eigen gereedschap maar in de gaten houden, hoor!
Later, als ze weer binnen is, vertelt ze het hele verhaal in geuren en kleuren aan Kobus. Die onmiddellijk aankondigt dat hij morgen ook buiten wil spelen, en aan Grootkonijn vraagt of hij dan weer een voorstelling geeft. Maar Grootkonijn mompelt alleen mismoedig dat hij inmiddels schoon genoeg heeft van al dat gedoe in de tuin, en er aan denkt om te verhuizen naar een huis met alleen maar een balkon. Waar hij de hele dag achter de pjoeter gaat zitten, die tenminste niet regelmatig op onverklaarbare wijze zoekraakt. Nou goed, misschien moet Kobus nog even wachten op de volgende voorstelling, maar in elk geval heeft Pien lekker genoten, en er ook nog een mooie haaikoe aan overgehouden:

het moet voorjaar zijn
Grootkonijn rent vloekend rond
en slaat op zijn duim

 22 juni



Wat krijgen we nu weer - de Voorzitter achter de tralies? Waar gaat het toch heen met deze wereld?!
Ach, het moest natuurlijk een keer gebeuren, met al die nachtelijke acties van het Konijnen Bevrijdings Front om konijnen en andere zwaar beproefde dieren uit te kleine kooitjes te bevrijden. Maar deze keer draaide het er helaas op uit dat Kobus zelf zijn vrijheid moest inleveren omdat het tegen de wet schijnt te zijn. Dus daar zat hij dan, alleen in een cel. Met niemand die hem af en toe kwam knuffelen of een wilgenblaadje brengen.
Pien wilde al een vijl in een taart binnensmokkelen (dat schijnt zo de gewoonte te zijn in dat soort situaties), maar ze kon het recept voor taart-met-vijl niet zo snel vinden op het interwep. Trouwens, GK heeft niet eens een oven, dus het kon toch al niet. Maar uiteindelijk heeft GK zelf Kobus bevrijd, door zich voor te doen als advocaat en hem toen onder zijn jas mee naar buiten te smokkelen.
En nu zijn GK en Kobus allebei op de loop voor de politie, en zitten op een geheim onderduikadres - nou ja, ze zitten dus eigenlijk onder de bank, maar vertel dat dus maar niet verder. En Pien komt ze af en toe bezoeken, of theesap met koekjes brengen. Behalve als ze erge honger heeft, want dan eet ze zelf de koekjes op.

 1 augustus

Kom je terug van een bloedstollend avontuur met een veearts die je tanden slijpt, lawaaiige metro’s, en, kan het nog erger, in een fietsmandje zwabberend over het fietspad gefietst worden door dat Grote Zwabberig Fietsende Konijn - en dan verwacht je bij thuiskomst toch op zijn minst dat Kobus van de stress in de gordijnen hangt.
En dan blijkt dat hij gewoon jouw geweekte brokjes heeft opgegeten. Van de zenuwen, beweert hij.
Ja, het zal wel. Waar gaat het met de wereld naar toe? En met de solidariteit onder konijnen?
Maar het is natuurlijk op de eerste plaats de schuld van dat Grote Konijn. Omdat we geen gordijnen hebben. En Kobus er dus ook niet in kan hangen.
Dus, Grootkonijn, doe eindelijk eens iets aan die gordijnen!
En kun je ook wat verse geweekte brokjes aan laten rukken? Want je krijgt best honger van zo’n avontuur! Ach, en laat die gordijnen ook maar zitten - Kobus begint nu zo zwaar te worden van al die brokjes dat hij er toch niet meer in kan klimmen.

 17 augustus

Ja hoor, het is weer zo ver! Is het voor de verandering eens lekker weer, met zon en zo, en een beetje wind maar niet te veel en je denkt dat je eindelijk weer eens met goed konijnenfatsoen naar buiten kan. Er is lekker lang gras en allerlei interessante plantjes, en genoeg plekjes om veilig te schuilen mocht zich een noodgeval aandienen. En die rode mannetjes zijn eindelijk opgehoepeld, dus daar hebben we ook geen last meer van ..
En dan zijn er opeens allemaal van die blote slakken, die uit alle hoeken en gaten te voorschijn komen, en die blijkbaar collectief en in goed overleg besloten hebben dat het wel een goed idee is om door ons gras en over ons straatje te glibberen - zonder het ons te vragen, en we kunnen ons ook niet herinneren dat we ze uitgenodigd hebben!
Grootkonijn kunnen we er deze keer ook niet op aankijken, want die vind ze ook niet leuk. Dus hij loopt ook al te mopperen terwijl hij omzichtig en op zijn tenen buiten rondloopt, en af en toe een raar dansje maakt als hij per ongeluk toch op zo’n nudist getrapt heeft. En dan zo’n beetje de hele buurt bij elkaar vloekt.
Jammer dus, en ook helaas. En ook erg jammer dat de dieren die we dan wel leuk vinden hun neus niet meer laten zien. Zo zijn meneer en mevrouw Merel al een tijdje naar Elders vertrokken - ze kwamen kort geleden nog even aan wippen, en vertelden toen dat het Elders veel beter was, met lekkere wormen, en veel bomen en struiken en in de verre omtrek geen rode mannetjes te bekennen.
Misschien moeten we dat eens aan die slakken doorgeven? Misschien dat ze dan enthousiast worden en op stel en sprong ook naar Elders verhuizen! (Nou ja, het zal dus wel met een slakkengangetje gaan, maar zolang ze maar opkrassen kan ons dat niet schelen). Alleen moeten we er dan wel achter zien te komen waar Elders precies is, want de merels hebben er natuurlijk weer niet aan gedacht om hun nieuwe adres door te geven, dus we kunnen ze niet eens even opbellen of een briefje sturen.

 15 september

Het regent weer eens, met een hoop gespetter op de stenen. Dat is goed nieuws voor de regenwormen en de slakken, maar wij persoonlijk zijn er niet zo dol op - het wordt allemaal zo nat, vinden we. En droog is toch eigenlijk veel prettiger.
Grootkonijn vindt die regen ook niet zo geweldig, geloven we. Hij houdt er wel van om buiten wat rond te lopen, hier en daar een spijker in een plank te slaan of tegen de planten te praten. Maar dat kan hij niet zo goed doen als hij nat wordt, zegt hij. En tegen de slakken praten is ook al geen hobby van hem; al zegt hij wel regelmatig ‘sorry hoor!’ als hij er weer op eentje trapt, maar daar houdt het wel zo’n beetje mee op. We vragen ons af waarom hij de goudvissen dan niet mee naar buiten neemt? Daar praat hij immers wel mee, en bovendien zijn ze al behoorlijk nat van zichzelf, en zouden een beetje gespetter in de bak misschien wel op prijs stellen.
Meestal gaat hij dan wat achter de zoempjoeter zitten zoemen, maar daar lijkt hij nu ook even geen zin in te hebben. Hij gaat voor de verandering eens bij ons op het kleed zitten. Daar is het in elk geval droog - tenminste, als wij er toevallig niet op geplast hebben.
Gezellig, hoor! Alleen vinden we dat hij wel erg veel beenruimte nodig heeft. En hij blokkeert met dat lange onderstel van hem helemaal de weg naar de bak; hoe moet dat nou als wij straks even wat willen eten of drinken, of een plasje doen? We gaan toch zeker niet helemaal over hem heen klimmen, stel je voor, we zijn toch geen berggeiten!
Hij zit in een boekje te bladeren - als rechtgeaarde nieuwsgierige konijnen zijn we natuurlijk benieuwd waar het over gaat. Maar daar komen we niet zo snel achter, want hij houdt het angstvallig omhoog als wij er wat aan willen snuffelen, en misschien een beetje beschaafd knabbelen. Grootkonijn, doe niet zo flauw - waar gaat het allemaal over? En is het spannend?
Het gaat over planten, en het is niet erg spannend, zegt hij. Eerlijk gezegd vinden wij planten best wel spannend, dus lees eens wat voor! Maar het is niet echt een verhaal, zegt hij. Er staan gewoon een hoop plaatjes in van allerlei planten, en hoe ze heten. En hoe ze smaken, roepen wij enthousiast. Maar dat blijkt er dus net niet in te staan; wat een misser zeg, het boek is duidelijk niet voor konijnen geschreven.
Grootkonijn leest ons dan toch een paar stukjes voor, over planten met prachtige duistere namen zoals nachtschade of wederik, en ook wel enge namen, zoals de boomwurger! We vinden het eigenlijk behoorlijk spannend, al zou de beschrijving van de smaak er natuurlijk wel bij moeten. Misschien moeten we eens contact opnemen met de schrijver, om er voor te zorgen dat het in elk geval in de volgende druk staat. Desnoods huurt hij daar maar een paar konijnen voor in!
Door al dat gepraat over planten hebben we natuurlijk honger gekregen, dus we verzoeken Grootkonijn beleefd maar vriendelijk om eens opzij te hoepelen, zodat we zonder capriolen de voerbakken kunnen bereiken. Hmm, de paardenbloem smaakt bijzonder goed op het moment, zou dat door al die regen komen?
Daarna nemen we onze vertrouwde positie op de mat onder het tafeltje weer in. En terwijl Grootkonijn, in zijn stoel gezeten, een glaasje theesap tot zich neemt en een druif eet, gaan we nog lekker wat na zitten mijmeren over al die boeiende planten. Zo is een regenachtige dag toch nog goed en nuttig besteed!

 15 oktober

Het is nacht, en lekker donker. We zitten op de mat in de woonkamer, en zien de maan door het bovenraam. Wat is dit nu voor een maan, Kobus? Witte maan, afgeknabbelde maan of aangroeiende maan? Het is moeilijk te zeggen, met die boom die er steeds voor staat.
Zouden er konijnen op de maan zijn? Nou Pien, natuurlijk alleen als er ook paardenbloem groeit. Hoewel, misschien is de maan zelf wel eetbaar, je ziet toch vaak dat er weer een stukje af geknabbeld wordt - misschien doordat het Grote Konijn in de Lucht af en toe wat knabbelig wordt!
We worden opeens uit onze mijmeringen opgeschrikt door een groot lawaai - o jee, Grootkonijn is weer eens uit zijn bed gevallen. Hij zal wel weer slecht gedroomd hebben. “Pien en Kobus, kijk uit, er zit een haai onder het bed!” Hij zou misschien eens wat minder wiebelsap moeten drinken voor hij naar bed gaat. En ook wat minder vaak naar van die enge Natuur documentaires op de breedbuis kijken. Nu moet hij natuurlijk eerst uitgebreid tot rust komen met thee en een koekje. En morgen loopt hij weer wiebelig rond omdat hij niet goed uitgerust is.
Terwijl Grootkonijn in de slaapkamer naar haaien onder het bed zoekt, zitten wij weer naar buiten te kijken, en zien iets of iemand langs de maanschijf vliegen. Wat is dat, een vogel of een vleermuis? Of een haai! Doe nou niet zo raar, Pien, haaien kunnen toch niet vliegen? O nou, dan zal het gewoon wel weer een varken zijn!
Grootkonijn komt er bij zitten. Ik kan niet meer slapen, zegt hij; ik denk steeds dat er haaien onder het bed zitten. Zal ik misschien wat theesap gaan maken? Ja, en doe ons maar een koekje, zegt Pien.
Het is hier trouwens ook niet helemaal pluis, zegt Kobus; Pien denkt steeds dat ze een haai voorbij ziet vliegen. Maar haaien kunnen toch niet vliegen, begint Grootkonijn te piekeren - ten minste niet zover ik weet .. zou het niet gewoon een varken zijn geweest? Nou ja, laat ik eerst maar wat theesap drinken.
En dan gaan we met zijn allen vanuit de donkere kamer naar de maan zitten kijken. Met thee. En koekjes. En dan vliegt er zachtjes tokkend een kudde kippen voorbij, hoog in de donkere lucht.

 23 november

Die Sien ter Klaas schijnt weer in de buurt rond te hangen, en doet weer eens allerlei loze beloftes waarvan ze hoopt dat we er in trappen. Nou, daar geloven we dus niet meer in, na alle teleurstellingen van vorige keren, dat we huis en tuin hebben afgezocht naar pakjes en kadootjes, en helemaal geen ene malle moer hebben kunnen vinden. Ga zo door Sien, en je kunt het predicaat "Goedgekeurd door de Konijnenbond" wel op je buik schrijven. Trouwens, die kerstman moet ook wat beter zijn best doen en meer gulle gaven deze kant op sturen, anders komt hij ook niet op de lijst van goedgekeurden. Voorlopig is alleen de paashaas (om redenen van verwantschap) door onze Bond goedgekeurd.
Het klimaat had vandaag anders wel een aardige verrassing  voor ons in petto. We zitten net een beetje wakker te worden als Grootkonijn de tuindeur open gooit, en we worden meteen haast weggeblazen door een sneeuwstorm - we kunnen door de vallende sneeuw nog net een glimp opvangen van een bar en ijzig landschap met kleumende merels. Weet het klimaat misschien niet dat het pas november is, of is dit gewoon weer een rare gril?
We nemen dus onmiddellijk onze vertrouwde positie bij de verwarming weer in! "Kom op jongens, zijn jullie nu gezonde hollandse konijnen?", roept die Grote - ja, dat zijn we, en we zijn ook van plan om gezond te blijven, dus kan die deur dicht en de verwarming een graadje hoger? Maar Grootkonijn moet eerst eens controleren of de merels er wel warmpjes bij zitten, in het oude nest in de klimop onder het balkon, voor hij zijn gezonde hollandse verstand weer terug krijgt en de deur dicht doet.
Goed, dat hebben we ook weer gehad - wat zullen we nu de rest van de dag gaan doen? Voor ons is dat wel duidelijk: eten en af en toe wat slapen, hier of in de slaapkamer. Voor Grootkonijn hebben we ook een aardig klusje: hij mag lekker boodschappen gaan doen, sneeuwstorm of niet. Onze voedselvoorraden zijn weer aan het slinken, en we zijn nu wel aan de laatste oogst paardenbloem bezig, dus er moet in de Dure Winkel weer dijvie worden gekocht, en wit lof of groene boerenkool.
En dan weten we wel wat er gebeurt als hij weer thuiskomt (even aangenomen dat hij niet ondersneeuwt) - dan is er geween, en geknars van tanden. Het geween is van Grootkonijn, als hij de rekening van de Dure Winkel bekijkt. En het geknars is van Kobus, als hij na een lekker maaltje dijvie-met appel  ook nog een troetel krijgt. Nou, dat lijkt ons wel een goede verdeling der dingen!

 6 januari



Kijk eens aan, de donkere dagen voor de kerst hebben we in elk geval weer gehad. En we zijn nu bezig met de donkere dagen na de kerst - die er volgens ons zo ongeveer het zelfde uitzien. Donker, dus. Het is ons trouwens opgevallen dat je dit alleen overdag merkt, want ‘s nachts is het altijd zo’n beetje even donker, of het nu zomer of winter is. Gek, hoe zou dat nu komen?
Omdat het zo donker is, en nog koud bovendien, hebben we onszelf maar in de spaarstand gezet en doen het een beetje rustig aan - niet dat we anders zo wild doen, hoor! Dat gaat helaas niet op voor Grootkonijn, die wil nog wel eens driftig door het huis rennen waarbij hij allerlei Dingen doet die volgens ons helemaal niet nodig zijn. Laat die Dingen toch eens, zeggen wij dan, misschien doen de Dingen zichzelf wel? Maar hij luistert nooit echt naar ons, het is soms alsof hij ons niet hoort. Zou dat komen omdat hij van die kleine oren heeft? Ja misschien, maar het kan ook aan zijn aangeboren eigenwijsheid liggen, natuurlijk.
O, hij draaft niet altijd heen en weer, hoor! Maar dan zit hij meestal achter de pjoeter, en zit er bij op het toeterbord te rammen of hij er een prijs mee kan winnen. Vooral sinds hij onlangs een nieuwe pjoeter in elkaar heeft gebreid, die volgens hem een stuk sneller is dan de vorige. En dat geloven we dan weer niet helemaal, want volgens ons komt deze pjoeter ook niet echt van zijn plaats, dus hoezo sneller?
Maar goed, Grootkonijn gelooft daar dus wel in, en hij ziet er aanleiding in vrolijk mee te gaan brommen en zoemen met dat ding, heel vervelend, haast net zo erg als dat zingen van hem - en niet erg goed voor onze gemoedsrust.
Volgens ons heeft hij meer frisse lucht nodig. Waarom gaat hij niet eens een nieuw gat graven in de tuin? Of de duivenpoep van ons straatje verwijderen, want sinds die nare rode mannetjes vorig jaar hier alles hebben gesloopt wat maar een beetje groen was, hebben de duiven niet zo veel plekken meer om uit te hangen. En daarom zitten ze meestal op een richel boven de deur. En poepen. Op ons straatje.
Zeg Grootkonijn, we hebben zojuist een briljant idee gekregen! Als je nou eens een grote Kunstboom in de tuin gaat maken, waar de duiven en andere vogelbeesten lekker kunnen zitten, en naar hartelust kunnen poepen? Met hier en daar een afdakje zodat ze kunnen schuilen voor de regen, en verwarmde drinkbakjes? Dat zouden ze erg op prijs stellen, denken we. En dan loop je ons ook niet constant voor de voeten!